Ανεξάρτητη γυναίκα. Φεύγω από το σπίτι των γονιών μου

Ανεξάρτητη γυναίκα. Φεύγω από το σπίτι των γονιών μου

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Παρ’ ότι ζούμε σε μια κοινωνία που θεωρεί πως για να φύγεις από το σπίτι σου και να πας να ζήσεις μόνος πρέπει να έχεις αποφασίσει να παντρευτείς, να σε αναγκάζουν οι σπουδές σου ή να είσαι λεπρός, οι φίλες μου και εγώ κάναμε την επανάσταση μας και αποφασίσαμε να ζήσουμε ακριβώς όπως θέλουμε αγνοώντας τα στερεότυπα.

Το πρώτο βήμα το έκανα μόνη μου πριν από δύο χρόνια. Δεν υπήρχε κανένας αντικειμενικός λόγος να εγκαταλείψω το πατρικό μου, αφού ζούσα με δύο πολύ καλά εκπαιδευμένους γονείς και πραγματικά έκανα ό,τι ήθελα σαν κακομαθημένο μοναχοπαίδι. Φυσικά, υπήρχαν οι κλασικές γκρίνιες και τσακωμοί, όπως σε κάθε φυσιολογική οικογένεια, αλλά η μαγειρική της μαμάς μου ήταν ένα πολύ καλό κίνητρο για να τα ανέχομαι. Παρ’ όλα αυτά, είχε ξυπνήσει μέσα μου η Βορειοευρωπαία κι ένα ωραίο πρωί τους ανακοίνωσα ότι έπρεπε να ανεξαρτητοποιηθώ, τα μάζεψα κι έφυγα.

Oι αντιδράσεις θα μπορούσαν να είναι πολλές, αλλά οι συγκεκριμένοι γονείς απλά στενοχωρήθηκαν. Θεώρησαν ότι στα 22 μου χρόνια κάτι τέτοιο θα πήγαινε τη ζωή μου πίσω κι όχι μπροστά. Θα ήθελαν να έχω τελειώσει πρώτα τις σπουδές μου και το μέλλον μου να είναι πιο βέβαιο. Δεν μπορούμε όμως πάντα να περιμένουμε τις ιδανικές συνθήκες για να προχωρήσουμε. Μπορεί οι γονείς να είναι οι… μόνοι άνθρωποι που θέλουν το καλό σου (όπως εύγλωττα επαναλαμβάνουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα), αλλά δυστυχώς το τι είναι καλύτερο για σένα το ξέρεις μόνο εσύ σε τέτοιες περιπτώσεις.

Μένοντας μόνη ανακάλυψα ότι τα πράγματα ήταν δυσκολότερα απ’ ό,τι περίμενα – όπως πάντα. Από εκεί που αφιέρωνα όλο μου το μισθό σε παπούτσια και σφηνάκια, βρέθηκα με έναν πάκο λογαριασμούς στο χέρι και στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να πληρώνω για το φαγητό μου – αν είναι δυνατόν!

Ήταν λοιπόν φυσικό να σταματήσω να κάνω τη ζωή που έκανα μέχρι τότε και να έχω πολύ λιγότερες ανέσεις, όμως η χαρά του να μπαίνεις στο δικό σου σπίτι, να μπορείς να πετάξεις τα ρούχα σου στο πάτωμα του σαλονιού και να σε πάρει ο ύπνος με τη μουσική δυνατά ήταν ανεκτίμητη.

Και όσο αυτά συνέβαιναν στη μία άκρη της πόλης, στην άλλη η κολλητή μου και το αγόρι της ήθελαν να μείνουν μαζί μετά από πολλά χρόνια σχέσης. Όσο πλησίαζε ο καιρός, εκείνη άρχισε να πανικοβάλλεται στην ιδέα ότι θα μετακόμιζε από το δωμάτιο που μοιραζόταν με την αδελφή της στο δωμάτιο που θα μοιραζόταν με το αγόρι της, χωρίς να μεσολαβήσει το δωμάτιο όπου θα έμενε μόνη της. Τότε της πρότεινα να έρθει να μείνει μαζί μου, μέχρι να δει τι θέλει να κάνει, κι έτσι ένα χρόνο αργότερα απέκτησα συγκάτοικο.

Όχι ότι ήταν και πολύ μεγάλη η διαφορά, αφού έτσι κι αλλιώς μόλις μετακόμισα οι φίλες μου διεκδίκησαν δικαιώματα, κλειδιά, πετσέτα, οδοντόβουρτσα και χώρο στην ντουλάπα μου, απλά επισημοποιήθηκε. Το αστείο είναι πως από τη στιγμή που έμεινε μόνη της άλλαξε πολύ, είδε τη ζωή της διαφορετικά και κατάλαβε ότι ήθελε να χωρίσει. Επίσης χώρισα κι εγώ (μήπως πρέπει να ελέγξω το φενγκ σούι του σπιτιού;).

Το λιγότερο αστείο είναι οι κακίες που έχουμε ακούσει εδώ και ένα χρόνο που μένουμε μαζί. Δε θα τη γλιτώναμε έτσι εύκολα. Είμαστε πλέον επίσημα «οι περιθωριακές», που οι γονείς μας ζουν 10 χιλιόμετρα βορειότερα και τους βλέπουμε το πολύ μία φορά την εβδομάδα… Σίγουρα κάτι ύποπτο παίζει, δεν εξηγείται διαφορετικά. Χτυπάνε τα τηλέφωνα και δεν τα σηκώνουμε πριν τις 2 γιατί κοιμόμαστε, άρα παίρνουμε ναρκωτικά.

Όσοι δε μας ξέρουν καλά σκέφτονται ότι ίσως και να είμαστε λεσβίες, οι υπόλοιποι ξέρουν ότι είμαστε οι θηλυκοί Χιου Χέφνερ, οπότε δεν ανησυχούν. Η γειτονιά στην αρχή μάς έβλεπε με συμπάθεια, μέχρι που αρχίσαμε να κάνουμε πάρτι. Πολλά πάρτι. Όταν δε κάποιος ρώτησε σε ποια περιοχή της Ελλάδας μένουν οι δικοί μας και η απάντηση που πήρε ήταν «Μαρούσι, Χολαργό» αντί για «Ελαφοχώρι», το παζλ ολοκληρώθηκε. Κι αυτοί οι γονείς ποιος ξέρει τι θα έχουν ακούσει…

Όταν θα μιλάνε με φίλους στο τηλέφωνο και θα ανακοινώνουν ότι η κορούλα τους δεν μένει πια σπίτι, οι φίλοι θα ρωτάνε «Μα γιατί δε μας καλέσατε στο γάμο;» και αυτοί θα πρέπει να λένε ότι «Δεν παντρεύτηκε το παιδί (και ούτε προβλέπεται), απλά μένει με μια φίλη της και προσπαθεί ακόμα να πάρει πτυχίο». Α πα πα, μεγάλη ντροπή.

Ανεξαρτησία της γυναίκας

Κανείς μας δεν περίμενε να εξελιχθούν έτσι τα πράγματα. Μιλάμε για ιδανικές συνθήκες συγκατοίκησης, δεδομένου ότι δεν είμαστε οι πιο καλόβολοι άνθρωποι του κόσμου – τουναντίον. Όμως είναι πολύ καθησυχαστικό το να μένεις με κάποιον που, παρ’ ότι ξέρει τα πάντα για σένα και σε έχει δει από το να χοροπηδάς με τα εσώρουχα στο σαλόνι φιλώντας το κινητό σου μέχρι το να βρίσκεσαι ξαπλωμένη στο πάτωμα επί μέρες επαναλαμβάνοντας το ίδιο αντρικό όνομα ανά 3 λεπτά, εξακολουθεί να χτυπάει την πόρτα πριν μπει στο δωμάτιό σου. Και είναι υπέροχο το γεγονός πως με ένα «Θέλω να μείνω μόνη μου» αυτή η πόρτα δεν ανοίγει παρά μόνο με δική σου πρωτοβουλία.

Είναι τρομερή η ανακούφιση που σου προσφέρει το να ξέρεις πως αν αρρωστήσεις, θα σου φτιάξουν σούπα και τσάι χωρίς να έχουν την απαίτηση να ενημερώνεις τηλεφωνικώς κάθε ώρα για τη θερμοκρασία σου. Επίσης το να γυρνάς αργά το βράδυ κι ο άλλος να σε περιμένει για να σου μιλήσει και να δει αν πέρασες καλά, και όχι για να τσεκάρει την ώρα που γύρισες, είναι ένδειξη σαφούς βελτίωσης του ανθρώπινου είδους.

Επίσης, όταν συγκατοικείς, διπλασιάζεται η γκαρνταρόμπα σου, όπως και η δισκοθήκη σου, σε αντίθεση με το χρόνο που δικαιούσαι στο μπάνιο. Οι ιδιοτροπίες σου μετατρέπονται σε «χαρακτηριστικά του άλλου που σεβόμαστε» από «βλακείες για τις οποίες πρέπει να σου γκρινιάξω και να τις αλλάξω».

Έτσι, τώρα πια μπορώ χωρίς τύψεις να μη λέω «καλημέρα» το πρωί, να μη μιλάω καν μέχρι το απόγευμα αν δε θέλω, να κοιμάμαι μέχρι και 16 ώρες τα Σαββατοκύριακα, να αδειάζω όλη μου την ντουλάπα στο πάτωμα χωρίς να δίνω λογαριασμό για το πότε και εάν θα την επαναφέρω στην αρχική της κατάσταση και να αφήνω καλλυντικά σε κάθε επίπεδη επιφάνεια του σπιτιού. Είχαμε επίσημα γλιτώσει από τη μητρική γκρίνια, όχι όμως και από την γκομενική – που κατά περιπτώσεις είναι πολύ χειρότερη (χάρηκες, μαμά;).

Με αυτά τα όντα από τον Άρη στην αρχή τα πράγματα ήταν πολύ εύκολα, γιατί είχαμε και οι δύο σχέση με άτομα που ήταν και φίλοι μεταξύ τους. Μετά ακολούθησε το χάος. Υπήρξε περίοδος που η μία ζούσε την τρελή ευτυχία και η άλλη χτυπούσε το κεφάλι της στον τοίχο. Μερικές φορές πάλι από δύο γινόμασταν τρεις στο σπίτι, κι αυτό δημιουργούσε εντάσεις, γιατί άλλο είναι να μαζεύεις τα τσιπς που έριξε κάτω η απρόσεκτη φίλη σου, που νύσταζε κιόλας η καημένη, κι άλλο να τα έχει ρίξει κάτω ο γκόμενός της επειδή είναι κάφρος και δε σέβεται τίποτα.

Το να γινόμαστε τέσσερις πάντα πρόσφερε άπειρο γέλιο. Εκτός του ότι δεν υπήρχε καμία περίπτωση να ταιριάζουν αυτοί οι δύο «ξένοι» μεταξύ τους, η ηλικιακή διαφορά άγγιζε έως και τη δεκαετία – κι αυτό είναι σαν να ανακαλύπτεις καινούριους πολιτισμούς όταν βρίσκεστε όλοι μαζί.

Βέβαια, πέρα από τη δική μας ζωή άλλαξε κι αυτή των φίλων μας, οι οποίοι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: σ’ αυτούς με τη μόνιμη κάρτα εισόδου (με παρουσία του τύπου «4 μέρες σπίτι μου, 3 μέρες σπίτι τους») και σ’ αυτούς που είναι απλά ευπρόσδεκτοι. Τα καλά νέα είναι ότι τα βράδια μας δεν είναι ποτέ βαρετά, υπάρχει πάντα κόσμος στο σπίτι, μουσική, DVD, επιτραπέζια, πολύωρες συζητήσεις, μαξιλαροπόλεμοι (ακόμη κι όταν ο μέσος όρος ηλικίας είναι γύρω στα 30), τσακωμοί, φωνές, γέλια και ουρά έξω από το μπάνιο.

Τα κακά νέα είναι ότι κάθε μέρα είναι άπλυτα σχεδόν όλα τα πιάτα και μερικές φορές ξυπνάς το βράδυ τρομαγμένη, γιατί υπάρχει κι ένα όριο στο πόσα μεθυσμένα κοριτσάκια χωράνε σε ένα κρεβάτι, άσε που υπάρχουν στιγμές που απλώς θέλεις να είσαι μόνη σου. Η σωστή αντιμετώπιση είναι να δηλώσεις ότι τη συγκεκριμένη μέρα οι πόρτες θα παραμείνουν κλειστές, χωρίς να θεωρηθεί ότι θα προσβάλεις τους φίλους σου. Όσο κολλητός σου κι αν είναι κάποιος, ο σεβασμός για τον ιδιωτικό σου χώρο είναι αναγκαίος.

Τα πράγματα είναι σοβαρά, δεν είμαστε όπως παλιά

Μένοντας μόνη σου ξανανακαλύπτεις τον εαυτό σου. Πέρα από τις προφανείς αλλαγές που υφίστασαι, όπως το ότι γίνεσαι πιο ώριμη και υπεύθυνη, την πραγματική διαφορά την κάνουν οι μικρές καθημερινές λεπτομέρειες, που αλλάζουν και στο σύνολό τους τροποποιούν τα πάντα. Δεν έχεις πια την πολυτέλεια να αφήνεσαι στη μοίρα σου με το παραμικρό στραβοπάτημα και πλέον ξέρεις ότι αν δεν προσέξεις εσύ τον εαυτό σου, δεν θα σε προσέξει κανένας άλλος.

Όταν είσαι στενοχωρημένη, δεν το θεωρείς πια φυσικό να κλειστείς κλαίγοντας σε ένα δωμάτιο, ξέροντας κατά βάθος ότι θα έρθει κάποιος που σε αγαπάει να σε βγάλει απ’ αυτό. Έτσι ανακαλύπτεις ότι αγαπάς κι εσύ τον εαυτό σου και πρώτη εσύ δε θα του επιτρέψεις να καταστραφεί.

Έρχεται η στιγμή που οφείλεις να σταματήσεις να κρέμεσαι από τους γονείς σου και να επιτρέψεις και σ’ εκείνους να σε δουν σαν φυσιολογικό άνθρωπο, που μπορεί και μόνος του. Η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ σας από αυτό το σημείο και μετά είναι σαφώς πιο υγιής και ουσιαστική. Σταματάνε να σε εκνευρίζουν, γιατί δεν τους βλέπεις κάθε μέρα κι όποτε τους βλέπεις είναι επειδή το θέλεις.

Oι συζητήσεις σας δεν αναλώνονται στο πώς θα τακτοποιήσεις το δωμάτιό σου, αλλά αρχίζουν να αφορούν διασκεδαστικότερα θέματα. Αργά ή γρήγορα αλλάζει και η δική τους ζωή, γιατί εμφανίζονται στο προσκήνιο αυτά που δεν έκαναν ποτέ επειδή υπήρχε «το παιδί», συνειδητά ή μη.

Μπορεί να νιώσεις τύψεις ότι τους αφήνεις μόνους – και είναι αλήθεια ότι, αν είσαι μοναχοπαίδι, όντως τους αφήνεις μόνους. Το να αισθανθεί όμως κάποιος απογοήτευση και μοναξιά επειδή απλά έπαψε να ζει με το παιδί του είναι λάθος και θα ήταν παράλογο να το διαιωνίσεις με ένα μεγαλύτερο: να μην κάνεις κάτι το οποίο διαπιστωμένα θα σε μετατρέψει σε ευτυχισμένη, υπεύθυνη, ανεξάρτητη και δημιουργική γυναίκα. Δε θες να γίνεις σαν τους 35άρηδες που μένουν ακόμα με τη μανούλα, που τους σιδερώνει τα πουκάμισα και φτιάχνει το καλύτερο φαΐ στον κόσμο, θες; Όοοοοχι. Και τώρα ξέρεις τι πρέπει να κάνεις για να μην ανήκεις σ’ αυτή την κατάπτυστη κατηγορία, ε;

Προσοχή!!!

Θα ήταν τρομερή απερισκεψία το να πάρεις μια τόσο σημαντική απόφαση χωρίς να έχεις πρώτα διασφαλίσει ότι έχεις αρκετά λεφτά για ενοίκιο, λογαριασμούς και φαγητό. Από κει και πέρα, η ανεξαρτητοποίηση αναπληρώνει σε μεγάλο βαθμό τις ανέσεις που στερείσαι και μακροπρόθεσμα σου δίνει κίνητρα για να θέτεις στόχους που ίσως να αργούσαν πολύ να περάσουν από το μυαλό σου.

Ίσως αισθανθείς μοναξιά, από αυτό το είδος όμως που δε σε ρίχνει αλλά σε βάζει σε σκέψεις. Aν το αφήσεις να λειτουργήσει θετικά, να είσαι σίγουρη ότι θα κινήσει μια εποικοδομητική διαδικασία αναθεώρησης των σχέσεών σου μ’ αυτούς που σε περιβάλλουν αλλά και με τον εαυτό σου.

O δεκάλογος της πετυχημένης συγκατοίκησης

  1. Να περάσεις πρώτα άπειρες ώρες κλεισμένη στο ίδιο δωμάτιο με τη φίλη σου. Είναι ο μόνος τρόπος για να καταλάβεις αν την αντέχεις.
  2. Να πας διακοπές μαζί της.
  3. Να βεβαιωθείς ότι η σχέση της με τη μαγειρική και την καθαριότητα είναι τουλάχιστον υπαρκτή, χωρίς να κινδυνεύεις να σε κυνηγάει με την ηλεκτρική σκούπα.
  4. Να ξέρεις και να ξέρει τα πάντα για σένα.
  5. Αν είναι δυνατόν, να φοράτε το ίδιο νούμερο στα παπούτσια (ουπς! αυτό μου ξέφυγε).
  6. Να τη συμπαθείς, να την εκτιμάς, να τη σέβεσαι και το αντίστροφο.
  7. Να ακούτε την ίδια μουσική, ή τουλάχιστον να μισείτε την ίδια μουσική.
  8. Να υπάρχει σεβασμός και κατανόηση στις ιδιοτροπίες του άλλου. Αν ήθελες κάποιον που να γκρινιάζει για το ότι κυκλοφορείς στο σπίτι με τακούνια και καπέλο, θα έμενες με τη μαμά σου.
  9. Να είστε οικονομικά ανεξάρτητες και συνεπείς απέναντι στις υποχρεώσεις που έχει ένα σπίτι. Είναι κρίμα να σου κόβουν το τηλέφωνο επειδή τα τελευταία 300 ευρώ που είχες αποφάσισες να τα επενδύσεις σε ρούχα.
  10. Να έχετε παρόμοια αισθητική. Γιατί αν εσύ αγοράσεις φούξια βελούδινο καναπέ κι εκείνη κρεμάσει από πάνω κάδρο με κέντημα της γιαγιάς της, τι θα κάνεις;
Προηγούμενο άρθροΗ Εσθονία έχει 308 σταθμούς με ταχυφορτιστές για ηλεκτρικά οχήματα
Επόμενο άρθροPeugeot 207 1.6 vs Skoda Fabia 1.6
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας