Χωρίς τίτλο, αλλά με ουσιώδες περιεχόμενο

Έσφιξε τη ζώνη καλά στη μέση να τον κρατά όρθιο- εδώ και χρόνια υποφέρει από λουμπάγκο μα καμώνεται πως δεν έχει τίποτα, γιατί λέει την αρρώστια πρέπει να την ξεχάσεις πρώτος εσύ για να σε ξεχάσει κι εκείνη, κόντρα σ’ αυτό που λένε οι γιατροί ότι την αρρώστια πρέπει να τη θυμάσαι εσύ για να σε ξεχάσει κι εκείνη- ντύθηκε, κι άνοιξε να βγάλει τη βαλίτσα στο δρόμο.

  • Από λεπτό σε λεπτό θα έφτανε το ταξί…
  • Ακόμα ένα καλοκαίρι έλαβε τέλος!

Έτσι όπως κάθισε πάνω στο πεζούλι –εκείνος το είχε κτίσει όταν ήταν ακόμα αμούστακος με την καθοδήγηση του πατέρα του, που ήθελε να τον κάνει μάστορα για να βγάζει ένα μεροκάματο, να συμπληρώνει το πενιχρό εισόδημα που έδινε η γη στα μέρη τους, και που βεβαίως το θεωρούσε δεδομένο πως ο γιος του αγρότης θα γινότανε όπως όλοι οι άνδρες της γενιάς τους εδώ και χρόνια-άφησε το βλέμμα του να πλανηθεί γύρω.

Άλλαξε πολύ η γειτονιά του μέσα σε αυτά τα …πενήντα χρόνια. Έκανε ένα πρόχειρο λογαριασμό και τρόμαξε με το αποτέλεσμα. Σαν χθες του φαινόταν που έφυγε για την Αμερική, παλικάρι στα είκοσι. Πρώτα έφυγε η μάνα του με πρόσκληση που της έκανε ο αδελφός της που είχε βγει λαθραίος μετά από ένα μπάρκο που τον έφερε ως εκεί, και μετά εκείνη έκανε πρόσκληση στο γιο. Αυτή ήταν η διαδικασία.

Ο γιος πήγε, η μάνα γύρισε, γιατί είχε και έναν άνδρα εδώ, τον πατέρα του, που δεν ήθελε να ακούσει για ξενιτιά και η ζωή πήρε το δρόμο της. Είκοσι χρόνια έκανε να έρθει αφ’ ότου έφυγε. Ύστερα πέντε μετά τρία, και μετά, κάθε καλοκαίρι είναι εδώ. Πως μίκρυναν έτσι οι αποστάσεις! Κάποτε η Αμερική φάνταζε πιο μακρινή κι από φεγγάρι. Τώρα πια τη νοσταλγία του την κάνει καλά. Το μόνο που τον τρομάζει είναι μη γίνει η υγεία του, που ήδη έχει αρχίσει να κλονίζεται, εμπόδιο σε αυτό το ετήσιο προσκύνημα…

Από μακριά είδε το ταξί να φτάνει και ξαφνικά σαν να θυμήθηκε κάτι ξεκλείδωσε μάνι- μάνι το σπίτι, μπήκε μέσα και σε λίγα λεπτά ξαναβγήκε με τη ζώνη στο χέρι.

«Στον ερχομό καθώς περνούσα απ’ το μηχάνημα στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης, με αρπάζουν δυο μαντραχαλάδες και αρχίσανε να με ξεβρακώνουν, για να βρουν λέει ίντα ‘ταν αυτό που κτυπολογούσε. Μέχρι που ήβραν πως οι μπανέλες της ζώνης φταίγανε δε μ’ αφήκαν. Είπα να μην πάθω τα ίδια και τώρα, και δεν το ΄χουν σε τίποτα αυτοί να με βάλουν στο μάτι και να μη μ’ αφήκουν να ξαναδώ πατρίδα», διηγιότανε αργότερα στον ταξιτζή που τον πήγαινε στο αεροδρόμιο.

Προηγούμενο άρθροΑναζητούνται αφελείς
Επόμενο άρθροΑδιάψευστος μάρτυρας οι αριθμοί…
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας