Η… Πρέβεζα των δημοσίων υπαλλήλων

EIKΟNA A’

Ήταν μεσημέρι στο υπουργείο Υγείας και ο υπάλληλος, που με νοήματα τον είχα ειδοποιήσει ότι ήθελα να τον απασχολήσω για λίγο, μιλούσε αγέρωχα στο τηλέφωνο παρά το γεγονός ότι στεκόμουν τουλάχιστον ένα τέταρτο μπροστά στο γραφείο του. Συμφώνησα με τον εαυτό μου να μην διαμαρτυρηθώ, ούτε να δείξω ότι ήμουν βιαστική ή ότι δυσφορούσα. Δανείστηκα την καρτερικότητα που είχα δει να διαγράφεται στα μάτια των αγίων στις εκκλησίες και περίμενα…περίμενα άλλο ένα τέταρτο. Τότε ο υπάλληλος, σχεδόν ενοχλημένος που δεν είχα βαρεθεί να φύγω, έκλεισε το τηλέφωνο λέγοντας στο συνομιλητή του ότι είχε…δουλειά και με κοίταξε με βλοσυρό ύφος. Του ζήτησα πληροφορίες για τη νοσηλεία στο εξωτερικό, μου είπε κάποια εντελώς ακαταλαβίστικα πράγματα και όταν ζήτησα κι άλλες εξηγήσεις μου είπε πως κακώς τον απασχολώ, αυτά έπρεπε να τα ξέρω και επιτέλους πόσο βλάκας είμαι που δεν καταλαβαίνω… κοιτώντας με μάλιστα επιτιμητικά, στο τέλος μου είπε: «Kι έκλεισα και το τηλέφωνο για να σε εξυπηρετήσω…».

EIKΟNA B’

  • Είναι δύο και είκοσι πέντε στο υπουργείο Παιδείας. Πρέπει να καταθέσω κάποια χαρτιά μιας φίλης για μετεγγραφή κι έχω αργήσει γιατί πού να βρεις να παρκάρεις στη Μητροπόλεως. Οι υπάλληλοι έχουν αρχίσει να φεύγουν. Σκέπτομαι πως ο κόπος θα είναι άδικος και κάθομαι αποσβολωμένη στην είσοδο να ψάχνω τρόπους να αυτομαστιγωθώ γιατί εκτός των άλλων η φίλη εξ αιτίας της δικής μου αργοπορίας έχανε και τις προθεσμίες… Ρωτάω τον κλητήρα στην είσοδο, μάλλον για να αποδείξω στον εαυτό μου ότι μπορώ κάτι να κάνω και παραμιλώντας σχεδόν λέω ότι χάνονται οι προθεσμίες. Μια υπάλληλος που φεύγει κρατώντας κάτι χαρτοφάκελα, άκουσε τις τελευταίες κουβέντες, περισσότερο διάβασε την απελπισία στο βλέμμα μου, με πλησίασε και σχεδόν μου ζήτησε να με εξυπηρετήσει. Πήγαμε μαζί στο γραφείο που έπρεπε, παρακάλεσε το συνάδελφό της να δεχτεί τα χαρτιά, με ενημέρωσαν για ορισμένα συμπληρωματικά έντυπα που έπρεπε να φέρω και έφυγαν μαζί μου από το υπουργείο γύρω στις 3. Σαστισμένη μόλις που πρόλαβα να τους ευχαριστήσω, μου χαμογέλασαν και μου είπαν ευγενικά, δεν κάνει τίποτα. Αναρωτιόμουν από πού ήρθαν αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς να τους πιέσω, χωρίς να με ξέρουν, χωρίς ίσως να πρέπει (αφού εγώ είχα αργήσει), χωρίς να μου ζητήσουν τίποτα, χωρίς να τους προσφέρω τίποτα, να με εξυπηρετήσουν τόσο άμεσα και ουσιαστικά. Κι ήταν η αρχή για να δω τους υπαλλήλους του Δημοσίου με άλλα μάτια…

Υπάρχουν, λοιπόν, εκείνοι που τιμούν το αξίωμά τους, υπάρχουν εκείνοι που σέβονται τον πολίτη, όπως υπάρχουν και οι άλλοι που οχυρώνονται πίσω από το γραφείο τους και πουλούν εξουσία στους πάντες.

Ποιοι είναι όμως αυτοί οι δημόσιοι υπάλληλοι; Δεν είναι και αυτοί κανονικοί άνθρωποι που ξυπνούν το πρωί, που τρέχουν να προλάβουν τη ζωή με το λεωφορείο της γραμμής ή έστω με το Mετρό που ονειρεύονται κάτι παραπάνω από το οκτάωρο της μιζέριας στην υπηρεσία; Και δεν είναι η πολιτεία εκείνη που πρέπει να τους διαμορφώσει συνείδηση και να τους διδάξει τη δέουσα συμπεριφορά; Σαφέστατα, ναι. Κατ’ αρχάς όμως θα πρέπει να τους ακούσουμε. Σε μια έρευνα όπου συμμετείχαν περίπου 1.000 υπάλληλοι και απάντησαν χωρίς φόβο και πάθος γιατί το ερωτηματολόγιο ήταν ανώνυμο διαγράφεται αδρά η εικόνα τους και αναδεικνύεται καρέ-καρέ το προφίλ των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι σε μια έρευνα-εξομολόγηση μίλησαν ελεύθερα για όλα όσα τους ενοχλούν και τους απασχολούν: για τους συναδέλφους τους, τους προϊσταμένους, τους εαυτούς τους, την πολιτική εξουσία. Οι υπάλληλοι δεν δίστασαν να καταγγείλουν παρεμβάσεις στο έργο τους, να ομολογήσουν πολιτικές παρεμβάσεις στις κρίσεις των προϊσταμένων. Οι ίδιοι πιστεύουν ότι οι σχέσεις πολιτικής με τη διοίκηση πρέπει να είναι απολύτως ξεχωριστές και ζητούν τη χειραφέτηση της διοίκησης.

Τα συμπεράσματα από αυτήν την έρευνα ήταν σημαντικά και συνοψίζονται:

Δημόσιο ίσον σιγουριά.

Το δέλεαρ για να γίνει κάποιος δημόσιος υπάλληλος είναι ότι ο μισθός πέφτει βρέξει χιονίσει… Εννέα στους δέκα επέλεξαν Δημόσιο γιατί ήθελαν μια δουλειά με σίγουρο μισθό και από τις γυναίκες οι μισές δεν επέλεξαν το Δημόσιο, αλλά βρέθηκαν εκεί γιατί έτσι ήθελαν οι συγκυρίες.

Αξιοκρατία; Τι είναι αυτό;

Εννέα στους δέκα πιστεύουν ότι οι συνάδελφοί τους δεν έχουν τοποθετηθεί στις θέσεις τους ανάλογα με τα προσόντα και τις ικανότητές τους και επτά στους δέκα αισθάνονται υποδεέστεροι κοινωνικά σε σχέση με άλλες ομάδες εργαζομένων (γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί) κι αυτό γιατί οι ίδιοι παραδέχονται ότι η μεγάλη πλειονότητα των υπαλλήλων είναι άσχετη με το αντικείμενο της εργασίας, αφού η πρόσληψη δεν έγινε με αντικειμενικά κριτήρια.

Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.

Κάτι άγνωστο για το Δημόσιο. Τρεις στους δέκα δήλωσαν ευθαρσώς ότι για άλλη εργασία προσλήφθηκαν και άλλη τελικά βρέθηκαν να κάνουν.

Κύριε υπουργέ, αύξηση…

Κανείς δεν είναι ευχαριστημένος με το μισθό του. Επτά στους δέκα δηλώνουν ότι ο μισθός δεν ανταποκρίνεται στη δουλειά που κάνουν, οκτώ στους δέκα δεν είναι ικανοποιημένοι με τη μισθολογική άνοδο που συνοδεύει τον τίτλο της θέσης τους. Και βέβαια, έξι στους δέκα συνδέουν τις μισθολογικές απολαβές με την άνοδο του κοινωνικού στάτους και την αξιοπρέπειά τους.

Προϊστάμενος, πρόσωπο κλειδί.

Τον περιγράφουν τυπικά ευγενή (ποσοστό 25%), τις περισσότερες φορές έχει συναδελφικότητα (57%), κάποτε όμως είναι αδιάφορος (9%) ή, και αυταρχικός (9%). Επτά στους δέκα θεωρούν ότι η αλλαγή προϊσταμένου είναι ένα γεγονός που δεν τους αφορά ιδιαίτερα, αφού όλοι κάνουν τα ίδια και αφού έτσι κι αλλιώς κι οι ίδιοι γνωρίζουν από μόνοι τους τι πρέπει να κάνουν. Tο σύστημα που ισχύει στις κρίσεις κάθε άλλο παρά εξασφαλίζει την αντικειμενικότητα, υποστηρίζουν έξι στους δέκα.

Ελεγχος, ποιος έλεγχος;

Τα τελευταία μόλις χρόνια έχουν θεσπιστεί μηχανισμοί ελέγχου στη δημόσια διοίκηση. Ομως τέσσερις στους δέκα υπαλλήλους πιστεύουν ότι οι έλεγχοι που γίνονται από το Σώμα Ελεγκτών δεν επηρεάζουν και περίπου οι μισοί θεωρούν ότι η κατάσταση παραμένει η ίδια και μετά τον έλεγχο.

Οι υπηρεσίες που άλλαξαν το σκηνικό

Κλείνοντας, δεν θα έπρεπε να παραλείψουμε να αναφέρουμε ορισμένες υπηρεσίες που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια και πραγματικά, τόσο με τη λειτουργία τους όσο και με το ανθρώπινο δυναμικό που διαθέτουν αλλά και με τους χώρους όπου βρίσκονται, αποδεικνύουν ότι η δημόσια διοίκηση μπορεί να αλλάξει πρόσωπο. Είναι οι υπηρεσίες που δηλώνουν με την παρουσία τους το άλμα στον 21ο αιώνα. Είναι τμήματα όπου οι πολίτες εξυπηρετούνται άμεσα και ουσιαστικά, είναι χώροι όπου οι πολίτες αισθάνονται ότι το κράτος τούς σέβεται, και αυτούς και τους φόρους που πληρώνουν κάθε χρόνο.

Συνήγορος του Πολίτη

Βρίσκεται στην Χατζηγιάννη Μέξη, σ’ ένα πανέμορφο και σύγχρονο κτίριο. Το οργανόγραμμα της υπηρεσίας είναι άψογα καταρτισμένο με τρόπο τέτοιο που ο πολίτης επισκέπτεται την υπηρεσία, υπάρχουν οι υπάλληλοι που τον υποδέχονται ευγενικά και με χαμόγελο, δέχονται την καταγγελία του, η οποία στη συνέχεια διαβιβάζεται στον αρμόδιο κύκλο σε ειδικούς επιστήμονες, οι οποίοι σε συνεχή επικοινωνία με τον πολίτη τον ενημερώνουν για την τύχη της καταγγελίας του και τις ενέργειες που κάνουν. Τέλος, όταν ο έλεγχος ολοκληρωθεί του στέλνουν εγγράφως την απάντηση της υπηρεσίας για το πρόβλημά του. Ισως -χωρίς να είμαστε υπερβολικοί- οι προϊστάμενοι όλων των υπηρεσιών του Δημοσίου θα πρέπει να περάσουν μια βόλτα από την Χατζηγιάννη Μέξη για να πάρουν μαθήματα για το πώς οργανώνεται και κυρίως πώς λειτουργεί άψογα μια υπηρεσία του Δημοσίου.

1502

Ο πολίτης τηλεφωνεί στον αριθμό 1502 (μη φοβάστε, υπάρχει πάντα κάποιος να σηκώσει το ακουστικό), δίνει τα στοιχεία του στον υπάλληλο και ζητεί να του εκδώσουν ορισμένα πιστοποιητικά (γέννησης, γάμου, απόσπασμα ληξιαρχικής πράξης θανάτου, αποδεικτικό φορολογικής ενημερότητας, πιστοποιητικό στρατολογικής κατάστασης, ποινικού μητρώου, ασφαλιστικών ταμείων, πιστοποιητικά ΑΕΙ, ΤΕΙ, Σχολών Eμπορικού Nαυτικού, νοσηλείας, νομαρχιακών αυτοδιοικήσεων κ.ά.). Το πιστοποιητικό αποστέλλεται στο σπίτι και το κόστος για όλη τη διαδικασία είναι 1.000 δραχμές.

Σε έρευνα που έχει πραγματοποιηθεί, δέκα στους δέκα πολίτες δηλώνουν ευχαριστημένοι από το νέο μέτρο, υπογραμμίζουν ότι θα το ξαναχρησιμοποιήσουν και θεωρούν το κόστος μέτριο έως χαμηλό.

1464

Λειτουργεί σε 24ωρη βάση και δέχεται κατά μέσο όρο 2.500 τηλεφωνήματα την ημέρα. Οι πολίτες απευθύνονται στο 1464 για να πάρουν πληροφορίες και όχι για να διαμαρτυρηθούν (μόλις στο 2% τα ποσοστά παραπόνων). Εννέα στους δέκα πολίτες παίρνουν εκείνη τη στιγμή την απάντηση που θέλουν στα ερωτήματά τους. Μόνον ένας στους δέκα πρέπει να πάρει πάλι τηλέφωνο για να απαντηθεί το ερώτημά του. Χαρακτηριστικό είναι ότι ένας στους δέκα πολίτες τηλεφωνεί για να πληροφορηθεί τηλέφωνα των δημόσιων υπηρεσιών, κι αυτό γιατί οι κατάλογοι που κυκλοφορούν ή δεν φτάνουν στον πολίτη ή, όπως πολλές φορές διαπιστώνει το Κέντρο, είναι λάθος.

Τα φορολογικά θέματα συγκεντρώνουν τις περισσότερες απορίες των πολιτών (ποσοστό 16, 6%). Ακολουθούν ταυτότητες-διαβατήρια με ποσοστό 11, 6%, πιστοποιητικά-βιβλιάρια με 10%, άδειες οχημάτων επίσης 10%, κοινωνική πρόνοια-υγεία-ασφάλιση 9, 3%.

ΣYNENTEYΞH 1η.

«Yπάρχει ασυδοσία, ουδόλως υπολογίζονται τα προσόντα»

Δούλευε ήδη τρία χρόνια σε συμβολαιογραφείο. Είχε αφήσει την Κόρινθο για την πρωτεύουσα, μετά το εξατάξιο Γυμνάσιο. Αλλωστε, μόνον αυτή κι ένας συμμαθητής της κατάφεραν να το τελειώσουν. Δεν ήθελε να χαραμιστεί στα χωράφια. Το 1975 ήταν η χρονιά της. Προετοιμάστηκε για τρεις δημόσιους διαγωνισμούς, πήρε μέρος σε δύο και πέρασε σε έναν. Εκτοτε βρίσκεται εκεί, στο υπουργείο Γεωργίας.

«Τότε υπήρχε νόμος που επέτρεπε στις μητέρες να συνταξιοδοτούνται ύστερα από 15 χρόνια υπηρεσίας. Αυτό σε συνάρτηση με το συνεχές και λογικό ωράριο ήταν τα βασικά κίνητρα για να εγκαταλείψω το συμβολαιογραφείο. Ο οικονομικός παράγοντας ήταν τότε αντικίνητρο, καθώς μέχρι τότε έπαιρνα 20.000 με 25.000 δραχμές, μαζί με τα τυχερά, το μήνα. Στο Δημόσιο μου έδιναν 4.950 καθαρά. Δεν είχα όμως οικονομικό πρόβλημα, οπότε δεν είχα και λόγο να μείνω στον ιδιωτικό τομέα».

Τελικά, δεν παντρεύτηκε και μετράει ήδη 25 χρόνια στο Δημόσιο. «Τα χρόνια περνούν, αλλά η κατάσταση δεν βλέπω να βελτιώνεται. Τότε που ξεκινήσαμε ήταν αλλιώς. Υπήρχε ένας κώδικας συμπεριφοράς μεταξύ εργαζομένων, αλλά και προς τον πολίτη. Σήμερα δεν υπάρχει σεβασμός ούτε προς τον προϊστάμενο ούτε προς τον πολίτη. Κάποτε οι δημόσιες υπηρεσίες διατηρούσαν ένα επίπεδο. Σήμερα έχει επικρατήσει ένα λεξιλόγιο πεζοδρομίου».

«Συνέπεια της οικειότητας των υφισταμένων με τους προϊσταμένους και των παλαιοτέρων με τους νέους είναι να υπάρχει χαλάρωση στους ρυθμούς εργασίας. Δεν συμβαίνει όμως με όλους αυτό. Η απόδοση και ο τρόπος αντιμετώπισης του πολίτη εξαρτώνται και από το χαρακτήρα του υπαλλήλου».

Ενα κυνικό χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπό της όταν ακούει τη λέξη αξιοκρατία. «Πάντα ο κομματικός παράγοντας έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην άνοδο του υπαλλήλου. Σήμερα όμως υπάρχει ασυδοσία, καθώς τα προσόντα ουδόλως υπολογίζονται».

Δηλώνει ικανοποιημένη με το σημερινό μισθό, καθώς τα χρήματα που παίρνει γι’ αυτά που κάνει είναι ικανοποιητικά. Πάντως, τη δουλειά που κάνω την καθορίζουν άλλοι, οπότε δεν μπορώ να ζητήσω να κάνω κάτι παραπάνω. Αυτό όμως, πέρα από τα πολλά αρνητικά, έχει και ένα θετικό. Ατελείωτες ώρες συζητήσεων με τους συναδέλφους…«οι οποίες σε μορφώνουν κοινωνικά. Κατά τα άλλα, στο Δημόσιο δεν μαθαίνεις τίποτε, με αποτέλεσμα να μειώνεται η οξυδέρκειά σου».

Αν γύριζε 25 χρόνια πίσω… «δεν θα έκανα τα ίδια. Θα καθόμουν έναν χρόνο στο Δημόσιο και μετά θα έκανα μια δική μου δουλειά. Και αυτό είχα σκοπό να κάνω και τότε, αλλά μια ατυχία στην προσωπική μου ζωή μού ανέτρεψε τα σχέδια».

ΣYNENTEYΞH 2η.

«Στο Δημόσιο πραγματικά, δεν έχεις να περιμένεις κάτι»

Ηταν θέμα συγκυριών για εκείνη. Τελειόφοιτη, τότε, της Νομικής Σχολής Αθηνών. Οταν είχε εισαχθεί πετούσε από τη χαρά της. Χρόνια μετά, φτάνοντας στο πτυχίο, δεν έτρεφε αυταπάτες. Γνώριζε και από άλλους συνομήλικούς της που μόλις είχαν μπει στο επάγγελμα. Χρήματα λίγα, ελάχιστα, πολλές οι ώρες στα δικηγορικά γραφεία και στην Ευελπίδων, μέλλον αβέβαιο. Τυχεροί εκείνοι, της είπαν, που έχουν συγγενή στο επάγγελμα. Εκείνη δεν είχε.

Είχε όμως ανάγκη από δουλειά, αλλά και σιγουριά.

«Τι το σκέφτεσαι -την προέτρεψαν- τώρα μάλιστα γνωρίζουμε και κόσμο. Μη χάσεις την ευκαιρία».

Δεν την έχασε.

Σήμερα (υπάλληλος σ’ ένα από τα σημαντικότερα υπουργεία) «επιστρέφει» νοερά στο παρελθόν, όταν ξεκίνησε. «Δεν μπορώ να πω πως απογοητεύτηκα. Γιατί ήξερα τι θα συναντήσω. Και δεν έπεσα έξω. Βέβαια τα πράγματα έχουν βελτιωθεί κάπως από τότε. Αν και όλα ξεκινούν και τελειώνουν στην ευσυνειδησία και την εργατικότητα του υπαλλήλου».

Εκείνη δηλώνει πως έχει τις δύο αυτές αρετές. Αρκετοί όμως συνάδελφοί της όχι. Αλλωστε δεν παθαίνουν και τίποτα. «Μια ελάχιστη περικοπή του μισθού (για ένα μήνα) αν κάνουν κοπάνες ή αργοπορούν, κάποια παρατήρηση από τον προϊστάμενο και αυτό είναι όλο. Στην αξιολόγηση του προσωπικού που γίνεται ουδέποτε έχει αναφερθεί το παραμικρό. Κανένας δεν θέλει να γίνει ο κακός».

Στους προϊσταμένους ή σ’ αυτούς που θέλουν να κάνουν καριέρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. «Υπάρχουν και καλοί και κακοί που προχωρούν, αλλά και στις δύο περιπτώσεις χρειάζεται “σπρώξιμο” από κάποιον. Παλιότερα ήταν σχεδόν καθεστώς και πάντα είχε σχέση με τα πολιτικά κόμματα».

Αν ξανάρχιζε θα έκανε την ίδια διαδρομή; «Κοιτάξτε, στο Δημόσιο πραγματικά δεν έχεις να περιμένεις κάτι. Εγώ έχω κάνει τις επιλογές μου. Δεν με ενδιαφέρουν τα πολλά χρήματα, δεν θέλω να κάνω καριέρα, μ’ αρέσει η οικογένεια, με κουράζουν οι πολλές σκοτούρες, με ενδιαφέρει η ψυχική ηρεμία μου. Οπως καταλαβαίνετε, δεν είχα και πολλές επιλογές»…

ΣYNENTEYΞH 3η.

«Λογικό να αδιαφορείς, εάν…»

Τα τελευταία 14 χρόνια εργάζεται στην Εφορία. Δεν είχε όμως ποτέ θέσει στόχο να γίνει δημόσιος υπάλληλος. «Ηθελα απλά να δουλέψω. Τελείωσα το λύκειο και υπήρχε κάποιος γνωστός που μπορούσε να με βάλει στην Ολίμπικ Κέτερινγκ. Εκεί έμεινα δύο χρόνια, αλλά επειδή λειτουργούσε με συνθήκες ιδιωτικής εταιρείας, ήθελα να φύγω. Οπως και έγινε ύστερα από δύο χρόνια. Εκανα μια αίτηση μεταφοράς σε κάποια δημόσια υπηρεσία και να ‘μαι».

«Ηταν η καλύτερη επιλογή που μπορούσα να έχω. Εξασφαλισμένη μονιμότητα, συνεχές και πρωινό ωράριο, εργασία μόνο τις καθημερινές και αρκετός χρόνος για να ασχοληθείς με την οικογένειά σου. Εχω αρχίσει όμως να πιστεύω ότι πλέον το Δημόσιο δεν είναι καθόλου δελεαστικό. Η επικείμενη άρση της μονιμότητας και το ενδεχόμενο να καταργηθούν τα επιδόματα που μας δίνουν μας έχει αναστατώσει».

Πολλά καταλογίζονται στους δημόσιους υπαλλήλους για αδιαφορία και έλλειψη αποδοτικότητας. «Μπορεί να είναι και έτσι, αλλά υπάρχουν πολλοί παράγοντες που συντελούν σε αυτό. Αν δεν αξιολογείσαι σωστά, ποιος ο λόγος να αποδώσεις περισσότερο; Οταν ξέρεις ότι αν δεν έχεις κάποιον να σε προωθήσει δεν θα πας μπροστά, είναι λογικό να αδιαφορείς. Παράλληλα, το περιβάλλον εργασίας παίζει καθοριστικό ρόλο στην αποδοτικότητα. Σε ένα γραφείο όπου η τάξη και η καθαριότητα είναι απούσες, δεν έχεις διάθεση για δουλειά».

«Eίναι όμως και η ανοργανωσιά, για την οποία δεν ευθύνεται ο υπάλληλος, αλλά ο προϊστάμενος. Συμβαίνει συχνά ο τελευταίος να προστατεύει ορισμένους και να ρίχνει όλη τη δουλειά σε ένα ή δύο άτομα. Με αποτέλεσμα και αυτά να κουράζονται και ο κόσμος να βλέπει τους άλλους να κάθονται και να γκρινιάζει και η αποδοτικότητα να περιορίζεται».

Αφού λοιπόν ο δημόσιος τομέας απαξιώνεται τι μένει; Μήπως ο ιδιωτικός; «Κανένας από τους δύο. Το καλύτερο είναι να έχεις ένα κεφάλαιο και να κάνεις δική σου δουλειά. Δεν αποποιούμαι μόνο το “δημόσιος”, αλλά και το “υπάλληλος”. Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να δουλεύεις χωρίς προϊσταμένους».

Προηγούμενο άρθροΓύρος επαφών Κληρίδη, Κυπριανού στην Αθήνα
Επόμενο άρθροΤο ναυάγιο του δεκαχίλιαρου
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας