ΑρχικήΕιδήσειςΕφικτή η συνύπαρξη ανάπτυξης και προστασίας του περιβάλλοντος

Εφικτή η συνύπαρξη ανάπτυξης και προστασίας του περιβάλλοντος

Είναι απόλυτα βέβαιο ότι στατιστικά η Ελλάδα θα αποσπάσει, εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης, “πρωτιά” αντιφατικής πολιτικής στην περίπτωση διενέργειας μιας έρευνας-ανάλυσης με θέμα την εφαρμογή, από τα κράτη – μέλη, πρακτικών μέτρων για την ανάπτυξη της οικονομίας μέσα από βιομηχανικές επενδύσεις.

Και αυτό, γιατί δεν θα συναντήσουμε, οπωσδήποτε εντός της Ευρώπης, αλλά και παγκόσμια στις υπό ανάπτυξη χώρες επίσημα σχεδιασμένη βιομηχανική πολιτική που να καταδικάζει σχεδόν σε μαρασμό το μεγαλύτερο μέρος του βιομηχανικού δυναμικού της χώρας με μοναδικό λόγο το “αδίκημα” ότι λειτουργεί στην περιφερειακή ζώνη στην οποία βρίσκεται και η πρωτεύουσα.

Αναφέρομαι στην Αττική, το βιομηχανικό δυναμικό της οποίας συνθέτει χωρίς αμφιβολία τον κορμό της ελληνικής βιομηχανίας που έχει πείρα, οργάνωση, έμπειρα στελέχη, μέγεθος επιχειρήσεων, γι΄ αυτό είναι η βιομηχανία στην οποία μπορεί να βασιστεί και να αναπτυχθεί η Ελληνική Οικονομία.

Είναι οι επιχειρήσεις που μπορούν, εάν τις αφήσουμε, να συνεχίσουν να αναπτύσσονται, να δημιουργούν άλλες επιχειρήσεις σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας, σε σωστές βάσεις.

Αυτή είναι η πραγματικότητα και ας μην την ξεχνάμε. Ας μην κλείνουμε τα μάτια στην αλήθεια. Ας μη δειλιάζουμε να μιλήσουμε για την πραγματική εικόνα της μεταποίησης της χώρας, επειδή θέλουμε έτσι και αλλιώς να μιλάμε για περιφερειακή ανάπτυξη. Η «καρδιά» του βιομηχανικού δυναμικού του τόπου βρίσκεται στην Αττική, στη μεγάλη αυτή περιφέρεια όπου λειτουργεί και ιστορικά η ελληνική βιομηχανία αλλά και ουσιαστικά, έχοντας διατηρήσει σε κατάσταση λειτουργίας το 50% του βιομηχανικού δυναμικού του τόπου.

Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτή είναι η πραγματικότητα και πρέπει να το αντιληφθούν όσοι θέλουν να μιλήσουν για ανάπτυξη, χωρίς να γνωρίζουν ποιο είναι το βάθος και η υποδομή της ελληνικής βιομηχανίας. Όταν λοιπόν χωρίζουμε τη θέση μας από τη μεταποίηση που είναι εγκατεστημένη στην Αττική, χωρίζουμε, στην ουσία τη βιομηχανία σε δύο μεγάλα μέρη: Στο 50% του βιομηχανικού δυναμικού που είναι εγκατεστημένο στην Αττική και στο 50% που είναι εγκατεστημένο στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Όχι στη βιομηχανία δύο ταχυτήτων

Ας προσέξουμε λοιπόν, κάθε φορά που θέλουμε να βάλουμε όρια και να απομονώσουμε το βιομηχανικό δυναμικό της Αττικής σαν ένα δυναμικό που συρρικνώνεται και φθίνει. Είναι μεγάλο λάθος να συμβαίνει αυτό τόσο από την πολιτεία όσο και από τις ίδιες της επιχειρήσεις που λειτουργούν εκτός Αττικής και υποβαθμίζουν με τον τρόπο αυτό την αξία αυτής της ίδιας της δυναμικής της ελληνικής βιομηχανίας. Οταν θέτουμε, λοιπόν, θέμα εκσυγχρονισμού στην ουσία θέτουμε θέμα εκσυγχρονισμού για το 50% του βιομηχανικού δυναμικού του τόπου. Οταν θέτουμε θέμα διευκολύνσεων, μιλάμε για διευκολύνσεις στο μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού βιομηχανικού στερεώματος. Οταν μιλάμε για καταδίκη σε μαρασμό της βιομηχανίας της Αττικής, μιλάμε για συρρίκνωση και μαρασμό του σοβαρότερου μέρους της βιομηχανικής Ελλάδας.

Δεν είναι δυνατόν να δεχθούμε μικροπολιτικές σκοπιμοτήτων ή παιχνίδια εντυπώσεων σε βάρος του παραγωγικού ιστού της χώρας, όταν εμείς, οι επιχειρηματίες, που ζούμε στην οικονομική πραγματικότητα της Αττικής, ξέρουμε τι σημαίνουν όλα αυτά τα παιχνίδια και οι μικροπολιτικές για το σήμερα και το αύριο της οικονομίας. Ας δούμε, λοιπόν, κάτω από αυτό το πρίσμα τον γεωγραφικό βιομηχανικό χάρτη του τόπου και ας δείξουμε την ανάλογη ευπρέπεια και σοβαρότητα όταν παρουσιάζουμε κατά διαμέρισμα το μεταποιητικό δυναμικό του τόπου μας.

Στο θέμα αυτό επιμένουμε για δύο λόγους: Πρώτον, γιατί θεωρούμε υποχρέωσή μας να αποδώσουμε τον ανάλογο σεβασμό στη βιομηχανική μας ιστορία, η οποία αναπτύχθηκε στην Αττική και προκάλεσε τη διεθνή μεταποίηση με την εξωστρέφεια των μεγάλων κλάδων της βαριάς παραγωγής. Δεν νομίζουμε ότι μπορεί να αμφιβάλλει κανείς για την ισχυρή παρουσία στην ευρωπαϊκή αγορά, όπου ήταν και είναι ο φυσικός εξαγωγικός μας χώρος, αλλά και στην παγκόσμια αγορά της ελληνικής χαλυβουργίας, της χημικής βιομηχανίας, της χαρτοβιομηχανίας, της ναυπηγικής βιομηχανίας, της πετρελαϊκής βιομηχανίας της μεταλλουργίας και των μεταλλευμάτων, της κλωστοϋφαντουργίας, των ετοίμων ενδυμάτων της υποδηματοβιομηχανίας των ειδών οικιακού εξοπλισμού και πολλών άλλων κλάδων. Και όλα αυτά καταγράφηκαν ιστορικά, όταν παράλληλα με τη βιομηχανική ανάπτυξη δεν σταμάτησε ούτε η ανάπτυξη της Αττικής. Ουδείς μπορεί να μαρτυρήσει ότι η βιομηχανική ανάπτυξη στην Αττική ανέκοψε την οικιστική πλευρά ή αλλοίωσε το περιβάλλον.

Και δεύτερον, γιατί τα αρμόδια υπουργεία έπειτα από επίσημες μετρήσεις έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι επιβαρύνσεις από τις κάθε μορφής συγκοινωνίες, τα αυτοκίνητα, τη θέρμανση και από τα αεροδρόμια φθάνουν τουλάχιστον στο 85%, ενώ η συμμετοχή της βιομηχανίας (της βαριάς μόνο βιομηχανίας όπως διυλιστήρια, ενεργειακοί σταθμοί κ.λπ.) που λειτουργούν στην Αττική, προκαλούν περιβαλλοντικές επιπτώσεις μόνο κατά 15%.

Ενώ λοιπόν έχουμε μόνο 15% συμμετοχή της βιομηχανίας στην περιβαλλοντική επιβάρυνση η πολιτική αντιμετώπισης του περιβαλλοντικού προβλήματος ( με μοναδική εξαίρεση του περιορισμούς στην κυκλοφορία των αυτοκινήτων που όμως δεν αποδίδουν λόγω της συνεχούς αύξησης των πωλήσεων αυτοκινήτων) πρακτικά στρέφεται μόνο στη βιομηχανία.

Απαιτείται αλλαγή αντιλήψεων…

Yστερα από περίπου 20 χρόνια η ίδια η πολιτεία, αναγνωρίζοντας το σφάλμα της, καταργεί το Π.Δ. 84/84 και εφαρμόζει μια νομοθεσία η οποία και πάλι έχει κενά, καθώς προβλέπει τη σταδιακή απομάκρυνση μεταποιητικών μονάδων της Αττικής, χωρίς όμως προηγουμένως να έχει σχεδιάσει τους χώρους της νέας υποδοχής τους.

Εχουμε λοιπόν και νέα αντίφαση στην όλη πολιτική. Για να μεταβληθεί η κατάσταση αυτή μέσα από τη νέα νομοθεσία, θα πρέπει τα νέα δεδομένα να στηριχθούν σε διαφορετικές αντιλήψεις από τις σημερινές. Μόνο έτσι θα καταστεί δυνατόν να επιτευχθεί ανάπτυξη και για αυτό το μεγάλο κομμάτι της βιομηχανίας της χώρας.

Υπό την έννοια αυτή, η προσοχή πρέπει να επικεντρωθεί τώρα στις αντιλήψεις γύρω από τους στόχους της νέας νομοθεσίας για τη λειτουργία των επιχειρήσεων της Αττικής, ώστε να δικαιολογηθεί και αυτή η ίδια η νομοθεσία και η φιλοσοφία της. Στον Σύνδεσμο Βιομηχανιών Αττικής πιστεύουμε ότι δικαιωθήκαμε υποστηρίζοντας όλα αυτά τα χρόνια ότι το Π.Δ. 84 του 1984 ήταν άσχετο με τους στόχους του και κατά συνέπεια δεν είχε λόγο ύπαρξης.

Αλλά και για την από εδώ και πέρα πολιτική έχουμε κάποιες επιφυλάξεις, καθώς δεν ολοκληρώθηκε ακόμη ο χωροταξικός σχεδιασμός της Αττικής και έτσι δεν γνωρίζουμε τι θα ισχύσει χωροταξικά και ποια θα είναι πραγματικά η τύχη των μεταποιητικών επιχειρήσεων. Ωστόσο, αισιοδοξούμε ότι θα επικρατήσει λογική και ρεαλισμός, καθώς διακρίνουμε θετική πρόθεση στα αρμόδια υπουργεία Ανάπτυξης και Χωροταξίας και Περιβάλλοντος. Το πρώτο μεγάλο βήμα, όμως, για να σχηματοποιηθεί η νέα εικόνα και το νέο περιβάλλον στο καθεστώς λειτουργίας των επιχειρήσεων της Αττικής, είναι το πλέγμα των κοινών υπουργικών αποφάσεων και των διοικητικών πράξεων που προβλέπει η νομοθεσία, προκειμένου να λειτουργήσει αποτελεσματικά και να επιτευχθούν οι επιδιώξεις της.

Το βήμα αυτό είναι σημαντικό, αφού μόνο τότε θα τεθεί κανονικά σε λειτουργία ο μηχανισμός αδειοδοτήσεων που προβλέπει η νέα νομοθεσία. Πιστεύουμε ότι και στη φάση αυτή θα υπάρξει ο απαιτούμενος διάλογος ώστε να αποφευχθούν τυχόν κενά και παρερμηνείες στη φιλοσοφία του νέου νομοθετήματος. Περιμένουμε από το υπουργείο Ανάπτυξης να πάρει πρωτοβουλίες για τον διάλογο αυτό, στον οποίο και θα ανταποκριθούμε, όπως κάναμε μέχρι σήμερα, δίδοντας κάθε βοήθεια που ζητήθηκε. Αλλωστε, ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Αττικής ήταν εκείνος που με τις προτάσεις και τα διαβήματά του οδήγησε προ πενταετίας στη σύσταση των Επιτροπών και των ομάδων εργασίας που αναμόρφωσαν τη νομοθεσία περί εκσυγχρονισμού.

Θέση μας, πάντως, σήμερα είναι ότι το όλο θέμα του εκσυγχρονισμού παραμένει ανοικτό και θα παραμένει ανοικτό όσο οι διάφορες πολιτικές αλλά και μικροπολιτικές σκοπιμότητες δεν το διαχωρίζουν από την οικονομία και την παραπέρα ανάπτυξή της.

Διαφορετικά δεν βρίσκουμε γιατί δεν μπορεί να συνυπάρξει η περιβαλλοντική πολιτική με την πολιτική ανάπτυξης της βιομηχανίας. Και όταν λέμε στη συγκεκριμένη περίπτωση ανάπτυξη, εννοούμε ασφαλώς τον εκσυγχρονισμό των μεταποιητικών μονάδων, που έτσι και αλλιώς συνεπάγεται και προσαρμογή της λειτουργίας τους στη σύγχρονη τεχνολογία προστασίας του περιβάλλοντος.

Άλλωστε, όλη η άλλη Ευρώπη έχει αποδεχθεί πλήρως αυτήν τη συνύπαρξη μέσα από αυστηρούς περιβαλλοντικούς κανόνες που έχουν αποδεχθεί όλες οι επιχειρήσεις. Με άλλα λόγια, ισχύει δηλαδή ό,τι ίσχυε και στην Ελλάδα πριν από το 1984 όταν οι πολιτικοί στήριξαν με τις επιλογές τους την απορρόφηση της ανεργίας στην ελληνική βιομηχανία, το μεγαλύτερο μέρος του δυναμικού της οποίας λειτουργούσε ανέκαθεν στην Αττική.

Ο Χρήστος Φυρογένης είναι πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Αττικής.

Στέλιος Θεοδωρίδης
Στέλιος Θεοδωρίδης
Ο ήρωας μου είναι ο γάτος μου ο Τσάρλι και ακροάζομαι μόνο Psychedelic Trance
RELATED ARTICLES

Σχολίασε το άρθρο

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Πρόσφατα άρθρα

Tηλέφωνα έκτακτης ανάγκης

Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος: 11188
Ελληνική Αστυνομία: 100
Χαμόγελο του Παιδιού: 210 3306140
Πυροσβεστική Υπηρεσία: 199
ΕΚΑΒ 166