Coraline: Μια μοντέρνα Αλίκη στην Χώρα των Φαντασμάτων

Coraline: Μια μοντέρνα Αλίκη στην Χώρα των Φαντασμάτων

Σύνοψη ταινιών

  • Σκηνοθέτης: Henry Selick
  • Ηθοποιοί: Dakota Fanning, John Hodgman, Keith David, Teri Hatcher
  • Είδος: Animation, Θρίλερ, Περιπέτειας, Φαντασία
  • Δεκαετία: 2000

Για πολλούς, το όνομα του Henry Selick ίσως να μην ενεργοποιεί θορυβώδεις συναγερμούς με κοκκινοπορτοκαλιά λαμπάκια να αναβοσβήνουν και μια αγέλη ελεφάντων να παρελαύνει στην κεντρική οδό της πόλης. Πιθανόν η απόκριση τους να είναι «ποιος;». Και τότε εγώ θα χαμογελάσω ψυχρά και θα μετρήσω μέχρι το 34, καθώς το να φτάσω ως το 10 δεν είναι αρκετό για να φύγει ο εκνευρισμός μου. Τι προκάλεσε τον εκνευρισμό μου;

Το γεγονός ότι δεν προσέχεις το όνομα του σκηνοθέτη σε ταινίες που έχεις δει δεκάδες φορές, σε φιλμ που αγάπησες και όμως δε νοιάστηκες να δεις ποιος βρίσκεται πίσω από το στήσιμο κάθε σκηνής. Και μη μου πεις πως δεν γνωρίζεις απ’έξω και ανακατωτά τα The Nightmare Before Christmas και James And The Giant Peach γιατί είμαι ένα κλικ πριν την νευρική παράκρουση! Ελπίζω να κατάλαβες ότι ο κύριος Selick έχει δουλέψει σκληρά για το stop-motion animation και μαζί με τον Adam Elliot (θα έχεις δει φαντάζομαι το Mary And Max), τον Nick Park και τον Corin Hardy (έστω και με ένα ταινιάκι — δεν τον κόβω να φτιάχνει άλλο σύντομα) έχει υπάρξει πιονέρος της τεχνικής αυτής. Όλοι αυτοί μαζί είναι δημιουργοί που κάνανε τον κόσμο να σέβεται και να αγαπάει το stop-motion με τις καινοτομίες και την αφοσίωσή τους.

Ωραία, τα είπα και ησύχασα. Ας δούμε όμως για ποιον λόγο ξεκινήσαμε σήμερα την αναφορά στον αγαπημένο σκηνοθέτη. Το όνομα αυτού, Coraline και είναι μέχρι στιγμής το μεγαλύτερο σε διάρκεια stop-motion φιλμ (αγγίζει τα 100 λεπτά). Ο Selick ξόδεψε δύο χρόνια στην προ-παραγωγή και άλλο ενάμισι στα γυρίσματα. Ας προσθέσουμε όσο πιστεύουμε για το post-production και μοντάζ, και φτάνουμε σε ένα βουνό κούρασης! Τι είναι όμως το Coraline;

Είναι ένα πολυβραβευμένο βιβλίο του Neil Gaiman (αρχίζεις να με κουράζεις με τις ερωτήσεις σου, εδώ στο Texnologia σε προσέχουμε αφού, γιατί δεν ψάχνεις λίγο τα παλιά άρθρα; Ορίστε, το Ανό στα λέει όλα εδώ) ή, πιο σωστά, ένα περίεργο παραμύθι τρόμου. Ναι, τρόμου! Άκουσες για animation και νόμιζες πως θα ήταν ιδανικό για το 5χρονο βλαστάρι σου; Κακή ιδέα. Εγώ, αν κάνω ποτέ παιδιά, θα περιμένω να φτάσουν τα 10-11 χρόνια ζωής πριν τους το πασάρω. Ίσως γιατί η ηρωίδα της ιστορίας είναι περίπου σε αυτή την ηλικία (προ-εφηβεία) και λίγο πολύ θα ταυτιστούν. Στην φάση αυτή τα παιδιά έχουν τα ίδια θέματα: δεν τους καταλαβαίνουν οι γονείς, ανακαλύπτουν την σεξουαλικότητά τους, έχουν άγνοια των συνεπειών των πράξεών τους.

Να λοιπόν το ατρόμητο κορίτσι μας, να έχει μετακομίσει σε ένα παλιό (Βικτωριανού στυλ;) σπίτι, με τους συγγραφείς γονείς της να δουλεύουν ασταμάτητα για να μην της λείψει τίποτα (μα της λείπει: η προσοχή τους!) και το μόνο της φίλο να είναι ένα παράξενο αγόρι. Για να γλιτώσει από την πλήξη της θα εξερευνήσει τους γύρω λόφους και, όταν πιάσει βροχή και δεν μπορεί να βγει έξω, τα δωμάτια του σπιτιού. Βρίσκοντας μια μικρή κλειδωμένη πόρτα, θα αναζητήσει το κλειδί. Χωρίς να το ξέρει, αυτό θα είναι το μεγαλύτερο της λάθος, καθώς από εκεί, θα μεταφερθεί σε μια εναλλακτική πραγματικότητα όπου οι γονείς της είναι διασκεδαστικοί και το φαγητό νόστιμο. Για να μείνει όμως εκεί, θα πρέπει να πληρώσει ένα τίμημα. Σύντομα, η Coraline θα κληθεί όχι μόνο να σώσει τον εαυτό της αλλά και τους γονείς της, αφού οι πράξεις της τους έβαλαν σε θανάσιμο κίνδυνο. Πλέον, ο μόνος της σύμμαχος είναι ο μαύρος γάτος. Τι θα γίνει;

Η ταινία «τα έσπασε», κάνοντας τους κριτικούς και το κοινό να παθιάζονται μαζί της. Δεν είναι λίγα τα βραβεία που κέρδισε ή προτάθηκε να διεκδικήσει. Λίγο το σενάριο (που διασκευάστηκε ελαφρά από τον σκηνοθέτη), λίγο ο μαγικός κόσμος που γέννησε η φαντασία του Selick, το τελικό αποτέλεσμα σίγουρα θα κερδίσει κάθε θεατή, είτε αυτός είναι 8 είτε 88 χρονών. Το μπλέξιμο όμορφων χρωμάτων και σκοτεινών σκιών θα θυμίσει πίνακες ποπ-σουρεαλισμού.

Ο παραλληλισμός του Coraline με το Alice in Wonderland είναι κάτι που δεν μειώνει την πρωτοτυπία του έργου. Μικρές πόρτες, ομιλούντες γατούληδες και φανταστικοί κόσμοι με ένα βασικό κακό χαρακτήρα που ελέγχει τα πάντα δεν είναι αντιγραφή, αλλά φόρος τιμής στο κλασσικό έργο. Επίσης, προσωπικά βρήκα πολλά κοινά σημεία με το Beetlejuice του Burton, όμως πρόκειται για μικρολεπτομέρειες. Ο τρόπος που πλέκονται τα πράγματα δημιουργεί ένα τελείως διαφορετικό σύμπαν, που στέκεται γερά στα πόδια του.

Τέλος, για όσους πιστεύουν ότι το σκοτεινό θέμα και το stop-motion animation θα έχουν ένα αποτέλεσμα σαν τα The Nightmare Before Christmas και The Corpse Bride, να σας πω πως είστε βαθιά νυχτωμένοι. Ετοιμαστείτε για μια εμπειρία δίχως προηγούμενο.

Αγαπήστε την Coraline και προσέξτε το σημαντικότερο όλων: μην πείτε λάθος το όνομά της!

Φιλιά…