Από το καλό στο καλύτερο

Από το καλό στο καλύτερο

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Τι γίνεται αν συναντήσεις τον έρωτα της ζωής σου ενώ παραθερίζεις με το ταίρι που έχεις την παρούσα στιγμή;

«Πού στα κομμάτια ήσουν, γλυκέ μου, τόσα καλοκαίρια;» σκέφτεσαι καθώς τον βλέπεις να σου χαμογελά και νιώθεις πως κι εσύ γι’ αυτόν είσαι η καλύτερή του. Μέσα στα επόμενα δευτερόλεπτα παθαίνεις πανικό στη σκέψη πως ο φίλος σου από στιγμή σε στιγμή θα σε αγκαλιάσει και θα σου σκάσει παθιασμένο καλοκαιρινό φιλί, για να μην τον πεθάνεις μετά στην γκρίνια πως δεν είναι τρυφερός και γλυκός μαζί σου.

Και τραβιέσαι ασυναίσθητα μακριά του, προσπαθώντας να αποφεύγεις κάθε κίνηση που θα πρόδιδε πως είστε ζευγάρι, και εξακολουθείς να γλυκοκοιτάζεις τον όμορφο ξένο που θέλεις να σε πλησιάσει και να σου μιλήσει. Όχι όμως τώρα, που δεν είσαι μόνη, μετά… Κι αγχώνεσαι. Μετά; Πότε μετά; Μήπως ποτέ; Και μελαγχολείς και θυμώνεις και ελπίζεις ο φίλος σου να πάει για τσιγάρα.

Και τότε σου έρχεται η σατανική ιδέα. Το πακέτο του εξαφανίζεται και, όταν εκείνος ψάχνει να το βρει, του λες πως μάλλον κάποιος μέσα στον πανικό το πήρε. Και όντως κάποιος το πήρε: εσύ! Αλλά αυτό δεν του το λες και του προτείνεις να πεταχτεί μέχρι το περίπτερο, κάτω στο λιμάνι, γιατί αυτό απέξω δεν έχει τις αγαπημένες σου καραμέλες. Κι εκείνος λέει «ναι»? γιατί αν πει «όχι», ποιος σε ακούει μετά; Και καθώς σκύβει να σε φιλήσει, εσύ αρπάζεις το ποτό σου και τραβιέσαι λέγοντας: «Σιγά, βρε αγάπη μου, θα με λερώσεις!». Κι είσαι επιτέλους μόνη και το δείχνεις. Του το δείχνεις.

O εχθρός του καλού (σου) είναι ο καλύτερος

Σε έχει εντοπίσει, τον έχεις εντοπίσει και τώρα μπορείς επιτέλους να του δώσεις το σήμα να πλησιάσει. Και το κάνει. Για καλή σου τύχη. Ή, μήπως, για κακή; Με την πρώτη του κιόλας λέξη έχεις ξεχάσει το φίλο σου που ψάχνει για τσιγάρα, τη βρόμικη ταβέρνα όπου φάγατε το μεσημέρι, το χάλια δωμάτιο που χρυσοπληρώνετε, την κολλητή του όπου σας φορτώθηκε τελευταία στιγμή. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο στο μυαλό σου εκτός από αυτόν.

Γίνεσαι γλυκιά και ναζιάρα. Θυμώνεις που δε φόρεσες το κόκκινο εξώπλατο φουστάνι, που σου πηγαίνει καλύτερα. Τεντώνεσαι και χαϊδεύεις αμήχανα τα μαλλιά σου. Μιλάτε. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά ανακαλύπτεις πως ο «ξένος», εκτός από πανέμορφος, είναι και έξυπνος και ευγενικός και με χιούμορ. Και μετράς τα λεπτά σαν τη Σταχτοπούτα, παρακαλώντας ο φίλος σου να αργήσει όσο πιο πολύ γίνεται. Όσο πιο πολύ δε γίνεται. Λέτε για τις παραλίες που τη νύχτα θα είναι υπέροχες, την πανσέληνο που έρχεται, την Αθήνα που καθόλου δε σας λείπει.

Ανακαλύπτεις πως έχετε τα ίδια γούστα στη μουσική, λατρεύετε τη θέα από τις ταράτσες της Oμόνοιας και τη φασαρία στην Πλατεία Μαβίλη. Νιώθεις την καρδιά σου να χαμογελάει. Σε συναρπάζει η ιδέα ενός ολοκαίνουριου έρωτα. Και ξαφνικά πλακώνει η αντιπαθητική κολλητή για να ρωτήσει πού είναι ο Γιώργος κι εσύ παριστάνεις την ανήξερη και αποφεύγεις τις συστάσεις. Ξέρεις όμως πως ο χρόνος τελειώνει και στα λίγα λεπτά που σου απομένουν πρέπει να αποφασίσεις. Θα συνεχίσεις;

Και συνεχίζεις…

Γελάς, πίνεις και νιώθεις και πάλι ερωτευμένη. Μ’ αυτόν το μαγικό καλοκαιρινό τρόπο, που δεν αφήνει περιθώρια για ενοχές, τύψεις, λογική. Κι η κολλητή σε αγριοκοιτάζει κι εσύ της χαμογελάς, γιατί τώρα που είσαι και πάλι κεραυνοβόλα ερωτευμένη ακόμη κι αυτή καλή σού φαίνεται. Προσπαθείς με έμμεσο τρόπο να του πεις πως δεν είσαι ακριβώς μόνη σου και πως πολύ θα ήθελες να τα ξαναπείτε κι εκείνος συμφωνεί, κι ας μην καταλαβαίνει τι εννοείς ακριβώς με τις θεωρίες της σχετικότητας και το χαμένο χρόνο.

Του δίνεις τον αριθμό του κινητού σου, σου χαμογελά ευχαριστημένος και σου προτείνει βόλτα στην παραλία για να τα πείτε πιο ήσυχα. Θέλεις να πας, θέλεις να βρεθείτε μόνοι και να τον αγκαλιάσεις με λαχτάρα, αλλά ξέρεις πως δε γίνεται. Όχι ακόμα. Όχι απόψε. Καταριέσαι την τύχη σου καθώς βλέπεις τον καλό σου, που τον αντιμετωπίζεις πλέον σαν κακό μπελά, να καταφθάνει με τσιγάρα και καραμέλες και να σου κάνει νόημα από μακριά.

Κάνεις την καρδιά σου πέτρα και αποχαιρετάς τον κεραυνοβόλο σου έρωτα, λέγοντάς του πως η παρέα σου αποχωρεί και πρέπει να την ακολουθήσεις. Σου ζητάει να μείνεις. Αρνείσαι, χρησιμοποιείς την ηλίθια δικαιολογία για τα κλειδιά του δωματίου και του λες να σου τηλεφωνήσει στο κινητό αύριο. Φεύγεις. Δεν κοιτάς πίσω και θυμώνεις και πάλι που δε φόρεσες το κόκκινο φουστάνι. Εκείνο που σε κάνει να μοιάζεις πυρκαγιά.

O νέος είναι ωραίος

Στις ερωτήσεις τού -για πόσο ακόμα- φίλου σου απαντάς νευρικά και απότομα. Ξέρεις πως δεν είναι ηλίθιος. Ξέρει πως το ξέρεις κι απλώς δίνει τόπο στην οργή. Διακοπές είστε. Και προσπαθεί να γίνει χαριτωμένος, κι αυτό σε τσαντίζει περισσότερο. Του λες να φύγετε γιατί έχεις πονοκέφαλο.

Στη διαδρομή δε λέτε κουβέντα. Η κολλητή του σχολιάζει τον ωραίο τύπο που μίλαγες «τόση ώρα». Εσύ αρχίζεις να έχεις πραγματικά πονοκέφαλο. Αποφεύγεις τις ερωτήσεις της. Σκέφτεσαι για μια ακόμη φορά πως είναι τρελά ερωτευμένη με το φίλο σου. Καιρός να της τον παραχωρήσεις. Σιχαίνεσαι τον εαυτό σου που σκέφτεσαι έτσι, αλλά άνθρωπος είσαι.

Άνθρωπος σε δίλημμα μάλιστα. Να προχωρήσεις με τον καινούριο έρωτα ή να μείνεις στα γνωστά και σίγουρα; Αν ήσασταν μαζί λίγους μήνες, δε θα το συζητούσες καν. Το «άντε γεια» θα έβγαινε μεγαλοπρεπώς από το στόμα σου χωρίς καμία αναστολή. Είστε όμως μαζί δυο χρόνια. Νόμιζες πως τον αγαπούσες. Μάτι δε θα κλείσεις όλη τη νύχτα. Το δωμάτιο σου φαίνεται ακόμη μικρότερο, η ζέστη αποπνικτική. Το ροχαλητό του δε σε νανουρίζει πια. Τηλεφωνείς στην κολλητή σου και της τα λες όλα. Κι εκείνη, ψύχραιμη, σε συμβουλεύει: «Να βεβαιωθείς ότι δεν είσαι απλώς ενθουσιασμένη».

Όχι, δεν είσαι απλώς ενθουσιασμένη. Δε θέλεις να περάσεις μαζί του μια νύχτα και μετά να επιστρέψεις στην ασφαλή φωλιά σου. Αν ήταν έτσι, θα είχε γίνει το μοιραίο κι ούτε γάτα ούτε ζημιά. Κανείς δε θα είχε καταλάβει τίποτα. Oύτε ο καλός σου ούτε η κολλητή του? ούτε καν εσύ. Ένα ευχάριστο διάλειμμα και πίσω στο κανονικό μας πρόγραμμα. Χαζεύεις τον –για λίγο ακόμα– καλό σου να κοιμάται. Κάποτε δεν είχες μάτια για άλλον. Τώρα έχεις, κι αυτό κάτι σημαίνει. Δε θες να τον πληγώσεις, όμως είσαι σίγουρη πως όλα έχουν τελειώσει.

Μια δοκιμή θα σε πείσει

Την επόμενη μέρα προφασίζεσαι πονοκέφαλο. Πάλι! Τον πείθεις να πάει με την κολλητή του την ημερήσια εκδρομή με το καραβάκι. Έχεις μια ολόκληρη μέρα ελευθερίας και ελπίζεις ότι εκείνος θα σου τηλεφωνήσει. Περνάς το πρωινό περιμένοντας. Νιώθεις τύψεις κάθε φορά που ο φίλος σου τηλεφωνεί να δει πώς είσαι. Το μεσημέρι, κι αφού πλέον έχεις σταματήσει να περιμένεις, εκείνος σου τηλεφωνεί. Αλληλούια! Συναντιέστε και πάτε για μπάνιο σε μια έρημη παραλία που έχει ανακαλύψει.

Είναι όλα τέλεια. Σαν σκηνή μελό ελληνικής ταινίας. Δε βαριέσαι λεπτό κι η αγκαλιά του είναι δροσερή και άνετη. Δεν κοροϊδεύει την πετσέτα σου με τις κιτς μαργαρίτες, σε μαθαίνει να κολυμπάς πεταλούδα και δε σιχαίνεται το αντηλιακό σου. Αποφασίζεις να του πεις τη μισή αλήθεια. Κι εκείνος δε ζητάει να μάθει περισσότερα. Και νιώθεις ήρεμη και σίγουρη πως έχεις βρει αυτό το καλύτερο που θεωρούσες πως δεν υπήρχε.

Και ίσως να μην υπάρχει. Αλλά θέλεις να δοκιμάσεις, κι ό,τι γίνει. Τόσο καιρό το είχες πάρει απόφαση πως δεν υπάρχει ιδανικός έρωτας και τώρα εμφανίζεται μπροστά σου. Ιδανικός και τέλειος. Αν δεν πάρεις το ρίσκο, δε θα μάθεις ποτέ αν είναι αληθινός. Αποφασίζεις να κάνεις το βήμα και του ζητάς να κάνει υπομονή μέχρι να ξεκαθαρίσεις με κάτι εκκρεμότητες. Κι εκείνος σου χαμογελά και ξέρεις πως θα περιμένει.

Υπόθεση χωρισμός

O χωρισμός είναι μια άβολη κατάσταση. Πολύ περισσότερο κατά τη διάρκεια των διακοπών. Γι’ αυτό:

  • Αν οι διακοπές σας δε διαρκούν πολύ, καλύτερα να δώσεις παράταση και να χωρίσεις όταν επιστρέψετε στην έδρα σας. Στο μεταξύ άρχισε να δείχνεις τα σημάδια κούρασης από τη σχέση σας. Βάλ’ τον στο νόημα όσο πιο γρήγορα μπορείς.
  • Αν δεν κρατιέσαι, εξήγησε του πώς νιώθεις, απόφυγε να του πεις πως έχεις ερωτευτεί άλλον και φύγε το συντομότερο από το νησί. Με τον ολοκαίνουριο καλό σου, φυσικά!
Προηγούμενο άρθροΑπό εδώ η κοπέλα μου, από εκεί η αδελφή μου
Επόμενο άρθροSkoda Superb 1.4 TSI vs Citroën C5 1.8. Σύγκριση
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας