Δημοψήφισμα την Κυριακή: ευρώ ή δραχμή

Λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές και το ερώτημα στο οποίο θα κληθούν να απαντήσουν οι πολίτες είναι ένα και μοναδικό: η Ελλάδα θα πάει μπροστά, μέσα από ένα δύσβατο και γεμάτο αγκάθια δρόμο ή θα επιστρέψει στην ανυποληψία και τη δραχμή; Όσο και αν θέλουν κάποιοι να πουν ότι υπάρχει και τρίτος δρόμος, δυστυχώς έχουν άδικο και κοροϊδεύουν τον ελληνικό λαό.

Στις εκλογές της 6ης Μαΐου έχουν σχηματιστεί δύο βασικά μπλοκ, ένα «μνημονιακό» και ένα «αντιμνημονιακό». Όσοι ανήκουν στο δεύτερο παρουσιάζουν πως για όλα τα κακά της Ελλάδος φταίει το Μνημόνιο. Ο ακραίος λαϊκισμός τον οποίο ακολουθούν και τον οποίο δυστυχώς φαίνεται να ασπάζονται πολλοί πολίτες, τείνει να αποτελέσει βραδυφλεγή βόμβα στην πορεία όχι μόνο της οικονομίας αλλά και της κοινωνίας.

Ο πολιτική τους πρόταση εξαντλείται με ένα μένος κατά του Μνημονίου. Όλοι αυτοί όμως οι υβριστές του Μνημονίου φαίνεται να ξεχνούν πολλά βασικά πράγματα, τα οποία έγιναν στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες και τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα να φτάσουμε στο χάλι που είμαστε σήμερα.

Λησμονούν, προφανώς επιλεκτικά, στην Αριστερά και ειδικά στον ΣΥΡΙΖΑ ότι: Ο δημόσιος τομέας «ανδρώθηκε» στην Ελλάδα, όχι ως ανάγκη αλλά ως ιδεολογία. Έγινε τόσο βαρύ το κράτος, που όχι μόνο δεν εξυπηρετούσε τον πολίτη, αλλά το αντίθετο, τού γινόταν εμπόδιο από την πιο μικρή έως την μεγάλη του ανάγκη για εξυπηρέτηση. Και η αριστερά του κ. Τσίπρα ήταν παρούσα σε αυτό το «πάρτι». Τα «δίκαια» αιτήματα των δημοσίων υπαλλήλων, στηρίχθηκαν από την Αριστερά ως αδήριτη ανάγκη ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.

Η φοροδιαφυγή, αποτελούσε εθνικό σπορ και ποτέ η Αριστερά δεν μπόρεσε να ορθώσει έναν πραγματικό λόγο. Η φοροδιαφυγή, δεν γίνεται, κατά κύριο λόγο από το μεγάλο κεφάλαιο, αλλά από τη μεσαία τάξη. Οι κρατικές εταιρείες, στηρίχθηκαν από την Αριστερά ως «ιερή αγελάδα». Να μη θιγεί κανένα κεκτημένο. Το κέντρο της Αθήνας, για το οποίο σήμερα κόπτονται, βιάσθηκε όσο ποτέ από την Αριστερά. Απεργίες με τρομακτική συχνότητα ακόμη και την εποχή των «παχιών αγελάδων». Γίνονταν απεργίες γιατί… ο άλλος πήρε περισσότερα από μένα.

Και δεν είναι μόνο αυτά. Αλλά και οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» έχουν τεράστιες ευθύνες για το παρελθόν. Ο κ. Καμμένος και αρκετά στελέχη του κόμματός του, ήταν εξέχοντα μέλη της Ν.Δ. όταν την περίοδο 2004 – 2009 λεηλατήθηκε η χώρα και άφησε πίσω της συντρίμμια. Πού ήταν τότε; Ο κ. Καμμένος διεκδικεί βραβείο Νόμπελ οικονομίας, με την άποψή του ότι θα δοθούν αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις που θα κοστίσουν 3 δισ. ευρώ στο Δημόσιο, αλλά με έναν μαγικό τρόπο θα επιστραφούν τα 2,8 δισ. ευρώ στα κρατικά ταμεία.

Ο κ. Καμμένος θέλει να στηρίξει τις συνεταιριστικές τράπεζες. Ζητά από τον ελληνικό λαό να στηρίξει επιχειρήσεις που «κάηκαν», όχι εξαιτίας του Μνημονίου, αλλά εξαιτίας της κακοδιαχείρισης. Την Κυριακή οι Έλληνες πολίτες έχουν να επιλέξουν αν θέλουν, το ευρώ ή τη δραχμή. Η πρόταση διακυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην έξοδο, κλοτσηδόν μάλιστα, από το ευρώ.

Τα δύο κόμματα ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., αλλά και τα άλλα που πιστεύουν στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, έχουν την υποχρέωση να συστήσουν ένα ισχυρό μπλοκ παρακάμπτοντας, όλες τις δευτερεύουσας σημασίας διαφορές τους και να στηριχθούν μόνο σε αυτά που τα ενώνουν και αυτό είναι το συμφέρον της χώρας.