Η εθνική μας πλάνη

Η Ε.Ε. ακολουθεί στην περίπτωση της ευρύτερης Βαλκανικής το μοντέλο που έβαλε τα θεμέλια της ΕΟΚ και μετέπειτα της ολοκληρωμένης Ένωσης και, έστω και με καθυστέρηση δεκαετίας, το μοντέλο που ακολούθησαν οι ΗΠΑ μέσω του ΝΑΤΟ μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ: Ανάπτυξη συνεργασίας σε τομείς οικονομικής δραστηριότητας που αγγίζουν τη σφαίρα της πολιτικής, της ασφάλειας, της διπλωματίας. Η λογική της Ατλαντικής Συμμαχίας πίσω στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ήταν να δημιουργήσει δεσμούς οικονομικής «εξάρτησης» στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ ώστε να εισέλθουν αβίαστα αλλά και μακροπρόθεσμα στη σφαίρα δυτικής επιρροής.

Οι δρόμοι της ενέργειας δημιουργούν ανάλογες «εξαρτήσεις». Για τις χώρες διέλευσης οι ανταγωνιστικές τιμές προμηθευτή και η υποδομή μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου από τη Μέση Ανατολή και την Κασπία θα αποτελέσει μεσοπρόθεσμα ένα ισχυρό διπλωματικό όπλο στην προσπάθειά τους να γίνουν απαραίτητοι «εταίροι» της Ε.Ε., αλλά μακροπρόθεσμα οι οικονομίες τους θα εξαρτηθούν από αυτήν τη δραστηριότητα καθώς η συνεργασία που ξεκινά σήμερα με τη μεγαλύτερη αγορά του κόσμου θα τους αποδίδει σημαντικά οικονομικά οφέλη.

Από τη συμφωνία αυτή η Ελλάδα προσδοκά σημαντικά οφέλη καθώς γίνεται η πύλη εισόδου του φθηνού πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Ε.Ε. Το πρόβλημα είναι ότι η Ελλάδα στον ενεργειακό τομέα δεν έχει κάνει την κατάλληλη προεργασία ώστε να έχει μία ώριμη, ανταγωνιστική ενεργειακή αγορά. Το δίκτυο παραγωγής και διανομής στηρίζεται σε ένα κρατικό μονοπώλιο. Οι επενδύσεις είναι αποτρεπτικά δαπανηρές για να ανοίξει ο ανταγωνισμός. Και οι αρμόδιοι βλέπουν προοπτική άνθησης του ανταγωνισμού μόνο σε μία τιμολογιακή πολιτική που θα επιβαρύνει τον καταναλωτή.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας