Οποιος καλλιτέχνης έχει επισκεφθεί το «Transmission» στη Γλασκώβ

Οποιος καλλιτέχνης έχει επισκεφθεί το «Transmission» στη Γλασκώβη, έχει νιώσει ότι κάπου εκεί ανήκει. Η φρεσκάδα, η ζωντάνια, η δημιουργικότητα, οι συζητήσεις, τα αμίμητα εγκαίνια και η συνέχεια στη διπλανή πόρτα, στο μπαρ… Ηταν αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν οι απόφοιτοι της Σχολής Καλών Τεχνών της Γλασκώβης συνειδητοποιούσαν ένα αδιέξοδο. «Εμείς είμαστε οι καλλιτέχνες, εμείς παράγουμε τέχνη, γιατί να μην μπορούμε και να την εκθέσουμε», ήταν η δίκαιη απαίτησή τους. Το 1983 πέρασαν από τα λόγια στην πράξη και το «Transmission» «άνοιξε» τις πύλες του. Το 1993 το Συμβούλιο Τεχνών της Σκωτίας και η πόλη της Γλασκώβης αποφάσισαν να αναλάβουν τη χρηματοδότηση του προγράμματος, καθώς είδαν την εικαστική παραγωγή του να «ταξιδεύει» παντού και τους καλλιτέχνες του να βραβεύονται και να αναγνωρίζονται.

Σήμερα με διασυνδέσεις σε όλο τον κόσμο το «Transmission» αντιμετωπίζεται πλέον ως ο βασικός άξονας της καλλιτεχνικής σκηνής της Γλασκώβης και σημείο αναφοράς για μια καλλιτεχνική κοινότητα που αναγνωρίζεται διεθνώς ως ιδιαίτερα σημαντική.

Εν έτει 2000, στην Ελλάδα το αίτημα των Γλασκωβέζων είναι περισσότερο από ποτέ επιτακτικό. Ο Βαγγέλης Βλάχος, η Δήμητρα και η Καίτη Μπάρμπα και ο Γιώργος Καζάζης «φωνάζουν» εδώ και καιρό για μια «νέα διαδικασία παραγωγής του εγχώριου έργου, μια νέα δυναμική εκδοχή της ελληνικής τέχνης». Γι’ αυτό και στο Project Space, που ίδρυσαν εδώ και ένα χρόνο φέρνουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα το «Transmission».

«Me We», ο εύγλωττος τίτλος της έκθεσης που οργάνωσε ειδικά για την Αθήνα το Transmission φέρνοντας μαζί του έργα των Duncan Campbell, Chris Evans, Luke Fowler, Michael Fullerton, Andrew Kerr, Michelle Naismith, Clare Stephenson και Cathy Wilkes.

Μια επιτροπή επτά καλλιτεχνών διαχειρίζεται το πρόγραμμα και τα οικονομικά του Transmission χωρίς αμοιβή. Κάθε μέλος υπηρετεί για ένα διάστημα δύο χρόνων και μετά αντικαθίσταται, προτείνοντας ο ίδιος τον αντικαταστάτη. Ετσι αποφεύγεται η ανάπτυξη ενός κατεστημένου ύφους και διατηρείται πάντα μια ανανεωτική και επίκαιρη θεώρηση των πραγμάτων. Από την επιτροπή έχει περάσει ο βραβευμένος με Tέρνερ Ντάγκλας Γκόρντον, η υποψήφια για Τέρνερ Κριστίν Μπορλάντ, ο διευθυντής του Modern Institute Τόμπι Γουέμπστερ και πολλοί ακόμη.

«Ουσιαστικά, το Τransmission θέτει τη βάση για ένα συνεχή διάλογο», εξηγεί ο Fred Pedersen ένας εκ των τωρινών διευθυντών του. Μαζί με τον Alex Pollard ήρθαν στην Αθήνα για το «Me We». «Κάθε χρόνο», συνεχίζει, «μαζευόμαστε τα 350 μέλη στο καθιερωμένο meeting. Στην καλύτερη περίπτωση κρατάει μια εβδομάδα. Τσακωνόμαστε, φωνάζουμε, μαλώνουμε και βγάζουμε το πρόγραμμα. Ολοι βλέπετε θέλουν να εκθέσουν…».

Στο «Me We» του Project Space παρουσιάζεται μια αντιπροσωπευτική σειρά έργων από τα σημερινά μέλη της γκαλερί.

Ο Duncan Campell είναι ένας από τους τρεις ιδρυτές του Radio Tuesda y, ενός πειρατικού ραδιοφωνικού σταθμού που δίνει βήμα για εναλλακτικές καλλιτεχνικές παρουσιάσεις στη Γλασκώβη. Καταπιάνεται με καθημερινά και εφήμερα πράγματα, όπως η σχολαστικά όμοια πλεκτή αναπαραγωγή μιας αφίσας για ένα νεανικό πάρτι έως την πλαστική σακούλα του Safeway.

Ο Chris Evans φτιάχνει αληθοφανείς αλλά ψεύτικες αφίσες. Πρόσφατα οργάνωσε μια αφισοκόλληση σε μια μικρή πόλη έξω από τη Γλασκώβη, που διαφήμιζε τη συνάντηση ενός ανύπαρκτου οργανισμού με τον τίτλο «Οι φίλοι του διχασμένου νου». Αρκετοί πήγαν στο ραντεβού!

Ο Luke Fowler έχει κάνει μια σειρά από πειράματα που διερευνούν τη «μεθοδολογία της κοινωνικής ψυχολογίας». Καλεί έναν φίλο του να συζητήσει με κάποιον άγνωστο διάφορα κοινωνικά θέματα. Τα ευρήματα της έρευνας παρουσιάζονται σε μορφή κειμένου τυπωμένου σε ταπετσαρία τοίχου ή μπλουζάκια, ως ηχητικά δείγματα πειραματικής ηλεκτρονικής μουσικής και σε μορφή φανζίν.

Η τέχνη του Michael Fullerton περιλαμβάνει φωτογραφίες διαδηλωτών κατά της πυρηνικής ενέργειας, φτιαγμένες από ανθρώπινες τρίχες σε καμβά. Εδώ παρουσιάζει μια σειρά θεατρικότατων γκότθικ κατασκόπων…

Ο Andrew Kerr αναπαριστά γνωστά μνημεία με χαρτόνι ή φελιζόλ σε αντιδιαστολή με τις θλιβερές εκδοχές μνημειακών έργων δημόσιας τέχνης μιας παλιότερης γενιάς καλλιτεχνών.

Τα έργα της Michelle Naismith είναι τα πιο φασαριόζικα στην έκθεση. Ενα βινύλιο με μια κουκουβάγια – γλυπτό πάνω του γυρίζει στο πικάπ και από το cd δίπλα ακούγεται επαναλαμβανόμενη μια επιβλητική φωνή στα γαλλικά: «Είμαι ο καθηγητής, είστε οι μαθητές, ακούστε σας παρακαλώ…». Δίπλα ένα βίντεο δείχνει μια γυναίκα με ένα τόξο μπροστά από ένα παράθυρο. Ακίνητη για κάποια λεπτά, πετάει το τόξο έξω από το παράθυρο. Δεν βλέπουμε πού πάει, ενδεχομένως να μπαίνει από το παράθυρο στο διπλανό διαμέρισμα…

Η Clare Stephenson ερευνά την τεχνική του γκράφιτι αναπαράγοντάς την σε χαρτί με σπρέι και στένσιλ.

Η Cathy Wilkes κρεμάει τις μεταξωτές σημαίες της στον τοίχο, αφού προηγουμένως έχω φτάξει πάνω τους άλλους χάρτες αφαιρώντας το ύφασμα. Η ταυτότητα -σωματική, κοινωνική ή εθνική αναιρείται…

(Το Project Space βρίσκεται Γ. Ζωγράφου 100, Νέο Τέρμα, 4ος όροφος, τηλ.: 7792290). Εως 15 Δεκεμβρίου.

Προηγούμενο άρθροΕλπίζει για χριστουγεννιάτικο μποναμά η Σοφοκλέους
Επόμενο άρθροΨεύτικες όλες οι εγγυήσεις
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας