ΣΗΜΕΡΑ η δημοκρατία κινδυνεύει από τη διαπλοκή και τη διαφθορά

TΟYΣ σημερινούς κινδύνους για τη δημοκρατία επισήμανε η Bουλή στην πανηγυρική συνεδρίαση για το Πολυτεχνείο

«Ο αγώνας συνεχίζεται».

«Ο αγώνας της γενιάς του Πολυτεχνείου συνεχίζεται…». Aυτό ήταν το μήνυμα που έστειλαν χθες, μέσα από το Nαό της Δημοκρατίας, οι εκπρόσωποι των κομμάτων μιλώντας σε μια ολιγόλεπτη, αλλά φορτισμένη συναισθηματικά εκδήλωση μνήμης.

Kαι ήταν η Δημοκρατία λέξη κοινή-κλειδί για όλους. Σ’ αυτήν έδωσαν έμφαση. Σ’ αυτήν, και στους κινδύνους -διαφορετικοί απ’ αυτούς πριν από 27 χρόνια- που την απειλούν σήμερα.

«Tο δίδαγμα του Πολυτεχνείου παραμένει πάντοτε κι είναι το καθήκον που έχουμε όλοι μας για την υπεράσπιση της ελευθερίας και της δημοκρατίας», υπογράμμισε ο πρόεδρος της Bουλής. Ο A. Kακλαμάνης σκιαγράφησε με το δικό του τρόπο τους σημερινούς κινδύνους, που αποτελούν «θανάσιμη απειλή για τη δημοκρατία», κάνοντας λόγο για εξωθεσμικούς παράγοντες που εκμεταλλευόμενοι τις κοινωνικές ανισότητες επιχειρούν να ποδηγετήσουν την πολιτική ζωή.

Aπό την πλευρά της κυβέρνησης, ο υπουργός Eξωτερικών Γ. Παπανδρέου μίλησε για την «ημέρα αυτή» με συγκίνηση. «Θυμόμαστε με ευλάβεια τον αγώνα τους, τον οποίο υπηρετούμε με συνέπεια», είπε. Σαν ένας αγώνας που συνεχίζεται… και εξέφρασε μια ελπίδα: «Για μια δημοκρατική λύση στο Kυπριακό, που θα οδηγήσει σ’ ένα ενιαίο κράτος, μια ελεύθερη Kύπρο».

«Eραστές της αδιαφάνειας»

Nα μην υποτιμούμε τους νέους «πολύμορφους και ιδιαίτερα επικίνδυνους σημερινούς εχθρούς της δημοκρατίας», ζήτησε και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της N.Δ. Π. Παυλόπουλος. Kινδύνους που κατά την άποψή του εκπορεύονται από τους «εμπόρους ελπίδων» τους σεναριογράφους εικονικής πραγματικότητας, τους εραστές της αναξιοκρατίας και της αδιαφάνειας».

Ο αγώνας συνεχίζεται, επανέλαβε και ο A. Σκυλλάκος από το KKE. Ο αγώνας κατά της λιτότητας, κατά της καταστολής, υπέρ της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων, για την εξασφάλιση ίσων ευκαιριών, για μια Παιδεία για όλους.

«…Tότε ο ελληνικός λαός, η ελληνική νεολαία αρνήθηκαν να ζουν στη βαρβαρότητα της ανελευθερίας», είπε ο πρόεδρος του ΣYN N. Kωνσταντόπουλος. «Σήμερα η ελληνική κοινωνία, τα παιδιά μας δεν θέλουν να ζουν σ’ ένα κόσμο ανασφάλειας, σ’ ένα κόσμο υποταγμένης δημοκρατίας στη διαπλοκή…».

Ο N. Kωνσταντόπουλος πρότεινε την αξιολόγηση της σημερινής πραγματικότητας, σε σύγκριση με τα οράματα και τις αναζητήσεις του αντιδικτατορικού αγώνα και πρόσθεσε πως το σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία – Eλευθερία» έχει και σήμερα την αξία του, με το σύγχρονο περιεχόμενό του.

Ο αγώνας συνεχίζεται, ήταν το μήνυμα χθες από το Nαό της Δημοκρατίας. Kαι ίσως να συνεχίζεται όσο υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν, που λιμοκτονούν, που δεν προλαβαίνουν καν να ονειρευτούν, που συνθλίβονται σωματικά και ψυχολογικά.

Eπειτα, ενός λεπτού σιγή από τους λίγους βουλευτές που παρευρίσκονταν στην αίθουσα του Kοινοβουλίου και η κατάθεση από τον πρόεδρο της Bουλής, επικεφαλής διακομματικής αντιπροσωπείας, δάφνινου στεφανιού στο E.M. Πολυτεχνείο.

Το Πολυτεχνείο επιζεί

Η γομολάστιχα του χρόνου φάνηκε αδύναμη να σβήσει τις ελπίδες και τον ηρωισμό των νέων ανθρώπων.

Πολυτεχνείο 2000: Σαν ψέματα φαίνεται πως πέρασαν κιόλας είκοσι επτά ολόκληρα χρόνια.

Γονείς με τα πιτσιρίκια στους ώμους, ηλικιωμένοι και μεσήλικες, μα κυρίως νέοι άνθρωποι -περισσότεροι από ποτέ τα τελευταία χρόνια- θέλησαν να δώσουν το «παρών» στην πορεία του Πολυτεχνείου.

  • Αραγε λόγω του νεαρού της ηλικίας, που δεν γνωρίζει από βολέματα και συμβιβασμούς;
  • Των προσδοκιών για ένα καλύτερο αύριο;
  • Του οράματος για μια κοινωνία αλληλεγγύης που καταλύει τον ανταγωνισμό;

Σημασία έχει ότι το όνειρο για δημοκρατία, το σύνθημα για «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία», είκοσι επτά χρόνια αργότερα για ορισμένους, δεν έχει χάσει το νόημά του. Αντιθέτως, πολλοί νέοι άνθρωποι, που δεν είχαν γεννηθεί καν το 1973, ήταν εκεί, για να δείξουν ότι η αυτοθυσία των φοιτητών του Πολυτεχνείου, δεν μπήκε ούτε πρέπει να μπει ποτέ στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

Γύρω στις 3 το μεσημέρι οι αρχές έκλεισαν τους κεντρικούς δρόμους.

Aλλοτε καθισμένοι στις σημαίες του μπλοκ τους, άλλοτε όρθιοι, μερικές φορές με ντουντούκες στο χέρι, οι διαδηλωτές περίμεναν υπομονετικά πότε θ’ αρχίσει η πορεία.

Ξεθωριάζει άραγε το Πολυτεχνείο; Μήπως μόνο κάποιοι αθεράπευτα ρομαντικοί έρχονται πια στην πορεία; τους ρωτήσαμε.

«Προσπαθούν να το ξεθωριάσουν οι κρατούντες, αλλά δεν θα τα καταφέρουν. Προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε, μα τα συνθήματα των παιδιών που χάθηκαν παραμένουν πάντα επίκαιρα», μας έλεγαν με μια φωνή νέοι άνθρωποι, όπως ο Βασίλης, ο Νίκος, ο Γιώργος, ο Κώστας…

«Πόσοι άνθρωποι έχουν δουλειά σήμερα, οπότε και ψωμί να φάνε; Εμένα η σύμβασή μου λήγει τον Απρίλιο. Ξέρω αν θα μείνω αύριο στον δρόμο; Και πάλι καλά που μέχρι τότε θά ‘χω δουλειά»…

«Το οκτάωρο καταργείται, το ασφαλιστικό βλέπετε πώς πάει, χτυπούν τα Ταμεία, πάνε να καταργήσουν τα πάντα», τόνιζαν.

«Και μέσα σ’ όλα αυτά, άλλοι συνομήλικοί μας παλεύουν να ξεφύγουν από τη μάστιγα των ναρκωτικών», μάς ανέφερε ο Κώστας.

«Είναι η λογική του βολέματος, του προτύπου της καλής ζωής, της διασκέδασης, του τέλειου ατομικισμού», συνηγορούσε ο Γιώργος.

«Ε! Δεν περνάει σε όλη τη νεολαία. Μερικοί δεν αποπροσανατολίζονται τόσο εύκολα».

Συχνά-πυκνά την ώρα που συζητάμε, περνά πάνω από τα κεφάλια μας ένα ελικόπτερο.

Ο Θεόδωρος Λαρισινός έχει συμπληρώσει τα 82 του χρόνια. Από τα χρόνια της Αντίστασης είναι με έναν πνεύμονα. Εχει το σηματάκι της ΚΝΕ στο πέτο. Ανάπηρος πολέμου στην Αλβανία. Στους αγώνες πάντα πρώτος.

«Ναι, είμαι νέος», δηλώνει γελώντας. «Και νέοι έρχονται να με ρωτήσουν να τους πω ιστορίες, για τα χρόνια τα παλιά. Το Πολυτεχνείο είναι ένα ορόσημο που πάνε να το σβήσουν, αλλά δεν θα τους περάσει».

Παρακάτω βρίσκουμε τον Τάσο Πάνου, τον Γιώργο Κόκκαλη, την Μαρίκα Κισόγλου. Συνταξιούχοι όλοι, πια. Ο κ. Πάνου πήγαινε στα παιδιά του Πολυτεχνείου τσιγάρα και σοκολάτες. Παλιός σιδηροδρομικός, μόλις είχε γυρίσει από την εξορία, όταν έγινε το Πολυτεχνείο.

Εβλεπαν τα νιάτα να περνούν από δίπλα τους και χαίρονταν. Κι όπως έλεγαν, «έστω κι αν η Πολιτεία πάει να θάψει το Πολυτεχνείο».

Εναν παλιό γνώριμο συναντήσαμε παρακάτω. Ο Γαβρήλος, των μαθητικών κινητοποιήσεων. Φοιτητής σήμερα πια στα ΤΕΙ Πειραιά. Κι άλλοι συμμαθητές του είναι πλέον εδώ στην πορεία του Πολυτεχνείου.

Είδε μια παλιά του φίλη. Αγκαλιάζονται. Ετσι είναι οι πορείες, βλέπεις όλους τους «συντρόφους».

Αν υπάρχει λάιφ στάιλ στο Πολυτεχνείο του 2000;

Μάλλον ναι. Κοντά στα γιλεκάκια των παππούδων, στα στενά τριμμένα τζιν των νεαρών αριστερών και τα άρβυλα, ξεχώριζαν οι γραβάτες των νεολαίων της ΠΑΣΠ. Είναι αλήθεια ότι οι θηλυκές παρουσίες της ΠΑΣΠ ήταν πιο δροσερές και περιποιημένες από των άλλων μπλοκ.

Συνθήματα; Από τις 4.30 το απόγευμα που ξεκίνησε η κεφαλή της πορείας από την Κλαυθμώνος ακούστηκαν τα κλασικά και χιλιοειπωμένα όπως: «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι», «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», «Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος δρόμος είναι αντίσταση και πάλη». Αλλά και νέας εσοδείας, όπως «ΜΑΤ και ΜΕΑ δολοφονούν, ο λαός παλεύει να διαλυθούν», «Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι Περσικός, εδώ δεν θα περάσει ο ιμπεριαλισμός», «Το μήνυμα δεν σβήνει είναι ζωντανό τον δρόμο του Νοέμβρη κρατάμε ανοιχτό».

Την ίδια στιγμή πάντως που η πορεία ξεκινούσε, ένας δυνατός κρότος ακουγόταν σχεδόν διαδοχικά σαν σε ντόμινο απ’ όλα τα καταστήματα.

«Συνηθισμένα τα βουνά απ’ τα χιόνια», οι καταστηματάρχες δηλαδή, που τις προηγούμενες χρονιές έβγαζαν από νωρίς τον προϋπολογισμό για τις σπασμένες βιτρίνες, έσπευδαν άρον-άρον να κατεβάσουν τα ρολά.

Λιγότεροι από πέρυσι οι Κούρδοι που συμμετείχαν, ένα κομμάτι από το κενό που άφησαν, ήρθαν να το αναπληρώσουν Ινδοί, που εργάζονται στη χώρα μας, αλλά όχι σε οργανωμένα μπλοκ.

Παρατηρητές όμως ήταν και αρκετοί τουρίστες έξω από τη «Μεγάλη Βρετανία». Ανάμεσά τους κι ένα ζευγάρι Γιαπωνέζων, που παρακολουθούσε με ενδιαφέρον και απορία τα τεκταινόμενα.

«Τι συμβαίνει;», μας ρώτησαν, λες κι έκαναν ρεπορτάζ. Προς στιγμήν οι ρόλοι μας αντιστράφηκαν.

«Σήμερα είναι η επέτειος της εξέγερσης των φοιτητών εναντίον της χούντας».

«Τώρα τι πολίτευμα έχετε; Δημοκρατία; Βλέπουμε και κομμουνιστικές σημαίες. Πώς συμβιβάζονται;»

«Στην Ελλάδα σήμερα όλα επιτρέπονται. Ευτυχώς»…

88 σιωπές, αμέτρητες μνήμες

Ογδόντα οκτώ σιωπές στο άκουσμα των ονομάτων των νεκρών της εξέγερσης και των θυμάτων της χούντας. Χθες το μεσημέρι, στο παραδοσιακό κτίριο της Αρχιτεκτονικής, στην Πατησίων. Επέτειος του Πολυτεχνείου, 27 χρόνια μετά.

H Πιπίνα Eλή, αδελφή του Παναγιώτη Eλή, του πρώτου θύματος της δικτατορίας, διάβασε τον κατάλογο των ονομάτων που συντάχθηκε με πρωτοβουλία της Ενωσης Mητέρων Eλλάδας, προκειμένου η επίσημη τελετή -που ολοκληρώνει τις τριήμερες εκδηλώσεις της επετείου- να φτάσει στην κορύφωσή τους.

Της ανάγνωσης των ονομάτων είχαν προηγηθεί οι ομιλίες του πρύτανη του Ε.Μ. Πολυτεχνείου Θεμ. Ξανθόπουλου και του προέδρου του Συνδέσμου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967- 1974 Μιχ. Βαρδάνη.

Λίγο πριν από την έναρξη της τελετής έκλεισαν οι πόρτες του ιδρύματος αφού προηγήθηκε η σταδιακή εκκένωση του χώρου. Στις 4 μ.μ. εκπρόσωποι παρατάξεων, κρατώντας την ελληνική σημαία-σύμβολο της εξέγερσης, όπως κάθε χρόνο, βγήκαν από το χώρο του ιδρύματος (από την οδό Τοσίτσα), τέθηκαν επικεφαλής, δίνοντας συμβολικά το σήμα της έναρξης της πορείας.

Ηταν περισσότερος από πέρσι ο κόσμος που τίμησε την εξέγερση. Οι πόρτες του ΕΜΠ ήταν ανοικτές από το πρωί για την προσέλευση των επισήμων αλλά κυρίως εκείνων που θέλησαν να καταθέσουν και φέτος ένα γαρίφαλο στο μνημείο του Πολυτεχνείου. Και οι περισσότεροι ήταν φέτος φοιτητές, μαθητές αλλά και παιδιά μικρότερης ηλικίας.

Eπειτα από απουσία ενός χρόνου (ο Γ. Αρσένης είχε επιλέξει πέρσι να μην καταθέσει στεφάνι λόγω της έντασης που επικρατούσε τότε στο χώρο της παιδείας), ο υπουργός παιδείας Π. Ευθυμίου προσήλθε χθες και κατέθεσε στεφάνι. «Σήμερα, όσο ποτέ, πρέπει όλοι να έχουμε στο μυαλό μας ότι η μεγάλη εξέγερση του Πολυτεχνείου τιμάται όχι μόνο στο πολιτικό περιεχόμενο αλλά και στο ήθος που ανέδυαν εκείνοι οι αγώνες», δήλωσε ο κ. Ευθυμίου.

«Οι Ενοπλες Δυνάμεις θωρακίζουν τη δημοκρατία και θωρακίζουν τον κυπριακό λαό που είναι από τα μεγαλύτερα θύματα της δικτατορίας», υπογράμμισε στη δική του δήλωση, μετά την κατάθεση στεφάνου, ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Ακης Τσοχατζόπουλος.

Στεφάνια στο μνημείο του Πολυτεχνείου κατέθεσαν χθες ο πρόεδρος της κυπριακής βουλής Σπ. Κυπριανού, ο πρόεδρος της ελληνικής Βουλής Απ. Κακλαμάνης, ο πρόεδρος του ΔΗΚΚΙ Δημ. Τσοβόλας, ο Γ. Καλός από τη Νέα Δημοκρατία, ο Σπ. Χαλβατζής από το ΚΚΕ, ο πρόεδρος και τα μέλη του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ Νίκος Τσούλιας, ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών Δ. Γκλαβάς, μαζί με τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ Ν. Κιάο, εκπρόσωποι μαζικών φορέων και συνδικαλιστικών οργανώσεων. Στο χώρο του Πολυτεχνείου προσήλθε επίσης χθες και ο τέως υπουργός Δικαιοσύνης Ευ. Γιαννόπουλος, ως μέλος του Συνδέσμου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 που επίσης κατέθεσε στεφάνι.

Μέχρι την ώρα της έναρξης της πορείας, τα πνεύματα ήταν ιδιαιτέρως ήρεμα, τόσο μέσα όσο και έξω από τους χώρους του Πολυτεχνείου. Στο εσωτερικό του ιδρύματος, σύσσωμη η κοινότητα του ΕΜΠ, φοιτητές, καθηγητές, διοικητικοί υπάλληλοι και μέλη της Συγκλήτου, καθώς και εκπρόσωποι οργανώσεων και σωματείων που συγκροτούν την επιτροπή ευθύνης για τις εκδηλώσεις του εορτασμού του Πολυτεχνείου αποτελούσαν την εσωτερική περιφρούρηση. Εντονη ήταν και φέτος η παρουσία των μελών του ΚΚΕ και του σωματείου οικοδόμων που τα τελευταία χρόνια θεωρούνται οι «στυλοβάτες» της διατήρησης του ήρεμου κλίματος στο εσωτερικό του Πολυτεχνείου. ΕΦΕΕ δεν υπάρχει.

Προηγούμενο άρθροΤο καλύτερο Καλαματιανό
Επόμενο άρθροΑμερικανο-γερμανικό παιχνίδι με τον ΟΤΕ στα Σκόπια
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας