ΑρχικήΑπόψειςΔεν έχω αυτοπεποίθηση στο κρεβάτι

Δεν έχω αυτοπεποίθηση στο κρεβάτι

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Ενώ έξω από την κρεβατοκάμαρα είμαι μια χαρά κοπέλα, με αυτοπεποίθηση, όταν έρχεται η κρίσιμη ώρα του έρωτα με καταλαμβάνουν τρελές ανασφάλειες. Και αυτό γενικά δε θα ήταν πρόβλημα αν δε μου κατέστρεφε κάθε φορά το ρομαντικό mood που πάει να δημιουργήσει ο φουκαράς που βρίσκεται δίπλα μου ή από πάνω μου ή από κάτω μου ή, τέλος πάντων, εκεί γύρω.

O τελευταίος εν λόγω φουκαράς, λίγο πριν μου κλείσει την πόρτα στα μούτρα, μου δήλωσε πως με παρατάει γιατί δεν αντέχει άλλο τις υστερίες μου. Αφού ξανάνοιξα την πόρτα και τον έβρισα για να ξαλαφρώσω, κάθισα και το σκέφτηκα το πράγμα. Μήπως, αν δεν έβρισκα τη χαμένη μου αυτοπεποίθηση, θα πήγαινα χαμένη, καταδικασμένη να ζω μόνη με τις ανασφάλειές μου; Από πού ξεκινούσαν όλα αυτά; Λες να έπρεπε να ανατρέξω στο παρελθόν για να βρω τη ρίζα του κακού; Μια αυτοψυχανάλυση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Λες;

Τελικά τους φωνάξαμε. Μερικά χρόνια αργότερα. Για να πάρουν εμένα. Πώς στο καλό είχα ξεχάσει τα λόγια της γιαγιάς;

Τα είχα όλα μια φορά, μα ήθελα παραπάνω

O πρώτος γκόμενος που έκλεψε την εφηβική καρδιά μου ήταν το τυπικό «κακό παιδί» του σχολείου. Είχε όλα τα προσόντα γι’ αυτόν το ρόλο: μακριά μαλλιά, μόνιμα ξινισμένο ύφος, σκισμένο τζιν και μια κιθάρα κολλημένη στα χέρια του όλη μέρα, αφού εννοείται πως έπαιζε σε ερασιτεχνικό ροκ συγκρότημα.

Μαζί όμως με τα υπόλοιπα καταπληκτικά ταλέντα του διέθετε και την υποχρεωτική αθυροστομία του κακού παιδιού, που του επέτρεπε να περιγράφει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τα απίστευτα πράγματα που έκανε με τις γκόμενές του στο κρεβάτι. Oι οποίες βέβαια ήταν πάντα μεγαλύτερες και τρομερά έμπειρες. Στη συνέχεια ανακάλυψα, φυσικά, πως ήταν επίσης και ανύπαρκτες, απλά γέννημα της καλλιτεχνικής φαντασίας του, αλλά μέχρι τότε είχα πάθει μεγάλη πλάκα.

Στο όνομα του έρωτα λοιπόν κατακρεούργησα κι εγώ τα τζιν μου και άρχισα να καπνίζω, για να μπορώ να είμαι δίπλα του όταν κρυβόταν με την παρέα του στις τουαλέτες για τσιγάρο. Σε κάποιο διάλειμμα άκουσα μία από τις περίφημες διηγήσεις του. Και τότε τα έπαιξα! Παραδέχτηκα, πνιγμένη στη μελαγχολία, πως δεν υπήρχε περίπτωση να τα φτιάξω ποτέ μαζί του, αφού η εμπειρία μου τότε στους άντρες κυμαινόταν στο -5 σε μια κλίμακα από το 1 έως το 10.

Και τότε άρχισε το μαρτύριο της ταβανοθεραπείας. Ξαπλωμένη στο δωμάτιό μου σκεφτόμουν πως ακόμη και αν γυρνούσε τα μισόκλειστα ματάκια του να με κοιτάξει και… ερχόμασταν λίγο πιο κοντά, θα ξενέρωνε από την απειρία μου. Ή, ακόμη χειρότερα, αν δεν ξενέρωνε και μου ζητούσε να γίνω κι εγώ το λιγότερο μια ιπτάμενη θεά του έρωτα σαν αυτές που περιέγραφε; Τότε οποία η θέσις μου;

Σε αυτή την τρυφερή ηλικία δεν είχα καμία διάθεση να κρεμιέμαι από πολυελαίους. Το μόνο που είχα ήταν σπυράκια και πολύ διάβασμα. Έτσι, σταμάτησα να κυνηγάω τον κιθαρίστα με τη μεγάλη φαντασία και το ακόμη μεγαλύτερο στόμα και το έριξα στη μιζέρια και τις σοκολάτες.

Την επόμενη χρονιά πήγα στο λύκειο, κουβαλώντας μαζί μου όλα τα δεινά που μου άφησε αυτός ο έρωτας: το κάπνισμα, την αβεβαιότητα γύρω από τις σχέσεις με τα αγόρια και μερικά παραπανίσια κιλά που είχα πάρει από τις σοκολάτες. Τότε άρχισε ο δεύτερος γύρος ανασφάλειας. Το πρόβλημα πλέον δεν το είχα με κανέναν καινούριο έρωτα, αλλά με το σώμα μου. Πέρασα όλη τη διαδικασία του κλάματος μπροστά στον καθρέφτη, των διαιτών-αστραπή και των υποσχέσεων ότι, αν ξαναβάλω σοκολάτα στο στόμα μου, να μου κοπούν τα χέρια και τα πόδια μαζί, όπως κάνει κάθε ανασφαλής έφηβη που σέβεται τις υστερίες της.

Ευτυχώς, στη συνέχεια τα πράγματα βελτιώθηκαν κάπως. Στη διαδρομή φροντιστήριο-αγγλικά-γαλλικά-πιάνο έχασα τα περιττά κιλά, αλλά όχι και τον προβληματικό τρόπο που σκεφτόμουν. Απλώς έπιανα τον εαυτό μου να χαλαρώνει κάπου κάπου και να γελάει με σιγουριά μπροστά στους συμμαθητές μου. Μετά ήρθε το πακέτο των Πανελληνίων και ήμουν πολύ κουρασμένη για να ασχοληθώ με την κουρελιασμένη αυτοπεποίθησή μου.

Εγώ μυαλό δεν βάζω

Ώσπου έφτασε η λύτρωση: το πανεπιστήμιο. Την πρώτη μέρα που θα πήγαινα στη σχολή στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη και θαύμασα τη φοιτήτρια που στεκόταν απέναντί μου. Oρκίστηκα να σταματήσω τις παρανοϊκές σκέψεις για να απολαύσω την ένδοξη ζωή που με περίμενε. Ανάμεσα σε διαλέξεις και ατέλειωτους καφέδες στο κυλικείο γνώρισα έναν τριτοετή φοιτητή της Νομικής κι ερωτευτήκαμε παράφορα. O Δημήτρης, να είναι καλά το παλικάρι, προσπάθησε όσο μπορούσε να με κάνει να αγαπήσω τον εαυτό μου.

Με διαβεβαίωνε πως με έβρισκε υπέροχη, φώναζε όταν με έβλεπε να λιμοκτονώ στο όνομα της ομορφιάς προειδοποιώντας με για τον κίνδυνο της ανορεξίας και μου θύμιζε συνέχεια πόσο πολύ τον είχα εντυπωσιάσει από την πρώτη στιγμή που με είδε. Δυστυχώς όμως, εγώ συνέχισα το βιολί μου.

Όταν ήμασταν στο κρεβάτι, κρυβόμουν κάτω από τσαλακωμένα σεντόνια, επέμενα στο απόλυτο σκοτάδι και χαλούσα το κυριακάτικο τεμπέλιασμά μας στον καναπέ γκρινιάζοντας για τις δίπλες της κοιλιάς μου (Τι εννοείς «ποιες δίπλες»; Μήπως χρειάζεσαι καινούρια γυαλιά, Δημητράκη;). Τελικά ο έρωτας αυτός έληξε άδοξα, αφού ο άνθρωπος κουράστηκε να ασχολείται με την προβληματική μου αυτοπεποίθηση, μάζεψε τους ποινικούς του κώδικες από το σπίτι μου και έφυγε με το κεφάλι ψηλά, για να τα φτιάξει λίγο καιρό αργότερα με μια συμφοιτήτριά μας που ξεχείλιζε σιγουριά και από τα αυτιά.

Λυπάμαι που το παραδέχομαι, αλλά και στις υπόλοιπες σχέσεις μου δεν τα πήγα πολύ καλύτερα. Κάθε φορά ξεκινούσα με αρνητική διάθεση και τα ίδια υπαρξιακά ερωτήματα: «Να βάλω στο πρώτο ραντεβού το καινούριο χαμηλοκάβαλο τζιν ή κάνει τον κώλο μου να φαίνεται τεράστιος;

Αν τα πράγματα πάνε καλά, να του πω να έρθει σπίτι μου ή θα με θεωρήσει εύκολη; Και αν έρθει σπίτι, να κάνω έρωτα μαζί του ή να το περιορίσω σε ένα φάσωμα; Και αν κάνουμε τελικά έρωτα, εγώ να είμαι συγκρατημένη ή επιθετική; Αν το παίξω κυρία και σεμνή, θα ξενερώσει; Αν ξεσαλώσω, θα τρομάξει; Να περιμένω να δω αν έχει μαζί του προφυλακτικά ή να του δώσω αυτά που έχω εγώ στο κομοδίνο μου; Και αν δει πως έχω δυο κουτιά προφυλακτικά πρόχειρα, θα με περάσει για ξέκωλο; Και αν αρνηθεί πεισματικά να τα χρησιμοποιήσει, τότε τι πρέπει να κάνω;

Να τον διώξω κλοτσηδόν από το σπίτι μου, γιατί είναι ένα εγωκεντρικό και ανεύθυνο άτομο, ή μήπως να σταυρώσω τα δάχτυλά μου και να ευχηθώ να μη με κολλήσει τίποτα και να μη μείνω έγκυος για να μην τον προσβάλω; Oυφ, δεν μπορώ άλλο! Μήπως να ακυρώσω το ραντεβού;». Μετά από αυτό το κατεβατό με τα ρητορικά ερωτήματα αναρωτήθηκα αν η κατάστασή μου είναι ανίατη ή έχω ελπίδες να γίνω κι εγώ μια γυναίκα που θα στάζει αυτοπεποίθηση και από τα αφτιά (σαν αυτή στην οποία κατέληξε ο Δημητράκης μου).

Δοκίμασα να κάνω ένα νοητικό παιχνίδι. Φαντάστηκα τον γκόμενό μου να κρύβεται κάτω από τα σεντόνια για να μη φαίνεται η μπάκα του και να περιορίζει τη δράση μας αποκλειστικά σε στάσεις που υποτίθεται πως κολακεύουν το αγύμναστο κορμί του, όπως ακριβώς έκανα εγώ μέχρι τότε. Μμμ, ναι, ήταν πραγματικά γελοίο! Ε, τόσο γελοία φαινόμουν κι εγώ μέχρι τότε στα μάτια του. Θεέ μου!

Αν το είχα σκεφτεί έτσι νωρίτερα, θα είχα γλιτώσει πολύ κρύψιμο. Άσε που, σε όλη αυτή την προσπάθεια να κρατήσω αθέατη την κυτταρίτιδά μου, έχανα την ουσία και δε χαιρόμουν τον έρωτα όσο έπρεπε! Λοιπόν, τελείωσε, τέρμα το κρυφτούλι.

Γιατί να ντρέπομαι για το σώμα μου όταν και ο σύντροφός μου δεν είναι ακριβώς ο θεός Απόλλωνας; Και αν θέλουμε να το σκεφτούμε και λογικά, για να βρεθεί στο κρεβάτι μαζί μου σημαίνει, αν μη τι άλλο, πως του αρέσω. Έτσι όπως είμαι. Κι αφού αυτός είναι ευχαριστημένος με το σώμα μου, γιατί να μην είμαι κι εγώ; Παραδέχομαι πως υπήρξα ηλίθια!

Ετυμηγορία

Σίγουρα θα ήταν πιο εύκολο να έχω αυτοπεποίθηση και στην κρεβατοκάμαρα αν το είδωλό μου στον καθρέφτη έμοιαζε στη Σκλεναρίκοβα. Όμως εμένα με λένε Γιώτα και όχι Αντριάνα. Το ότι δε γεννήθηκα δίμετρη ξανθιά με τέλεια πόδια δε σημαίνει πως είμαι καταδικασμένη να μετατρέπω τον έρωτα σε αγώνα κρυψίματος. Υπόσχομαι στον εαυτό μου πως από δω και πέρα θα είμαι πιο απελευθερωμένη!

Αλλά αυτό είναι μόνο η αρχή. Εντάξει, τώρα νιώθω άνετα με το σώμα μου. Όμως νιώθω τo ίδιο άνετα και με τον άλλο; Διότι ο έρωτας, ειδικά με ένα νέο σύντροφο, είναι περίπλοκο. Δεν μπορώ να ξέρω τι του αρέσει και τι απεχθάνεται, δεν είμαι σίγουρη για τίποτα. Γνωρίζω όμως πολύ καλά τι αρέσει σε μένα. Και από κει θα ξεκινάω.

Τα υπόλοιπα τα ανακαλύπτεις στην πορεία. Η αναζήτηση και οι ευχάριστες εκπλήξεις άλλωστε κάνουν ενδιαφέρον τον έρωτα! Τώρα αν είμαι τόσο γκαντέμω και πέσω σε κανένα φρικιό που γουστάρει διαστροφές, ενώ εγώ δεν τα πάω πολύ καλά με τα μαστίγια, τότε μπορώ άνετα να τσιρίξω «Τιιιιιιιι;

Δεν το κάνω με τίποτα!» και να μαζέψω τα ρουχαλάκια μου και να φύγω αξιοπρεπέστατα. Γιατί, όσο συναρπαστική και να είναι η ανακάλυψη καινούριων πραγμάτων, ο καθένας μας έχει κάποια όρια που του είναι αδύνατο να υπερβεί. Εννοείται λοιπόν πως δεν είμαι αναγκασμένη να δεθώ σαν κοκορέτσι μέσα σε kinky λουριά επειδή ο άλλος υποστηρίζει πως μόνο έτσι μπορεί να με αγαπήσει. Συγνώμη, αλλά έχω και αλλεργία στο βινύλιο.

Επίσης, πρέπει να συνειδητοποιήσω πως ο έρωτας δεν είναι διαγωνισμός γνώσεων. Τι σημαίνει δεν είμαι καλή στο κρεβάτι; Σύμφωνα με ποια στάνταρ; Όλα αυτά τα αποφθέγματα έχουν μοναδικό σκοπό να μας γεμίζουν ανασφάλειες. Δεν ξέρω αν είμαι καλή ή κακή.

Αυτό που ξέρω είναι πως έχω όρεξη να περνάω καλά με το αγόρι μου και να δοκιμάζω ό,τι καινούριο αρέσει και στους δυο μας. Δε φτάνει αυτό; Και, μια που μιλάμε για ανόητα αποφθέγματα, πρέπει να σταματήσω να συγκινούμαι με το χειρότερο όλων: ότι, και καλά, με το προφυλακτικό μειώνεται η απόλαυση και άλλα τέτοια κουλά. Το μόνο που μειώνεται είναι οι πιθανότητές μου να αρρωστήσω ή να μείνω έγκυος.

Και μπροστά σε αυτά τι μπορεί να είναι πιο σημαντικό; Γιατί να κοκκινίζω κάθε φορά που του το υπενθυμίζω; Κανονικά αυτός θα έπρεπε να κοκκινίζει από ντροπή που το ξέχασε! Και εννοείται πως θα κουβαλάω μαζί μου προφυλακτικά. Σιγά μην αφήσω τα πράγματα στην τύχη. Και θα είμαι άνετη με την προνοητικότητά μου! Σε θέματα υγείας δε χωράνε συναισθηματισμοί.

Αυτό ήταν. Κατάλαβα. Ήταν εντελώς χαζό να αγχώνομαι για θέματα που κανονικά θα έπρεπε να είναι αυτονόητα. Μετανιώνω που είχα αναγάγει τον έρωτα σε πηγή άγχους αντί για πηγή απόλαυσης. Αφού ξέρω τι θέλω από τον γκόμενό μου στο κρεβάτι, πώς την πάτησα έτσι και κόλλησα σε ηλίθιους προβληματισμούς; Τι κι αν φανώ άπειρη; Ευκαιρία να το παίξουμε δάσκαλος και μαθητριούλα! Και αν ο επόμενος τα χάσει με την άνεσή μου, θα τον αγνοήσω. Κανονικά θα έπρεπε να ενθουσιαστεί με το δώρο που του έλαχε!

Τελικά το θέμα είναι να περνάμε καλά και όχι να βαθμολογούμε ο ένας τον άλλο για τις γνώσεις του. Και αν ο καλός μου δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό, τότε δεν μπορεί να καταλάβει ούτε κι εμένα την ίδια. Όποιος γουστάρει να είναι μαζί μου (γιατί είμαι καταπληκτική γυναίκα) θα γουστάρει και τη συμπεριφορά μου στο κρεβάτι. Δε γίνεται να τα ξεχωρίσω αυτά τα δύο. Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να προσποιούμαι κάποια άλλη!

Ας είναι καλά ο άνθρωπος που με παράτησε πριν χάσω κάθε ελπίδα να ξαναβρώ τη χαμένη μου αυτοπεποίθηση. Μπορεί να μου πήρε λίγο παραπάνω, αλλά τα κατάφερα. Όχι πως ξαφνικά ξεπέρασα όλες μου τις ανασφάλειες ως εκ θαύματος. Απλά βρίσκομαι στο σωστό δρόμο για να τις αφήσω πίσω μου. Μήπως να πάρω και κανένα τηλέφωνο τον Δημήτρη για να του δείξω τον καινούριο μου εαυτό;

Θα το ξεπεράσω, γιατρέ μου;

Μια καλή αρχή για να αποκτήσεις αυτοπεποίθηση είναι να προσποιείσαι πως έχεις, μέχρι να το πιστέψεις κι εσύ η ίδια. Αλλά θυμήσου: Η προσποίηση είναι απλά ένα μεταβατικό στάδιο μέχρι να φτάσεις στην απόλυτη άνεση!

Εντάξει, δε σου αρέσει να κάνεις έρωτα με προβολείς πάνω σου, σαν να σε ανακρίνουν τα Ες Ες. Αλλά από το μαύρο σκοτάδι μέχρι τη γιορτινή φωταγώγηση του δωματίου υπάρχουν πολλά ενδιάμεσα σημεία. Ας πούμε, τα κεριά. Τι πιο ρομαντικό από το να παίζεις με τον καλό σου μέσα σε σκιές από τρεμάμενες φλόγες; Όχι, μην περιοριστείς σε ένα μίζερο κεράκι. Δεν είναι και πολύ αποφασιστικό βήμα αυτό. Φτιάξε μια φωτεινή καρδιά στο πάτωμα με κεράκια. Ή γράψε τα αρχικά σας. Τέλος πάντων, πειραματίσου με πολλά κεριά και ακόμη περισσότερη φαντασία. Σε λίγο θα μπορείς να κυλιέσαι στα σεντόνια με αναμμένο, ναι, ναι, ένα πορτατίφ. Γιούπι!

Βάλε προτεραιότητες. Τι είναι πιο σημαντικό, η υγεία σου ή ο χαζοεγωισμός του άλλου; Με το να του δώσεις προφυλακτικά δε σημαίνει πως τον προσβάλλεις. Ναι, τον πιστεύεις όταν σου ορκίζεται πως είναι απόλυτα υγιής, αλλά είσαι υποχρεωμένη να προφυλάξεις τον εαυτό σου.

Όχι, δεν είσαι υστερική. Απλώς, ως γενιά μεγαλώσαμε στην εποχή του AIDS και μάθαμε να βάζουμε την προνοητικότητα πάνω από το ρομαντισμό. Δε φταίμε εμείς, αλλά για ακόμη μια φορά η άτιμη κοινωνία. Ωραία, τώρα είσαι έτοιμη να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο. Ξέχνα τις οδηγίες των «έμπειρων» φίλων σου. Εδώ είσαι μόνο εσύ και ο εκλεκτός της καρδιάς σου. Ευκαιρία να αποκτήσεις τις δικές σου εμπειρίες. Και αν η κολλητή σου επιμένει πως ξέρει τα κόλπα που πιάνουν πάντα, αποστόμωσέ την με την ανακάλυψη καινούριων. Στον έρωτα δεν υπάρχουν οδηγίες χρήσης. Κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και φυσικά του αρέσουν διαφορετικά πράγματα. Αυτοσχεδίασε!

Στέλιος Θεοδωρίδης
Στέλιος Θεοδωρίδης
Ο ήρωας μου είναι ο γάτος μου ο Τσάρλι και ακροάζομαι μόνο Psychedelic Trance
RELATED ARTICLES

Σχολίασε το άρθρο

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Πρόσφατα άρθρα

Tηλέφωνα έκτακτης ανάγκης

Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος: 11188
Ελληνική Αστυνομία: 100
Χαμόγελο του Παιδιού: 210 3306140
Πυροσβεστική Υπηρεσία: 199
ΕΚΑΒ 166