Χαριστική βολή. Ψάχνεις να δεις ποιο λάθος έγινε

Χαριστική βολή. Ψάχνεις να δεις ποιο λάθος έγινε

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

«Σε χωρίζω» σου λέει μια μέρα ο φίλος σου και εσύ αρχίζεις να ψάχνεις μανιωδώς στο ημερολόγιο να δεις ποιο λάθος έγινε, γιατί είσαι σίγουρη πως αυτό θα σου το έλεγε μόνο μια Πρωταπριλιά.

«Κοίτα να δεις» μου είπε ο Αντρέας κι έγειρε λίγο προς τα πίσω και, αν θυμάμαι καλά, ξεφύσηξε κιόλας. Η φράση αυτή καθώς και το ότι ξεφύσηξε θα ‘πρεπε να με βάλουν σε σκέψεις, δεν μ’ έβαλαν όμως.Μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια μαζί -το τελευταίο, λιγότερο καλά από τα προηγούμενα- όλα έδειχναν επιτέλους να κυλάνε ομαλά. «Ναι, για πες» του είπα μπουκωμένη με σούσι.

«Θέλεις να πάμε να φάμε αύριο το βράδυ» μου είχε πει από το τηλέφωνο, χωρίς ερωτηματικό στο τέλος της φράσης. Το απέδωσα, φυσικά, στο φόρτο εργασίας του. Εδώ και λίγο καιρό μου είχε δικαιολογηθεί, επειδή δεν βγαίναμε πια μαζί έξω όσο πριν, ότι τον είχαν φορτώσει μ’ ένα σωρό καινούρια πρότζεκτ στη δουλειά. «Θέλω να μείνω για λίγο καιρό μόνος μου». Μου πήρε γύρω στα δέκα δευτερόλεπτα να κατανοήσω τη φράση.

Όταν είπε «Θέλω να μείνω…», περίμενα να μου πει κάτι σαν «Θέλω να μείνω στην Αράχοβα το Σαββατοκύριακο, στο σπίτι του Μπάμπη» ή «Θέλω να μείνω στην αγκαλιά σου μέχρι αύριο». Ακόμη κι αν μου έλεγε «Θέλω να μείνω έγκυος από σένα» θα μου φαινόταν πιο λογικό απ’ αυτό που τελικά κατάλαβα πως είπε. Μόνος του; Τι μόνος του δηλαδή; Χωρίς εμένα μόνος του; Έτσι ξαφνικά;

O δρόμος είχε τη δική του ιστορία

Έρχονται μερικές στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου που εκείνος χάνει τη γη κάτω απ’ τα πόδια του. Αυτό συμβαίνει π.χ. όταν του κλέβουν την τσάντα με το μισό του μισθό μόλις ανειλημμένο από ATM ή όταν του καεί το φαγητό, ενώ μόλις έχουν φτάσει οι δεκατρείς καλεσμένοι του και πίνουν απεριτίφ στο σαλόνι. Επίσης, όταν θέλει να φάει οπωσδήποτε μακαρόνια και ανακαλύπτει ότι του έχουν τελειώσει, και έξω δεν υπάρχει τίποτε ανοιχτό γιατί είναι Δεκαπενταύγουστος.

Η τελευταία φορά που έχασα τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου ήταν όταν ξέμεινα από μακαρόνια. Η προτελευταία, όταν με χώρισε ο φίλος μου. Δεν είχα ιδέα ότι μπορεί να πάθεις τέτοιο σοκ όταν σε χωρίζει ξαφνικά κάποιος – δεν μου είχε τύχει ποτέ ως τότε. Τελικά το έκανε ο Αντρέας και μετά νόμιζα ότι είχα πάρει δέκα LSD μαζί, αν όντως συμβαίνει αυτό όταν παίρνεις δέκα LSD μαζί. Είχα τρελές παραισθήσεις επί τρεις συνεχόμενες μέρες.

Σε αυτό το διάστημα είδα τη φίλη μου την Κίκα, με την οποία είχαμε χαθεί εδώ και δέκα χρόνια, να μου χαμογελάει με μια σειρά κατάλευκα δόντια, τρεις πρώην μου να μου χαμογελάνε χαιρέκακα και μια γιγάντια λέμον πάι, μες στην οποία ήθελα οπωσδήποτε να χωθώ και να κρυφτώ για πάντα, γιατί εκεί μέσα ήταν γλυκά, ζεστά και με τέλεια μυρωδιά φρέσκου λεμονιού. Την τέταρτη μέρα, όταν μου πέρασαν οι παραισθήσεις, είδα καθαρά τι μου είχε συμβεί. Και τότε έκλαψα τόσο, που αν είχα εκείνη τη γιγάντια λέμον πάι μπροστά μου, θα είχε λιώσει μέσα σε ένα τέταρτο.

Τη λέξη «γιατί» την είχα κάνει κτήμα μου εκείνη την περίοδο σε τέτοιο βαθμό που ακόμη κι όταν η μητέρα μου με ρωτούσε «Τι θέλεις να φτιάξω για σήμερα;», της απαντούσα «γιατί;» εννοώντας «γεμιστά». Ήμουν σε κατάσταση αποσύνθεσης: Tα μαλλιά μου έμεναν αχτένιστα για μέρες, τα μάτια μου από κατακόκκινα είχαν γίνει σχεδόν μπλε και τα χρησιμοποιημένα χαρτομάντιλα γύρω μου σχημάτιζαν πια βουναλάκια, που μέρα παρά μέρα κομματιάζονταν τελετουργικά από το σκύλο μου και τη θέση τους έπαιρναν καινούρια.

«Έτσι είναι όταν σε χωρίζουν χωρίς να το περιμένεις;» ρωτούσα τον απέναντι τοίχο κι εκείνος μου απαντούσε συγκαταβατικά: «Έτσι και χειρότερα, ρώτα κι εμένα». Όταν τελείωνε η συζήτηση με τον τοίχο, ξεσπούσα στο τηλέφωνο. «Γιατί;» ρωτούσα τις κολλητές μου. «Γιατίιιιι;» Ήμουν σίγουρη τότε πως δεν είχα κάνει κανένα λάθος, πως ο Αντρέας ήταν απλώς ένας αναίσθητος όπως όλοι οι άντρες της γης.

Ήμασταν φοβερά δεμένοι στην αρχή. Αλλά πάντα έτσι είναι. Νομίζεις ότι με τον άλλο θα περάσετε τουλάχιστον πενήντα χρόνια μαζί και ότι θα παίζετε με τα δεκαέξι εγγόνια σας σ’ ένα σπίτι με γαλάζια παράθυρα στην εξοχή. Είναι παράξενο, αλλά όταν τον γνώρισα από κάποιους κοινούς μας φίλους, δεν μου άρεσε καθόλου. Εκείνος όμως με φλέρταρε επίμονα και τελικά ενέδωσα.

Στο δεύτερο δε ραντεβού μας τον ερωτεύτηκα τρελά. Δεν ήταν ούτε έγινε ποτέ ο τύπος μου, αλλά σίγουρα ήξερε να φέρεται σε μια γυναίκα. Κι εγώ με τη σειρά μου του φερόμουν όπως ήξερα ότι ήθελε. Κάναμε πολλά ταξίδια μαζί, πολλές πλάκες, πολλές συζητήσεις. Μετά άρχισα να τον βαριέμαι λίγο – φτάνει εκείνη η αναπόφευκτη στιγμή που δεν ξέρεις ακριβώς τι σου συμβαίνει και δεν βλέπεις πια αστράκια όταν σκέφτεσαι τον άλλο.

Του φερόμουν απότομα, και δεν ξέρεις τι σημαίνει απότομα αν δεν με έχεις δει σε δράση. Κάποιες φορές μάλιστα ήμουν εντελώς απαράδεκτη και προς μεγάλη μου ντροπή εκείνος αντιδρούσε πάντα με ανωτερότητα, λες κι ήμουν ένα κακομαθημένο παιδί, που δεν πρέπει να δίνεις και πολλή σημασία στα καπρίτσιά του. Σιγά σιγά μου πέρασε η κρίση και επανήλθα σ’ εκείνον δριμύτερη. O Αντρέας έδειξε να με δέχεται πίσω σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Ήμασταν καλά. Τρεις μήνες μετά, αρχές Ιουλίου, με χώρισε.

With or without you

Όταν ήρθαν οι πρώτες βροχές και μαζί με τα πεζοδρόμια καθάρισε και το μυαλό μου, όλα μπήκαν στη θέση τους. Μερικές φορές η υπερβολική αυτοπεποίθηση κάνει κακό, ειδικά στις σχέσεις. Πώς είχα σκεφτεί ότι όλη η ιστορία θα περνούσε ανώδυνα, ότι ο Αντρέας θα συνέχιζε να είναι μαζί μου μια χαρά όπως ήταν πριν, λες και δεν είχε συμβεί τίποτα, λες και δεν είχε προσβληθεί δεκάδες φορές από μένα, λες και δεν είχε καταλάβει πως ήμουν έτοιμη να τον παρατήσω;

Ακόμα τον έβριζα με τις φίλες μου επειδή τόλμησε να μου κάνει τέτοιο πράγμα -βοηθάει πάντα σ’ ένα χωρισμό-, αλλά παράλληλα έρχονταν στο μυαλό μου όλα εκείνα τα σημάδια που έπρεπε να είχα δει, αλλά εγώ είχα προτιμήσει να τα προσπεράσω: ότι ήταν συνεχώς αφηρημένος τον τελευταίο καιρό, ότι δεν με άγγιζε πια με λαχτάρα ούτε με φιλούσε όπως παλιά, ότι απέφευγε το βλέμμα μου, ότι νευρίαζε με το παραμικρό.

Αργότερα έμαθα πως ο Αντρέας τα είχε φτιάξει με μια κοπέλα με την οποία είχε αρχίσει να φλερτάρει έξι μήνες πριν, όταν δηλαδή βρισκόταν στο μάτι του κυκλώνα μου – πάντα υπάρχει μια κοπέλα έτοιμη να παρηγορήσει τον άλλο, δεν το ξέρεις;

Ακόμα και τώρα, που έχει περάσει καιρός και με τον Αντρέα είμαστε πια περίπου φίλοι, όταν θυμάμαι το τελευταίο μας βράδυ (με πήγε σπίτι και με καληνύχτισε δίνοντάς μου το «φιλί του αποχαιρετισμού» και μετά εγώ κοιμήθηκα με τα ρούχα), με πιάνει πάντα μελαγχολία, όχι γιατί τελικά χώρισα με τον Αντρέα, αλλά γιατί χώρισα έτσι. Δεν είναι ότι ρίχνω όλο το βάρος της σχέσης επάνω μου, είναι ότι κατηγορώ τον εαυτό μου που πιάστηκε σε λήθαργο ενώ θα έπρεπε να περιμένω ότι μπορεί και να κατέληγαν έτσι τα πράγματα.

Αν μη τι άλλο, μετά από ένα τέτοιο Βατερλό μαθαίνεις να προσέχεις πιο πολύ τον άλλο, τα δικά του θέλω, μπορώ ή ό,τι άλλο υπάρχει στο πλάνο του. Κι έτσι, πέρα από το ότι είναι πιο δίκαιη η μοιρασιά, αν σου πει ποτέ εκείνος ότι σε χωρίζει, τουλάχιστον δεν θα σου έρθει κεραμίδα. Τουλάχιστον θα είσαι σε θέση να του πεις κάτι σαν «Όχι, δεν με χωρίζεις. Παραιτούμαι» και μετά να γελάσετε και οι δύο με το αστείο.

Aid kit

  • Κούτες χαρτομάντιλα.
  • Πολλούς φίλους (πάνω από τρεις).
  • Πολλά θρίλερ στο DVD player (όσοι και να πεθάνουν, έχουν πάντα το πρόσωπο εκείνου που σε άφησε).
  • Αρκετό χρόνο (για να το χωνέψεις, καταρχήν).

Γύρνα πίσω

Δεν ωφελεί να τρέχεις από πίσω του και να τον παρακαλάς να ξαναγυρίσει, γιατί πραγματικά δεν καταλαβαίνεις για ποιο λόγο χωρίσατε. Εκείνος καταλαβαίνει μια χαρά και, ιδίως αν υπάρχει άλλη γυναίκα στη μέση, μόνο οίκτο θα του προκαλέσεις. Τον θέλεις πραγματικά μετά απ’ όλο αυτό; Είναι καλύτερο να εξαφανιστείς. Αν υπάρχει κάτι ακόμα μεταξύ σας, θα φανεί τότε.

Προηγούμενο άρθροΗ πολύωρη εργασία και οι υπερωρίες … παχαίνουν!
Επόμενο άρθροPebbles Volume 1, 2, 3
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας