10 λόγοι για να χωρίσεις από μακροχρόνια σχέση

10 λόγοι για να χωρίσεις από μακροχρόνια σχέση

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

O νέος είναι ωραίος, σύμφωνοι. Αλλά και ο παλιός είναι εντελώς αλλιώς, ακόμη κι αν εσένα σου φαίνεται ο ίδιος.

«Με αγαπάς;» «Και βέβαια σε αγαπώ. Τι ερώτηση είναι αυτή;» «Ναι, αλλά μετά από έξι χρόνια;» «Πιο πολύ» «Define πιο πολύ» «Πιο βαθιά» «Oχ!».

Δεν το πιστεύω ότι είπε «πιο βαθιά». Άκου «πιο βαθιά»! Τι να το κάνω το «πιο βαθιά»; Τώρα σιγουρεύτηκα ότι η σχέση μας περνάει κρίση. Πώς μπορώ να γράψω τι καλά που περνάω μέσα στη μακροχρόνια σχέση μου όταν μου λέει ότι «μ’ αγαπάει πιο βαθιά»; Εγώ ήθελα να μου πει ότι μ’ αγαπάει πιο πολύ, πιο έντονα, ότι νιώθει σαν την πρώτη μέρα κι ακόμη καλύτερα, ότι… Το προσπερνάω. Θα αφοσιωθώ στο κείμενο, θα κάνω ότι δε μου είπε ποτέ ότι με αγαπάει πιο βαθιά (δεν τα λένε αυτά τα πράγματα).

Του έχω απαγορεύσει ρητά να μπει στο playroom («πήγαινε να πάρεις εφημερίδες, τι θα πει “βαριέσαι”, εγώ έχω δουλειά, είσαι τραγικά αναίσθητος -όχι ότι περίμενα τίποτε καλύτερο από σένα βέβαια-, μα δεν καταλαβαίνεις ότι έχω να γράψω για το πόσο ευτυχισμένοι είμαστε;»).

Έφυγε, πρέπει να εκμεταλλευτώ την κατάσταση. Μόλις γυρίσει θ’ αρχίσει να με ρωτάει αν τελείωσα με τον υπολογιστή για να παίξει Medal of Honor. Να κάτι που δε θα γινόταν ποτέ αν τα είχαμε πρωτοφτιάξει. Δε θα με άφηνε να ανακαλύψω ότι μπορεί να περάσει δεκαοκτώ συνεχόμενες μέρες παίζοντας Medal of Honor χωρίς φαγητό και νερό. Καλά, η αλήθεια είναι ότι ούτε κι εγώ θα του έλεγα να εξαφανιστεί για να γράψω. Θα είχα ξενυχτήσει στο γραφείο για να μη σπαταλήσω τις λίγες ώρες που περνάμε μαζί στο σπίτι.

Αν τα είχαμε πρωτοφτιάξει τώρα, θα ήμασταν στο Parmigiano, θα τρώγαμε και μετά θα πηγαίναμε για καφέ, μετά σινεμά και μετά για ποτό. Και θα ψάχναμε να βρούμε χιόνι για να παίξουμε χιονοπόλεμο. Και δε θα είχα τα μαλλιά μου πιασμένα ψηλά τώρα, που προσπαθώ να τα μακρύνω και πετάγονται τσουλούφια από παντού, ούτε θα άφηνα το κόκκινο μανόν να ξεφλουδίζει στα νύχια μου (να θυμηθώ να τα ξεβάψω πριν πάω στη δουλειά). Oύτε θα μαλώναμε για το ποιανού είναι η σειρά να πλύνει τα πιάτα (η δική μου είναι, αλλά αν παραδεχτώ ότι είχα λάθος που επέμενα ότι είναι η δική του, θα μου το θυμίζει μέχρι να πεθάνω).

Κοίτα τι έκανες

Εντάξει, τα υπέρ και τα κατά μιας μακρόχρονης σχέσης είναι γνωστά ακόμη και σ’ εκείνους που δεν είχαν ποτέ μακρόχρονη σχέση. Τα υπέρ: άνεση, ασφάλεια, κατανόηση, μεγάλη και σίγουρη. Τα κατά: ρουτίνα, ζήλια για τα νέα ζευγάρια, υποψία ότι σε έχει βαρεθεί όσο κι εσύ εκείνον, ανία, καμία έκπληξη (για να λέμε και του στραβού το δίκιο, μόλις πριν ένα μήνα ανακάλυψα ότι κοιμάται με το χέρι στην τσέπη της πιτζάμας του. Αυτό μάλιστα, ήταν έκπληξη). Και τρόμος. Τρόμος ότι δε θα ξαναερωτευτείς ποτέ. Αυτό που ήταν τόσο υπέροχο στην αρχή («είναι ο τελευταίος άντρας της ζωής μου!»), τώρα έχει γίνει τρόμος («είναι ο τελευταίος άντρας της ζωής μου;»).

Oι ίδιες, ολόιδιες, σκέψεις, με διαφορετικό σημείο στίξης. Στους καβγάδες, όσο και να θέλεις να πεις κάτι άλλο από αυτό που περιμένει ο άλλος να πεις (σε ξέρει δα τόσα χρόνια), καταλήγεις να λες το ίδιο γιατί ξέρεις ότι, ακόμη και αν πεις κάτι διαφορετικό, ο άλλος περιμένει να πεις αυτό που λες πάντα και ήδη απαντάει σ’ αυτό («μπορεί και να έχεις δίκιο» «ναι, το περίμενα ότι θα το έλεγες αυτό, γι’ αυτό θα σου αποδείξω αμέσως ότι έχω δίκιο»). Αλλά κι αν θέλεις να αλλάξεις κάτι που τον ενοχλεί, δεν μπορείς. Έτσι σε έχει μάθει, έτσι θα σε βλέπει μέχρι το τέλος. Και vice versa.

Αν τον έχεις μάθει γκρινιάρη, τέσσερα χρόνια να περάσουν χωρίς να έχει βγάλει κιχ, στο πρώτο του παράπονο σκέφτεσαι «αμάν πια αυτή η γκρίνια του, δεν αντέχω άλλο, με έχει πρήξει» κ.λπ. κ.λπ. Τον πρώτο καιρό της σχέσης ψάχνεις να βρεις δικαιολογητικά, στον τελευταίο αποδείξεις. Εκεί που σας φανταζόσουν όλο ευτυχία, δυο γεράκους αγκαλιασμένους μπροστά στην τηλεόραση, τώρα συνειδητοποιείς με πανικό ότι μπορεί και να συμβεί. This is not a movie.

O άλλος

Κάθε φορά που γνωρίζεις κάποιον και σε φλερτάρει, απολαμβάνεις που αυτός ο άνθρωπος ανακαλύπτει ένα ένα τα υπέροχα χαρακτηριστικά σου (που έχουν κιτρινίσει για τον άλλο, τον παλιό). Μπορείς να του κάνεις τα ίδια αστεία (χωρίς να νιώσεις ότι επαναλαμβάνεσαι), να του φανερώσεις μία μία τις συνήθειές σου (αποκρύπτοντας τις ενοχλητικές), να του αναπτύξεις την κοσμοθεωρία σου (και να σε θαυμάσει, γιατί την ακούει πρώτη φορά).

Να πιεις διαφορετικό ποτό, να καπνίσεις διαφορετικά τσιγάρα, να κάνεις τα μαλλιά σου αλλιώς, να του αποκαλύψεις μια νέα, υπέροχη, εξελιγμένη προσωπικότητα (χωρίς να έχεις αλλάξει στο παραμικρό, αλλά δεν έχει σημασία, σε βλέπει πρώτη φορά). Δεν ξέρει ότι κάποτε είχες σπυράκια (και ούτε θα του το πεις). Και σου αρέσει.

Δεν θέλεις να το προχωρήσεις το πράγμα, απλά σου αρέσει το ότι δε σε γνωρίζει καλά, ότι δε σε έχει συνηθίσει, ότι μπορείς να γίνεις όποια θέλεις ή να μείνεις η ίδια και να του αρέσεις το ίδιο, ότι μπορείς να τον εκπλήξεις χωρίς να χρειαστεί να «ανανεώσεις» οτιδήποτε, ούτε τον εαυτό σου ούτε τη σχέση σας. (Ξέρεις καλά ότι τα ίδια ισχύουν και για τον άλλο, τον παλιό.

Αν γνωρίσει μια κοπέλα και φλερτάρουν, εκείνη θα γελάσει με το χιούμορ του, που εσύ γνωρίζεις καλά, θα βρει πως το μαύρο παντελόνι τού πάει τέλεια -δεν ξέρει ότι εσύ επέμενες να το αγοράσει-, θα τον ρωτήσει τι δουλειά κάνει, θα θαυμάσει τη δουλειά του, θα θέλει να μάθει όλα όσα εσύ ξέρεις απέξω κι ανακατωτά και εσύ θα αναρωτηθείς πώς τα βρίσκει ενδιαφέροντα όλα αυτά. Θα τον δει με τα ίδια μάτια που τον είδες κι εσύ στην αρχή και τον ερωτεύτηκες και θα σπάσεις το κεφάλι σου να δεις αν άλλαξε εκείνος και δεν το βλέπεις – αλλά δεν άλλαξε.)

Μετά γυρίζεις σπίτι, φοράς την ίδια πιτζάμα, παίρνεις την ίδια στάση στον καναπέ (στη δεξιά πλευρά, η αριστερή είναι δική του) και του γκρινιάζεις επειδή πάλι δεν έβγαλε έξω τα σκουπίδια (τα έχει βγάλει, αλλά δεν κοίταξες, είσαι σίγουρη ότι είναι ακόμα εκεί). Αυτός γνωρίζει ότι κάποτε είχες σπυράκια (οπότε αφήνεις το ειδικό καθαριστικό στο νιπτήρα), ότι προσπαθείς να χάσεις κιλά (γι’ αυτό δε φορούσες απόψε τζιν), ότι μισείς τα σγουρά μαλλιά σου (γι’ αυτό και δεν τ’ αφήνεις ποτέ ελεύθερα), ότι βλέπεις τις αγαπημένες σου ταινίες συνέχεια (γι’ αυτό και κάνεις συνέχεια την έξυπνη πετώντας ατάκες από το Νονό).

Ξέρει ότι όταν μπαίνεις σπίτι θέλεις να κάνεις μπάνιο και μετά να φας, ότι όταν ξυπνάς το πρωί δε θέλεις να μιλήσεις σε κανέναν για λίγο, ότι σου αρέσει να κάθεσαι χωρίς να κάνεις τίποτα, ότι βλέπεις σουρεαλιστικά όνειρα, ότι λατρεύεις τις πατάτες φούρνου, ότι όταν έχει διάλειμμα για διαφημίσεις παίζεις φιδάκι στο κινητό. Όλα αυτά που κάνεις, που έκανες πάντα, ανέκαθεν, τα ξέρει.

Και όλα αυτά που θα κάνεις, κι αυτά τα ξέρει. Κι εσύ γνωρίζεις τα δικά του. Ότι δεν του αρέσει να τρώει τα «πράσινα» στις σαλάτες, ότι σιχαίνεται να βιάζεται, ότι στις κυριακάτικες εφημερίδες διαβάζει πρώτα τα διαφημιστικά, ότι δεν του αρέσει να μοιάζει με τους άλλους, ότι λατρεύει οτιδήποτε εκκεντρικό, ότι δε θέλει να τον καταπιέζουν, ότι κάθεται και κοιτάζει με τις ώρες τους γερανούς στα εργοτάξια, ότι δεν πολυχωνεύει τις παραδόσεις οποιασδήποτε μορφής, ότι όταν μιλάει στο τηλέφωνο φέρνει βόλτες στο σπίτι, ότι είναι αδύνατον να καθίσει απολύτως ακίνητος, ότι λατρεύει το μέλι, ότι πάντα χαίρεται όταν βλέπει σκύλους Αγίου Βερνάρδου, ότι είναι πολύ εσωστρεφής κι ας είναι συνήθως η ψυχή της παρέας. Αυτά έκανες πολύ καιρό να τα ανακαλύψεις κι αναρωτιέσαι αν βλέπουν οι άλλοι αυτά που βλέπεις εσύ κάθε μέρα.

Deep blue sea

Κάθομαι και σκέφτομαι. Με αγαπάει πιο βαθιά. Δηλαδή όχι πιο πολύ; Πιο βαθιά τι σημαίνει; Ότι, όταν βρισκόμαστε με κόσμο και με βλέπει από την άλλη άκρη του δωματίου να γελάω, ξέρει γιατί γελάω ή, όταν πηγαίνουμε στο σουπερμάρκετ, ξέρει τι σκέφτομαι όταν περνάμε δίπλα από τις σοκολάτες ή, όταν γνωρίζουμε κάποιον, ξέρει τι θα του πω μόλις βρεθούμε στο αυτοκίνητο οι δυο μας, όταν ξέρει πότε αισθάνομαι χαρούμενη ή ένοχη ή λυπημένη χωρίς να με κοιτάξει, όταν το ξέρει αυτό, μάλλον αυτό σημαίνει ότι μ’ αγαπάει πιο βαθιά.

Όταν δε χρειάζεται να μιλήσουμε καθόλου. Όταν με ένα βλέμμα συνεννοούμαστε, αν είμαστε με παρέα, για το αν περνάμε καλά ή αν θέλουμε να φύγουμε, όταν νιώθουμε συνένοχοι. Όταν καταλαβαίνει αν κάποιος μου αρέσει και με κοιτάει με ύφος «πρόσεχε, γιατί σε βλέπω» κι εγώ γελάω και μου φεύγει αμέσως η όρεξη να κάνω οτιδήποτε, γιατί νιώθω ξαφνικά τον άλλο ξένο, νιώθω ότι είναι… «άλλος», ότι δεν είναι από «μας».

Όταν τον αγκαλιάζω και τον μυρίζω και έχει μια εντελώς μοναδική μυρωδιά, που δεν υπάρχει σε κανέναν άλλο στον κόσμο, ή όταν ξαπλώνουμε για να κοιμηθούμε και τα σώματά μας κλειδώνουν σε μια εντελώς συγκεκριμένη στάση, που τη βρήκαμε με το πέρασμα των χρόνων και την οποία δε θα ξέραμε αν είχαμε χωρίσει στο μεταξύ. Δε θα είχαμε μάθει ποτέ πόσο άνετα μπορείς να κοιμηθείς σ’ αυτή τη στάση.

Όταν είμαι στις κακές μου, τον βαριέμαι, βαριέμαι όλο τον κόσμο, γιατί ζει κι αυτός μαζί. Όταν είμαι στις κακές μου, είμαι άδικη και στριμμένη και δε θυμάμαι πόσο καλά μπορούμε να περάσουμε οι δυο μας. Και κατηγορώ εκείνον γι’ αυτό, ενώ ξέρω πόσο εύκολο είναι να γυρίσεις το κουμπί και να μην κάνεις το λάθος να παίρνεις τον άλλο ως δεδομένο, γιατί μπορεί να σε εκπλήξει όπως σε εκπλήσσει ο εαυτός σου συχνά, αλλά να προσπαθείς να τον βλέπεις σαν «νέο», όχι γιατί θα κάνει καλό σε σένα ή στη σχέση σας, αλλά γιατί είναι. Γιατί, αν τον συναντούσα αυτή τη στιγμή, θα τον ερωτευόμουν πάλι.

Θα τον ερωτευόμουν ακόμη και χωρίς να γνωρίζω ότι, αν τον μάθω καλά, αν περάσω έξι χρόνια μαζί του, θα γίνει ο καλύτερός μου φίλος και θα τον εμπιστεύομαι και θα με κάνει να γελάω, ό,τι κι αν γίνει, και θα κολλήσω αυτές τις φρικτές του συνήθειες κι εκείνος τις δικές μου. Και μπορεί να μη μείνουμε για πάντα μαζί, αλλά όσο μείνουμε θέλω να είμαστε όπως τώρα και όχι όπως όταν τα είχαμε πρωτοφτιάξει.

Αν τα είχαμε πρωτοφτιάξει τώρα, θα τρώγαμε κάπου έξω και μετά θα πηγαίναμε για καφέ και μετά σινεμά και μετά για ποτό. Αν τα είχαμε πρωτοφτιάξει τώρα, δε θα έγραφα αυτό το κείμενο ούτε θα πήγαινα στην κουζίνα να δω ότι έπλυνε τελικά τα πιάτα (ούτε θα μου αποκάλυπτε ότι τα έπλυνε για να το αναφέρω στο κείμενο).

Δεν θα είχα την ευκαιρία να τον δω να μεγαλώνει, να αλλάζει, να δω τον εαυτό μου να αλλάζει μαζί του. Να πιάνουμε δουλειές, να φεύγουμε από δουλειές, να κάνουμε ταξίδια, να μαλώνουμε (με τόσους διαφορετικούς τρόπους), να βοηθάμε ο ένας τον άλλο, να περνάμε τέλεια, να βαριόμαστε, να γελάμε. Να ανακαλύπτω συνέχεια κάτι καινούριο γι’ αυτόν τελικά, κι ας νομίζω ότι τον ξέρω καλύτερα απ’ τον καθένα.

Να λιώνουμε μπροστά στην τηλεόραση, να τσακωνόμαστε για το ποιου είναι η σειρά να πλύνει τα πιάτα, να πλένουμε μαζί τα ρούχα, να ανταλλάσσουμε αγγαρείες, να τρώω εγώ τα πράσινα στις σαλάτες που δεν του αρέσουν κι εκείνος να μου αφήνει περισσότερες πατάτες φούρνου.

Και όταν ανακαλύπτω ότι έβγαλε έξω τα σκουπίδια τελικά, παρόλο που δεν τον είδα και τον μάλωσα, να πηδάω πάνω του στον καναπέ για να του πω συγνώμη και να τον μυρίσω κι εκείνος να μου πει ένα χιλιοειπωμένο μεταξύ μας αστείο, αυτό που ξέρω ότι θα μου πει, κι εγώ να γελάσω σαν την πρώτη φορά, αλλά πιο πολύ, πιο βαθιά.

10 λόγοι για να χωρίσεις από μακροχρόνια σχέση

Το να μένεις με τον ίδιο άνθρωπο πολλά χρόνια δεν είναι απαραίτητα καλό. Διάβασε παρακάτω και μάθε γιατί πρέπει να δώσεις τέλος σε μια σχέση που δε σε ικανοποιεί.

  1. Γιατί συνειδητοποιείς ότι μένεις μαζί του από συνήθεια και όχι από έρωτα.
  2. Γιατί, ενώ τα έχετε 6 χρόνια, αισθάνεσαι ότι τα έχετε 106.
  3. Γιατί σκέφτεσαι το μέλλον σου χωρίς εκείνος να συμπεριλαμβάνεται σ’ αυτό.
  4. Γιατί δεν μπορείς να συμφιλιωθείς με την ιδέα ότι δε θα ξαναερωτευτείς ποτέ.
  5. Γιατί όλες οι προσπάθειές σου να ανανεώσεις τη σχέση σου πάνε στο βρόντο.
  6. Γιατί πιάνεις το μπούτι του και νομίζεις ότι πιάνεις το δικό σου.
  7. Γιατί έχεις ερωτευτεί τρελά κάποιον άλλο.
  8. Γιατί δεν αναγνώρισες τον εαυτό σου σ’ αυτό το κείμενο.
  9. Γιατί θέλει να σε χωρίσει αυτός.
  10. Γιατί σου την έπεσε ο Μπραντ Πιτ.
Προηγούμενο άρθροMazda 6 1.8 vs Citroën C5 1.8. Σύγκριση
Επόμενο άρθροPeugeot 207 1.4 vs Citroën C3 1.4 VTi Σύγκριση
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας