Κρίνω και αποφασίζω χωρίς υστεροβουλία

Τα δύο βίντεο που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, το «Ι am Hellene» και το «My name is Spyros?», καταδεικνύουν περίτρανα το βαθύ ρήγμα στο ηθικό του Ελληνα και την πολιτική του συνείδηση. Μας αρέσουν και τα δύο, ταυτιζόμαστε και με τους δύο πρωταγωνιστές, κι όμως δείχνουμε αμήχανοι και ίσως αδύναμοι να επιλέξουμε ποιο μας ταιριάζει περισσότερο. Αισθανόμαστε περήφανοι και νικητές με το πρώτο βίντεο, μα τόσο φτωχοί και ηττημένοι με το δεύτερο. Και τα δύο διεκδικούν την αλήθεια τους.

Τα δύο βιντεάκια απεικονίζουν το πόσο βαθιά διχασμένοι είμαστε, οι Ελληνες, μέσα μας. Αυτήν τη στιγμή μόνο η άρνηση φαντάζει σαν η απόλυτη αλήθεια. Ξέρουμε τι μας πληγώνει και τι μας προσβάλλει, αλλά δεν ξέρουμε τι θέλουμε, ποιο είναι το σωστό. Ρέπουμε προς το λαϊκισμό και την αναρχία, γιατί μας τρομάζει το ηθικό κενό στην πολιτική, που δημιουργήθηκε πρωτίστως από εμάς, τους πολιτικούς. Γιατί ξεχάσαμε ότι η πολιτική ασκείται με επίγνωση του καθήκοντος απέναντι στον πολίτη και στο έθνος.

Γιατί ξεχάσαμε ότι τα αξιώματα που αναλαμβάνουμε, τα χρησιμοποιούμε υπέρ των πολιτών και του έθνους μας και όχι για να αναλάβουμε ύποπτες υπηρεσίες. Γιατί εμείς οι ίδιοι καλλιεργήσαμε την άποψη ότι η ψήφος πάει χαμένη όταν δίδεται στους καθαρούς, τους τίμιους και τους υπεράνω συμφερόντων. Γιατί πρώτοι εμείς κλονίσαμε τα θεμέλια πάνω στα οποία στηρίζεται η κοινωνία μας, αφήνοντας να υπερισχύει το ατομικό συμφέρον έναντι του συλλογικού. Γιατί μάθαμε στους πολίτες να αδιαφορούν για το ήθος και την ακεραιότητα εκείνων που εκλέγουν ως αντιπροσώπους τους, επειδή πρώτοι εμείς προτιμήσαμε να γίνουμε αμοραλιστές. Γιατί εμείς οι ίδιοι ξεχάσαμε την πολιτική.

Αυτά είχαν ως συνέπεια να εξασθενήσει όχι μόνο ο νομικός αλλά και ο ψυχικός δεσμός που έδενε τους πολίτες με το κράτος και τους πολιτικούς τόσο με το κράτος όσο και με τους πολίτες. Αμβλύνθηκε το αίσθημα ευθύνης των πολιτικών απέναντι τους. Πληρώνουμε την αδιαφορία και τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό μας με τον εξευτελισμό, την απαξίωση και την ανυποληψία της πολιτικής.

Τα προβλήματα της πατρίδας μας και του κάθε Ελληνα είναι γνωστά και ο καθένας το βιώνει με τεράστιο προσωπικό και οικογενειακό κόστος. Καλούμε τους συμπολίτες μας να προσέλθουν στις κάλπες την Κυριακή βαθιά συγχυσμένους και πτοημένους και η ψυχική αυτή στάση μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνες ατραπούς. Γιατί νιώθουν ότι εμείς, που ζητάμε να τους εκπροσωπήσουμε, αδιαφορούμε, δεν πονάμε τον τόπο μας και δεν ενδιαφερόμαστε.

Το ότι είμαι πολιτικός δεν μου απαγορεύει να εκφραστώ σαν απλός άνθρωπος και να παραδεχθώ ότι το άρθρο αυτό λειτούργησε λυτρωτικά για μένα, σαν μια ψυχική άσκηση πριν από τον εκλογικό τελικό. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να αισθάνομαι ότι είμαι ανάμεσα σε εκείνους -και είναι πολλοί, πιστέψτε με- που γνωρίζουν τι σημαίνει ήθος, τι σημαίνει πολιτική και, επαγρυπνώντας, προσπαθούν να την ασκούν προσηλωμένοι στο χρέος τους προς τους συμπολίτες τους, με επίγνωση της ιστορικής προοπτικής της πατρίδας μας.

Στη δριμεία κριτική του Ισοκράτη, ότι «οι χειρότεροι εξουσιάζουν τους καλύτερους και οι πιο κουτοί τους μυαλωμένους και το ήθος των πολιτών γίνεται όμοιο με το ήθος των κυβερνώντων», να μπορούμε να αντιπαραθέσουμε τα λόγια του Δημοσθένη, που διακήρυττε περήφανα προς κάθε κατεύθυνση: «Κρίνω και αποφασίζω χωρίς υστεροβουλία, χωρίς να προσδοκώ οικονομικό όφελος. Κανείς δεν μπορεί να με κατηγορήσει ότι κέρδισα κάτι από τους λόγους και τις πράξεις μου στην πολιτική ζωή».