Ζαν Μορό πίσω από την κάμερα…

Όταν της πρότειναν να κρατήσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο της βραβευμένης πέρυσι με Πούλιτζερ Μάργκαρετ Εντσον, «Wit», αρνήθηκε. «Ο ρόλος απαιτεί μια πολύ νεότερη γυναίκα», λέει σήμερα η Ζαν Μορό, που γοητευμένη από το έργο αντιπρότεινε να το σκηνοθετήσει. Ετσι, από την περασμένη Παρασκευή το Εθνικό Θέατρο της Γαλλίας φιλοξενεί στην αίθουσα Ζαν-Βιλάρ την πρώτη σκηνοθετική απόπειρα της εθνικής τους Ζαν.

Σ’ αυτήν την αίθουσα άλλωστε η νεαρότατη τότε ηθοποιός είχε ξεκινήσει την καριέρα της στο πλευρό του Ζαν Βιλάρ και του Ζεράρ Φιλίπ. Επιστρέφει ως σκηνοθέτρια ενός δράματος που θριάμβευσε στο Μπρόντγουεϊ κι αργότερα στο Λονδίνο και που αυτόν τον καιρό γυρίζεται και σε ταινία από τον Μάικ Νίκολς, με πρωταγωνίστρια την Εμα Τόμσον.

Η Ζαν Μορό μαζί με τον Στεφάν Λαπόρτ μετέφρασαν και το έργο, υιοθετώντας τον τίτλο «Επίδειξη πνεύματος» («Un trait de l’ esprit»). Η ιστορία; Είναι αυτή της Βίβιαν Μπίαρινγκ, καθηγήτριας αγγλικής λογοτεχνίας, ειδικευμένης στη λογοτεχνία του 17ου αιώνα και ειδικά στα «Ιερά Σονέτα» του Τζον Ντον. Η Βίβιαν συνεχίζει να μελετά τα σονέτα ακόμα κι όταν μαθαίνει ότι πάσχει από καθολικό καρκίνο και έχει ως εκ τούτου ελάχιστο χρόνο ζωής. Ο χρόνος που της απομένει είναι ο χρόνος που διαρκεί το έργο. Μελετά και γυρίζει στο παρελθόν της, θυμάται τα 5α της γενέθλια, αλλά και την ημέρα που της είπε ο γιατρός την αλήθεια για την αρρώστια της…

Οταν προτάθηκε στη Ζαν Μορό ο ρόλος της Βίβιαν η ίδια γνώριζε ήδη κάποια πράγματα για το έργο έχοντας διαβάσει τις κριτικές για τις παραστάσεις στην Αμερική και το Λονδίνο. Αργότερα είδε και την παράσταση στην Αμερική και πείστηκε να μη δεχτεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο. «Χρειαζόταν», λέει στο «Νουβέλ Ομπζερβατέρ», «μια ηθοποιός πολύ νεότερη, μια γυναίκα που να μπορεί ακόμα να κάνει παιδιά. Επιπλέον, εγώ είχα αντιμετωπίσει πολύ πρόσφατα την ίδια αρρώστια. Αντιπρότεινα όμως να αναλάβω τη σκηνοθεσία. Δέχτηκαν…». Ως τώρα ομολογεί πως δεν είχε ποτέ σκεφτεί να σκηνοθετήσει στο θέατρο. Ομως «η ζωή μού δόθηκε, σκέφτομαι συχνά, για να προχωρήσω ακόμα περισσότερο, ακόμα ακριβέστερα. Και γι’ αυτό σας διαβεβαιώ πως αυτή είναι η πρώτη μου θεατρική σκηνοθεσία, όχι όμως και η τελευταία. Αισθάνομαι ότι αυτό οφείλω να κάνω. Εμείς οι καλλιτέχνες οφείλουμε να φτάνουμε στο βάθος των πραγμάτων για όσους μας παρακολουθούν. Ο κόσμος αυτόν τον καιρό είναι πολύ απαχολημένος. Δεν έχει το χρόνο να κάνει ενδοσκοπήσεις. Γιατί αγαπώ τη μοναξιά; Διότι μου επιτρέπει να ριψοκινδυνεύω (…) ».

Δεν φοβάται; «Μα φυσικά. Συνέχεια. Ομως ο φόβος δεν είναι ενδιαφέρων. Υστερα φόβος για ποιο πράγμα; Γενικώς οι άνθρωποι φοβούνται μήπως πεθάνουν λόγω του κενού που ακολουθεί. Λόγω του αγνώστου, δεν θέλουν ποτέ να εγκαταλείψουν τη ζωή που ζουν με όλα αυτά τα ηθικά και φυσικά βάσανα, τις τεράστιες δυκολίες. Εγώ ζω σ’ αυτό το άγνωστο. Προσπαθώ να καταδυθώ στην εσωτερική ζωή άλλων ανθρώπων. Να τους επινοήσω, να τους φανταστώ. (…) Εχω δοκιμάσει όλα τα είδη του φόβου. Οχι το φόβο του κοινού, αυτός λέγεται τρακ και δεν είναι καθόλου ενδιαφέρων. Εννοώ το φόβο τού να μη βρίσκεις κάτι. Του να μην μπορείς να ανοίξεις την πόρτα που θα σου επιτρέψει να μπεις στο πετσί ενός ήρωα».

Ποια είναι η διαδικασία που ακολούθησε στην καριέρα της για να μπαίνει στο πετσί των ηρωίδων που ενσάρκωνε; «Ατελείωτη συζήτηση. Υπάρχει ένας αρχιτέκτονας που είναι πολύ της μόδας στην Ιαπωνία. Οταν τον ρώτησαν πώς εμπνέεται απάντησε πως του αρέσει να… σκάβει! Μιλάμε πάντα για ανυψώσεις, για πτήσεις, για κορυφώσεις. Ομως δεν είναι καθόλου άσχημο και το να πηγαίνεις προς το βάθος. Οταν κάποιος γράφει, πηγαίνει προς το βάθος, κατευθύνεται σε ζώνες απόλυτου σκότους. Τι υπάρχει στο βάθος του πηγαδιού όταν χάνουμε το φως; Υπάρχει νερό».

Γι’ αυτό και η Ζαν Μορό λέει πως οι άνθρωποι του θεάτρου μοιάζουν με «ραβδοσκόπους»: «ένας ηθοποιός ή ένα θεατρικό έργο μοιάζει με εκείνα τα ιαπωνικά λουλουδάκια που τα βάζουμε σε ένα ποτήρι με νερό και ξαφνικά αρχίζουν να ανοίγουν, να ανοίγουν, να ανοίγουν. Ακόμη ωραιότερο είναι ότι πάντα περιμένεις κάτι να γίνει. Μια παράσταση δεν τελειώνει ποτέ. Κάθε βράδυ, κάθε πρωί φέρνει ένα άλλο βράδυ, ένα άλλο πρωί. Και ζούμε συνέχεια αυτές τις πρώτες φορές. Ζούμε τις πρώτες μας φορές στο θέατρο όπως τις ζούμε και στην καθημερινή μας ζωή»!

Προηγούμενο άρθροΑντεπίθεση βιομηχάνων, εμπόρων
Επόμενο άρθροΦθηνά τη γλίτωσε ο Ολυμπιακός από την UEFA
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας