Ακόμη σε διακατέχει η ιδεοληψία και η απάθεια;

Τα γεγονότα μας έχουν αμετάκλητα συνηθίσει στην προσδοκία του απροσδόκητου ! Τα τεκταινόμενα βρίθουν από ζόφο και αγανάκτηση. Κραυγάζουν με μίσος !

Ακόμη όμως και μια τέτοια κατάσταση δε μετρίασε ούτε για μια ανάσα τα όσα ακαριαία ένιωσα με τα πρόσφατα πραξικοπηματικά τερατουργήματα της κυβέρνησης.

Κυβέρνηση η οποία μήνες τώρα καπνίζει φασισμό και σνιφάρει απολυταρχία. Μια κυβέρνηση που αναπνέει αντιδημοκρατικά, πράττει δικτατορικά και βασανίζει ! Βασανίζει ανθρώπους ! Ξεπουλάει ότι βρεί μπροστά της, δίνει τέλος στα δημόσια αγαθά και στο δημόσιο διάλογο και κανονίζει συμφωνίες σα δημοφιλές βαποράκι .

Το πραξικόπημα νομοθετικού περιεχομένου στην ΕΡΤ , η απόλυτα αντισυνταγματική (δεν έχει ψηφιστεί απ’ την βουλή , διαφωνούν τα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση της ΝΔ ,καταργούνται συμβάσεις εργασίας , καταργούνται προπληρωμένες από ολόκληρο τον ελληνικό λαό συχνότητες ,καταργείται η επιλογή του δημοψηφίσματος ) διάλυσή της δημόσιας τηλεόρασης ,του ραδιοφώνου και της ιστοσελίδας της , το πέταμα 2656 οικογενειών στο δρόμο δίπλα σε άλλα 2 εκατομμύρια ανέργους και η αστυνομία για ακόμη μια φορά ως δικτατορικό πιόνι που απενεργοποιεί πομπούς και προπηλακίζει δημοσιογράφους ΔΕΝ είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι !

Το ποτήρι είναι σπασμένο καιρό τώρα και κάποιοι ευθαρσώς συνεχίζουν να μιλάνε για μπουκάλια . Το ζητούμενο είναι το νερό που έχει χυθεί να μεταμορφωθεί στο κύμα που θα φέρει το τσουνάμι της αλλαγής , το παγάκι που θα εδραιώσει το παγόβουνο της αντίστασης .

Γιατί μόνο έτσι κερδίζονται τα δικαιώματα ! Μόνο έτσι κατακτάται η Δημοκρατία.

Κατέβηκα από την πρώτη στιγμή στις συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στους υπό απόλυση εργαζομένους της ΕΡΤ . Δε θα μπορούσα να ήμουν αλλού .

Τριγυρίζοντας το βλέμμα μου όμως κατά τη διάρκεια της πορείας η αστική πραγματικότητα με κόλλησε ξανά στον τοίχο του εαυτού μου. Χτύπησε πάλι τα στεγανά των ιδεών και των αξιών για τα οποία πρέπει να παλεύεις .

Είδα εκατοντάδες συμφοιτητές μου ,νέους , περιπλανώμενους ,συνταξιούχους να είναι δίπλα μας …να μας κοιτάζουν. Να μας κοιτάζουν με αδιανόητη νωθρότητα και νωθρή απορία.

Μερικά δευτερόλεπτα τους ήταν αρκετά ώστε να γυρίσουν πάλι το βλέμμα της πραγματικότητας στους καλοσχηματισμένους freddo cappuccino ,στη βιτρίνα που αγοράζεται με πλαστικό χρήμα , στο βυζί της Ιωάννας, στο αποψινό πάρτι … Τους ήταν αρκετά ώστε να σκύψουν ξανά δουλικά το κεφάλι στην απάθεια .

Όση όμως oργή μου δίνει η εν λόγω απάθεια , τόσο με πεισμώνουν και με τροφοδοτούν με ελπίδα οι μαζικές κινητοποιήσεις ανθρώπων ,συμπολιτών μου για την ελευθερία του λόγου, για την αξιοπρέπεια μας, για τα δημόσια αγαθά . Για την δημοκρατία.

Έπειτα από χρόνια σκέψεων και μηνών υλοποιήσεων η σελίδα στην οποία διαβάζετε το παρόν άρθρο , το βήμα των σκέψεων μας, των όνειρό μας έγινε πραγματικότητα και μεταδίδεται δυναμικά ,κάθε λεπτό και περισσότερο .

Δε μπορώ να διανοηθώ μια παρόμοια εξέλιξη με αυτή των δημοσιογράφων της ΕΡΤ .

Δεν το επιτρέπω στον εαυτό μου ! Δεν πρόκειται !

Θα παλέψω μέχρι τέλους ! Μέχρι να πέσουν αυτοί !

Θα το κάνω!

Εσύ φοράς ακόμα τις πρόκες της απάθειας;

Θα σε βολέψουν στο αποψινό supercool event ;

Δεν σε τρυπούν στον καναπέ ;

Μιλάμε για ένα πολιτικό ζήτημα, βαθιά κοινωνικό!

Δε το νιώθεις ;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας