37 πράγματα που με διασκεδάζουν κάργα στη ζωή

37 πράγματα που με διασκεδάζουν κάργα στη ζωή

Όσοι μας ακολουθείτε από την αρχή για τόσα πολλά συναπτά έτη, θα γνωρίζετε ότι έχει πέσει πάρα πολύ δουλειά και είμαστε ακόμη όρθιοι, δίχως να έχουμε καταρρεύσει από την υπερκόπωση, και αδιαμφισβήτητα αυτό είναι τεράστιο κατόρθωμα, καθώς τα προγνωστικά έλεγαν ότι κάπου στα μέσα του δεύτερου χρόνου ολόκληρο το team της ιστοσελίδας θα είχε καταλήξει σε κάποιο Ψυχιατρικό Ίδρυμα για να επανέλθει στην φυσιολογική του κατάσταση.

Ευτυχώς τη γλιτώσαμε μόνο με μερικές απώλειες (σε περίπτωση που αναρωτιέστε για ποιο λόγο κάποιες στήλες του Texnologia.Net έχουν σταματήσει προσωρινά…).

Ο Νοέμβριος , όμως, είναι επετειακός μήνας εις διπλούν, καθώς δεν γιορτάζει μόνο το Texnologia.Net, αλλά και (όσοι πεταχτήκατε τώρα και αναφωνήσατε με ενθουσιασμό: «η Χούντα» σας παρακαλώ να αυτοκτονήσετε με συνοπτικές διαδικασίες). Εγώ σήμερα κλείνω 39 χρόνια ανωριμότητας και, μάλιστα, είναι η πρώτη φορά που τα γενέθλιά μου συμπίπτουν με την ημέρα που δημοσιεύεται το άρθρο μου, οπότε σκέφτηκα να ξεφύγω από τα συνηθισμένα της στήλης και να γράψω κάτι εορταστικό.

Μετά ξανασκέφτηκα ότι είμαι μόλις ένα χρόνο πριν τα 40, αποτυχημένος, άσημος, άνεργος, ανασφάλιστος και άφραγκος και ο μόνος λόγος να γιορτάσω τέτοιο combo θα ήταν αν ήμουν και ανεγκέφαλος. Οπότε αφήνω στην άκρη τα εορταστικά μεν, αλλά για να μην το ρίξω και σήμερα στη γρουσουζιά, μέρα που είναι, είπα να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό! Σε πρώτη, παγκόσμια αποκλειστικότητα, λοιπόν, το σημερινό Spaz δεν θα έχει ούτε γκρίνια, ούτε κράξιμο, ούτε ranting για πράγματα που με εκνευρίζουν, αλλά 37 από τα πράγματα που μου αρέσουν — ένα για κάθε χρόνο που έκλεισα πάνω σε αυτόν τον απαίσιο πλανήτη.

Ναι, θα γράψω καλά λόγια! Κι έτσι, θα επαληθευθεί και η προφητεία που έλεγε ότι ο κόσμος θα τελειώσει τη μέρα που θα γράψω εγώ καλό λόγο για οτιδήποτε. Χάρηκα που σας γνώρισα!

Τα επιτραπέζια παιχνίδια

Δεν έχει σημασία αν πρόκειται για ψαγμένο παιχνίδι, τύπου Άποικοι του Κατάν, ή για κάτι κλασικό, όπως Trivial Pursuit, Μονόπολη και Γκρινιάρη, ή για κάτι που καταλήγει σε μαλλιοτράβηγμα και γκαρίδες, όπως Παλέρμο και Taboo: τα παίζω όλα, με τον ίδιο τρόπο που η Άννα Γούλα τα πίνει όλα. Έχω παίξει τα πιο τελειωμένα επιτραπέζια στη ζωή μου, από Τούμπα Λούμπα Μαϊμουδάκια, μέχρι εκείνο που έφτιαχνες ζουζούνια από πλαστελίνη και τα έλιωνες. Ζάρια και ταμπλό να έχει κι ας είναι και για προσχολική ηλικία — άσε που τα βρέφη τα νικάς και πιο εύκολα!

Ξένες τηλεοπτικές σειρές

Δεν έχω όρια σε αυτόν τον τομέα. Από τη μέρα που κατέβασα το πρώτο επεισόδιο του Lost μέχρι σήμερα, το router μου έχει πάρει φωτιά και από τον υπολογιστή μου έχουν παρελάσει πάνω από 100 τηλεοπτικές σειρές. Ειδικά ό,τι ανήκει σε sci-fi, μυστήριο και θρίλερ, το κατεβάζω μετά μανίας. Έχω σειρές που βλέπω όταν τρώω, σειρές που βλέπω σε διακοπές, σειρές που βλέπω με παρέα, σειρές που βλέπω όταν κάνω διάλειμμα από άλλη δουλειά και σειρές που βλέπω τα βράδια ξαπλωμένος, επειδή είναι σοβαρές και απαιτούν την πλήρη προσοχή μου.

Έχω δει τα πάντα, ακόμη και σειρές που ντρέπομαι να τις πω, διότι -ας είμαστε ειλικρινείς- το να λες ότι βλέπεις Pretty Little Liars και συμπάσχεις κιόλας με το δράμα των 17χρονων πρωταγωνιστριών είναι ο πάτος της αξιοπρέπειας.

Τα κόμικς

Τα λατρεύω από μικρός. Συλλέγω εδώ και χρόνια, δεν αφήνω κανέναν να τα αγγίξει και εννοείται πως δεν τα δανείζω ποτέ, διότι κάλλιο να δανείσω το ίδιο μου το συκώτι στον Τσάρλι Σιν, παρά τον Judge Dredd σε οποιονδήποτε. Είναι τέτοια η μανία μου με τα κόμικς, που μικρός διάβαζα ακόμη και τη Μανίνα και την Πάττυ της αδελφής μου — ααα, ΟΚ, τώρα εξηγείται γιατί βλέπω Pretty Little Liars…

Το ίντερνετ

Για κάποιους το internet μπορεί να είναι απλά μία ενασχόληση Ωστόσο για Εμένα προσωπικά είναι η δουλειά μου, και προφανώς σπαταλάω απεριόριστες ώρες κάθε μέρα μέσα σε αυτό για πολλούς και διάφορους λόγους.

Τα βραδινά ταξίδια με πλοίο

Τίποτε πιο ωραίο από το να κάθεσαι βράδυ στο κατάστρωμα, με τον αέρα να σε χτυπά στο πρόσωπο και ν’ αγναντεύεις το φως του φεγγαριού να καθρεφτίζεται στα σκοτεινά νερά, ακούγοντας απαλή μουσική. Ξυπνά μέσα σου ο Πρόβατος και σου έρχεται ν’ αρχίσεις την ποίηση, αλλά είπα ότι θα μιλήσω μόνο για πράγματα που μου αρέσουν, οπότε με συγχωρείτε που ανέφερα τον ακατονόμαστο…

Το περπάτημα

Μου αρέσει να περπατώ με τις ώρες και να κάνω μεγάλες βόλτες, ειδικά στην εξοχή. Βασική προϋπόθεση ν’ ακούω μουσική, αλλιώς σκυλοβαριέμαι τη ζωή μου. Το περπάτημα μου αρέσει τόσο, που μερικές φορές το παρακάνω και καταλήγω με κάτι φουσκάλες σαν κορόμηλα στα δάχτυλα. Πρόπερσι στις διακοπές είχα βγάλει δύο τέτοιες -από μια σε κάθε πόδι- οπότε έσερνα και τα δυο ποδάρια στο πάτωμα, σαν να μου τα είχε περιλάβει η Κάθι Μπέιτς με τη βαριοπούλα.

Οι σκύλοι

Γενικά μου αρέσουν τα ζώα, αλλά τα σκυλιά είναι στην κορυφή της λίστας. Εντάξει, με μοναδική εξαίρεση τα κανίς, τα οποία δεν τα θεωρώ σκύλους, αλλά υπερτροφικούς αρουραίους με περμανάντ. Δυστυχώς, δεν κατάφερα ν’ αποκτήσω ποτέ σκύλο, κυρίως διότι οι δικοί μου θεωρούσαν ότι οι σκύλοι δεν έχουν δουλειά μέσα στο σπίτι — σε αντίθεση με 9 στους 10 συγγενείς μου που, ενώ ήταν πιο φασαριόζικα και βρομιάρικα ζώα, όλο στα ποδάρια μας τους είχαμε.

Τα κάστανα

Το κάστανο είναι ο καλύτερος καρπός που φύτρωσε ποτέ πάνω σε δέντρο! Είναι τέλεια, είναι γλυκά, έχουν απίστευτη γεύση και τα λατρεύω σε όλες τις μορφές τους: ψητά, βρασμένα, γλυκό κουταλιού, σε τούρτες, σε τσουρέκια, κρέμα, παγωτό, χυμό, ακόμα και στη μαγειρική.

Διάφορα σουβενίρ

Δεν έχω πολύ καλή μνήμη. Ξεχνώ πολύ εύκολα ημερομηνίες, τοποθεσίες, τοπωνύμια και φάτσες, οπότε έχω πάντα ανάγκη από βοηθητικά μέσα. Αυτός είναι ο λόγος που όποτε πάω κάπου διακοπές, τραβάω 34.560 φωτογραφίες, οι μισές από τις οποίες είναι τα ίδια σημεία, αλλά τραβηγμένα από διαφορετική οπτική γωνία.

Αντιστοίχως, μου αρέσει να συλλέγω αναμνηστικά από όλες τις εξορμήσεις μου: εισιτήρια πλοίων ή μουσείων, κάρτες καταστημάτων, αρωματικά μαντηλάκια εστιατορίων, φακελάκια με ζάχαρη, κουπόνια, καπάκια, σπιρτόκουτα και δεν συμμαζεύεται. Έχω τρία συρτάρια γεμάτα αναμνηστικά. Τα οποία τα έχω πετάξει όλα χύμα μεταξύ τους, οπότε πάλι προσπαθώ να θυμηθώ από πού είναι το καθένα και πότε το πήρα…

Οι ταινίες τρόμου

Ε, το έχω πει πολλές φορές. Αιματοκύλισμα και κομμένα μέλη να παρελαύνουν στην οθόνη, κι ας με έχεις κλειδωμένο δώδεκα μέρες μέσα στο σινεμά χωρίς φαγητό και νερό…

Ο Μπάτμαν

Ο Μπάτμαν είναι ο αγαπημένος μου ήρωας. Σε σειρές, κόμικς και ταινίες — δεν έχει σημασία. Τον λάτρευα ακόμη και σε εκείνο το super cult τερατούργημα των ’70s! Μικρότερος αγαπούσα περισσότερο τον Superman, αλλά μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα ότι ο τύπος ρίχνει ακτίνες λέιζερ από τα μάτια, πετάει, έχει υπερδύναμη και είναι άτρωτος και, παρόλα αυτά, εξακολουθεί να είναι τελείως σκατόφλωρος. Ενώ ο Μπάτμαν δεν έχει καμιά υπερδύναμη και τους έχει όλους χαλαρά. Επειδή είναι ο Μπάτμαν.

Το γράψιμο

Ε, ναι. Παίζει να γράφω απλώς άνοστες παπαριές, αλλά σκασίλα μου. Το γράψιμο ήταν πάντα το αγχολυτικό μου. Και το κυριολεκτικό και το μεταφορικό.

Η Whoopi Goldberg

Τρέφω παθολογική αγάπη για τη συγκεκριμένη ηθοποιό, από τις πρώτες της ταινίες. Αγάπη που αγγίζει τα όρια του τυφλού φανατισμού. Την αγαπώ σε ό,τι και αν συμμετάσχει. Ταινίες, σειρές, εκπομπές, συνεντεύξεις, παρουσιάσεις show, ακόμη και στη μεγαλύτερη μπαλαφάρα να εμφανιστεί, εγώ θα τη λατρέψω. Και, τελείως συμπτωματικά, έχει ήδη εμφανιστεί στη μεγαλύτερη μπαλαφάρα του αιώνα, η οποία είναι το Glee (και το οποίο βλέπω και ας είναι μαύρο χάλι, διότι όπως έγραψα παραπάνω: είμαι psycho και βλέπω τα πάντα!)

Οι μακαρονάδες

Πεθαίνω για ζυμαρικά. Και το πιο πιθανό είναι να πεθάνω από ζυμαρικά, καθώς τους τελευταίους 3 μήνες κατάφερα και πήρα μαζεμένα όσα κιλά είχα χάσει έξι χρόνια πριν και αν συνεχίσω να τρώω μακαρόνια θα με βρούνε τέζα πάνω στο πληκτρολόγιο με ένα σπαγγέτι Νο6 να κρέμεται από το στόμα μου…

Οι χυμοί

Μπορεί να είμαι τελείως σαβούρας όσον αφορά τη στερεά τροφή, αλλά τουλάχιστον στην υγρή είμαι της υγιεινής διατροφής. Δεν πίνω καφέ, δεν πίνω αλκοόλ, μπύρες, κρασιά και δεν συμμαζεύεται και πλέον πίνω και πολύ σπάνια αναψυκτικά. Αλλά λατρεύω τους φρέσκους χυμούς, ειδικά αν είναι ψιλοπερίεργοι συνδυασμοί και δεν έχουν καθόλου πορτοκάλι μέσα, διότι το πορτοκάλι είναι το πιο απίστευτα ΒΑΡΕΤΟ φρούτο του σύμπαντος και θα έπρεπε όλες οι πορτοκαλιές του πλανήτη να ξεριζωθούν και στη θέση τους να φυτέψουμε καστανιές!

Οι Travis

Τους έμαθα τυχαία πριν από 4 χρόνια περίπου και μέσα σε μια εβδομάδα είχα κατεβάσει ολόκληρη τη δισκογραφία τους κι από τότε είμαι πιστός γκρούπι τους κι αν έρθουν ποτέ Ελλάδα θα πάω να στηθώ έξω από το venue που θα εμφανιστούν τρεις βδομάδες πριν και μετά θα ξυρίσω το κεφάλι μου επί σκηνής και θα τους βάλω να υπογράψουν όλοι αυτόγραφο στο κούτελό μου με πυρογράφο…

Ο Doctor Who

Τον θυμάμαι αμυδρά από μικρός, καθώς μου είχαν αποτυπωθεί στο μυαλό μου το τεράστιο κασκόλ και η αφάνα του 4ου γιατρού και τα Ντάλεκ, τα οποία καραγούσταρα και ήθελα όταν πεθάνω να με θάψουν μέσα σε Ντάλεκ και να περιφέρομαι τσιρίζοντας: «Exterminate! Exterminate!». Πρόσφατα έκατσα και είδα μαζεμένες και τις έξι σεζόν της αναβίωσης της σειράς και η σπίθα άναψε ξανά. Καλτίλα ως τα μπούνια!

Το άρωμα του νυχτολούλουδου

Τι Κοκό Σανέλ και πράσινα άλογα μου τσαμπουνάς. Δεν καταλαβαίνω καλοκαίρι αν δεν μυρίσω έστω μια φορά το άρωμα ενός νυχτολούλουδου, περπατώντας βράδυ στον δρόμο. Είναι η μοναδική μυρωδιά που μου έχει αποτυπωθεί τόσο έντονα από όταν ήμουν μικρό σπαζάκι. Αυτή και η μυρωδιά από τα χωριάτικα λουκάνικα που έψηνε ενίοτε η μάνα μου!

Χωριάτικα λουκάνικα

Παίρνω πίσω αυτό που έγραψα πριν για τις μακαρονάδες. Τα λουκάνικα θα είναι το τέλος μου. Λουκάνικα + λαιμαργία + γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση = εγώ 4.30 τα χαράματα να ξερνάω στην τουαλέτα, προσπαθώντας να πάρω ανάσα, ενώ σκέφτομαι ότι θα με βρούνε κακαρωμένο το επόμενο πρωί με το κεφάλι μέσα στη λεκάνη. Το βίωσα Δευτέρα του Πάσχα. Το ίδιο μεσημέρι ξαναέφαγα λουκάνικα.

Ο Τιμ Μπάρτον

Ομολογώ ότι τα τελευταία χρόνια οι ταινίες του είναι είτε μέτριες είτε κακές και ότι αν ξαναδώ τον Τζόνι Ντεπ και τη Χελένα Μπόναμ Κάρτερ σε πρωταγωνιστικό ρόλο σε ταινία του θα χαράξω όλη τη λίστα ηθοποιών από το IMDB πάνω σε γρανιτένιο ογκόλιθο και θα πάω να τον κοπανήσω με αυτόν. Αλλά οι ταινίες του βγάζουν πάντα κάτι το παραμυθένιο και νοσταλγικό με τα φοβερά κοστούμια και σκηνικά και την ατμοσφαιρική μουσική του Elfman και μου φέρνουν στο νου τις πρώτες δουλειές του, ειδικά τον Ψαλιδοχέρη, που τον είχα λατρέψει.

Οι κρέμες και οι λευκές πάστες

Όσον αφορά τα γλυκά είμαι περισσότερο της βανίλιας. Στην ανάγκη θα φάω και τη σοκολάτα, διότι δεν χρειάζεται να επεκταθώ ξανά στο πόσο κοιλιόδουλος είμαι, αλλά η βανίλια είναι πάντα η πρώτη μου προτίμηση, ειδικά αν πρόκειται για καμιά πανακότα ή λευκή πάστα! (Τα περισσότερα πράγματα στη λίστα μου αφορούν φαγώσιμα, απορώ πώς δεν έχω γίνει ακόμη σαν τον Jabba the Hutt).

Η θάλασσα

Είχα την τύχη να έχω μαμά νησιώτισσα, οπότε από μικρός είχα επαφή με τη θάλασσα. Ασχέτως που ακόμη δεν έχω μάθει να κολυμπάω καλά και απλώς επιπλέω σαν το ξεβρασμένο κούτσουρο και αν μου κάνεις καμιά πατητή, θα πιω όλο τον Βόσπορο και θα πάω ντουγρού στον πάτο. Παρόλα αυτά, δεν υπάρχει κάτι που να με ηρεμεί περισσότερο από τη θέα της θάλασσας. Εκτός ίσως, από μια γερή δόση Lexotanil, αλλά τώρα μιλάμε για φυσικές μεθόδους! Κάθε φορά που κατεβαίνω στο νησί, αράζω με τις ώρες στην αυλή ή το μπαλκόνι, βλέποντας απλώς το απέραντο γαλάζιο στον ορίζοντα.

Pink Martini

Το δεύτερο αγαπημένο μου συγκρότημα, αν και ομολογώ ότι έχουν και αρκετά λάτιν τραγούδια, που μου γυρνάνε το μάτι ανάποδα, μέχρι που βλέπω εγκεφαλικές συνάψεις, αλλά είναι τόσο καλοί και αβάν γκαρντ σε αυτό που κάνουν, που τους συγχωρώ ακόμα και τα λάτιν!

Τα μποξεράκια

Ο λόγος που έχω βάλει τα μποξεράκια στη ζωή μου είναι πως με αυτά νιώθω πιο άνετα, εν αντιθέσει με τα υπόλοιπα είδη εσωρούχων, όπως τα τυπικά βρακιά που φορούν οι άνθρωποι μεγάλης ηλικίας.

Ο Quino

Τον αγάπησα από τότε που έπεσε στα χέρια μου το πρώτο αλμπουμάκι της Μαφάλντα! Είναι ένας από τους λόγους που ξεκίνησα να σκιτσάρω κι εγώ τα δικά μου, αξιοθρήνητα κόμικς και στο παρελθόν είχα ξεκινήσει κι εγώ μια δική μου σειρά στο ύφος της Μαφάλντα, η οποία κράτησε για έξι στριπάκια περίπου — τόσο μου πήρε να συνειδητοποιήσω ότι δεν θα κατάφερνα να σκιτσάρω σαν αυτόν ούτε αν καταλάμβανε το σώμα μου μέσω αστρικής προβολής…

Μακρινές βόλτες με το αυτοκίνητο

Αρκεί να είμαι συνοδηγός, να έχω το παράθυρο δίπλα μου ανοιχτό και να απολαμβάνω το τοπίο όσο το κορόιδο παριστάνει τον σοφέρ μου. Εντάξει, είπαμε: θα γράψω πράγματα που μου αρέσουν, όχι που με κάνουν αρεστό!

Το υπερφυσικό

Με εξιτάρει ό,τι έχει να κάνει με το υπερφυσικό/μεταφυσικό. Εξωγήινοι, φαντάσματα, κατάρες, μυστηριώδη τέρατα, παράλληλες διαστάσεις, εξαφανίσεις, Τρίγωνα των Βερμούδων και δεν συμμαζεύεται! Θυμάμαι που διάβαζα μικρότερος κάτι τόμους γεμάτους ιστορίες με ανεξήγητα φαινόμενα και μετά με πήγαινε να και φοβόμουν να πάω από το δωμάτιο των γονιών μου μέχρι το δικό μου μην τυχόν και μου την πέσει το τσουπακάμπρα στο χολ. Από κει πρέπει να μου έμεινε και η πετριά με τις ταινίες τρόμου…

Τα Χριστούγεννα

Ναι, κατά βάθος είμαι ακόμα ένα παιδί. Το παιδί του Grinch, μεν, αλλά παιδί!

Το «Η δε γυνή να φοβάται τον άντρα»

Η αγαπημένη μου ελληνική ταινία, που παίζει να την έχω δει πιο πολλές φορές απ’ όσο έχω δει τη φάτσα μου στον καθρέφτη. Και την οποία μαγάρισε μετά ο αναθεματισμένος ο Παπακαλιάτης, που να του ξεραθεί το κουλό την επόμενη φορά που θα ακουμπήσει πληκτρολόγιο για να γράψει σενάριο!

Τα σταυρόλεξα

Από μικρός μου άρεσε να λύνω σταυρόλεξα κι έχω γίνει πια αρκετά καλός. Πλέον ασχολούμαι με το σπορ μόνο στις διακοπές, καθώς είναι καλός τρόπος να σκοτώσεις λίγο από τον ελεύθερο χρόνο σου στην παραλία ή ολόκληρο το δωδεκάωρο ταξίδι με τον σκυλοπνίχτη, που μέχρι να πιάσει λιμάνι έχεις λύσει ολόκληρο τον τόμο του Κουίζ των 350 σελίδων…

Ο σκαραβαίος

Δεν ξέρω γιατί, αλλά τα λατρεύω τα συγκεκριμένα αυτοκίνητα — τα original μοντέλα, όχι τα σύγχρονα που έχουν γίνει ντιζαϊνάτα και trendy. Γι’ αυτή τη λατρεία ίσως ευθύνονται κι εκείνες οι ταινίες της Disney, με τον Χέρμπι το Κατσαριδάκι, που ήταν ζωντανός και κάθε παιδί ήθελε ν’ αποκτήσει έναν (μέχρι να εμφανιστεί ο ΚΙΤΤ, δηλαδή, οπότε κάθε παιδί ήθελε πλέον ν’ αποκτήσει έναν ΚΙΤΤ και την αφάνα του Χάσελχοφ για αερόσακο). Ο σκαραβαίος αποτελεί το πιο φευγάτο αυτοκίνητο που έχει κυκλοφορήσει ποτέ και αν αποκτούσα ποτέ αμάξι θα ήθελα έναν σκαραβαίο. Και μετά θα τον τράκαρα στην πρώτη βόλτα, επειδή είμαι τελείως ατάλαντος στο τιμόνι.

Ο Αστερίξ

Άπειρος σεβασμός για τον Αστερίξ και τον Οβελίξ των Goscinny και Uderzo. Από μικρός έριχνα τρελό γέλιο με τις περιπέτειές τους και το λεπτεπίλεπτο χιούμορ του Goscinny. Όταν αυτός μας άφησε, έδειξα κατανόηση στις προσπάθειες του Uderzo να συνεχίσει το έργο.

Κάποια άλμπουμ του μου άρεσαν πολύ, κάποια τα θεώρησα ισάξια των παλιών και κάποια ήθελα να τα κάψω στο μπαλκόνι, με αποκορύφωμα το κακογραμμένο, πρόχειρο και ανέμπνευστο «τέλος» της σειράς, που έμπλεξε μέσα εξωγήινους και δάκρυσαν αίμα όλοι οι φαν του ήρωα. Ευτυχώς, η σειρά πέρασε στα χέρια νέων δημιουργών. Ακόμη δεν έχω διαβάσει το νέο τεύχος, αλλά τρέφω ελπίδες ότι ο Γαλάτης θα μας συντροφεύει για πολύ καιρ–ΟΧΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΑΛΑΤΗΣ, ΚΥΡΑ ΜΟΥ, ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΟΥ!!!

Τα ζόμπι

Τα αγαπώ σε ταινίες, σε κόμικ, σε παιχνίδια και σε σειρές! Τα αγαπώ σε σημείο να θέλω να με ταΐσω σε αυτά για να μην εκλείψουν! Τα αγαπώ από τότε που τα πρωτογνώρισα μέσα από το ασπρόμαυρο έπος του Ρομέρο!

Τα online παιχνίδια

Δεν ήμουν ποτέ ο κλασικός τύπος gamer, που θα κάτσει μπροστά στην κονσόλα του δέκα μέρες σερί μέχρι να τελειώσει το νέο βιντεοπαιχνίδι του ή να τυφλωθεί. Εμένα μου αρέσουν περισσότερα τα χαζά, γρήγορα παιχνιδάκια που μπορείς να βρεις κατά χιλιάδες στο ίντερνετ.

Κυρίως αυτά που πρέπει να το σκάσεις από κάποιο κλειδωμένο δωμάτιο ή οποιοδήποτε έχει να κάνει με επίλυση γρίφων. Και, φυσικά, το Candy Crush, το οποίο αποτελεί το πιο πρόσφατο κάψιμό μου και έχω φτάσει στο σημείο να κοιμάμαι και να προσπαθώ να κάνω πεντάδες στον ύπνο μου, για να φτιάξω color bomb…

Το σινεμά

Πηγαίνω αρκετά τακτικά στο σινεμά, αρκεί να έχω παρέα και αρκεί αυτό που πάμε να δούμε να είναι: α) θρίλερ, β) επιστημονική φαντασία, γ) θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, δ) ταινία καταστροφής, ε) θρίλερ καταστροφής. Και μια φορά το χρόνο κάνα δράμα για ξεκάρφωμα — μη μας πούνε κι άξεστους!

Να φτιάχνω λίστες

«Τι μας λες; Δεν το είχαμε προσέξει τόσα χρόνια… Αφού σε έχουμε φάει τόσα χρόνια στη μάπα, με συνέπεια να μας έχει γίνει βίωμα η όλη κατάσταση» λένε οι αναγνώστες μου από μέσα τους.

Οι αναγνώστες μου

Επειδή πλέον έχω αναπτύξει ιδιαίτερη σχέση με μία μεγάλη μερίδα από τους αναγνώστες μου στο Texnologia.Net και έχει ως αποτέλεσμα να τους αγαπάω με όλη μου την ψυχή, γιατί αυτοί μου δίνουν κουράγιο και θάρρος να συνεχίσω αυτό το δύσκολο έργο που δεν έχει τελειωμό, και απαιτεί συνεχώς να είμαι εδώ για να γράφω άρθρα, ούτως ώστε να αράξουμε σε όλο τον κόσμο.