Δηλώνεις πως δεν υπάρχουν πραγματικοί άντρες και αναρωτιέσαι γιατί

Δηλώνεις πως δεν υπάρχουν πραγματικοί άντρες και αναρωτιέσαι γιατί

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Δηλώνεις πως δεν υπάρχουν πραγματικοί άντρες και αναρωτιέσαι γιατί. Ε, λοιπόν, οι μάγκες δεν υπάρχουν πια, γιατί τους πάτησε ένα τρένο που οδηγούσε γυναίκα μηχανοδηγός, ουρλιάζοντας συγχρόνως σαν μαινάδα «στην άκρη, ρε, να περάσω».

Όταν ο μεγάλος μου -όπως νόμιζα τότε- έρωτας με παράτησε για κάποια άλλη, ήμουν απαρηγόρητη. Θα μου πεις, έπρεπε να το είχα καταλάβει, αφού τους τελευταίους τρεις μήνες της συμβίωσής μας το μόνο πράγμα που έκανε κούκου μέσα στο σπίτι μας ήταν το εκκρεμές. Και δε μου έφτανε που με παράτησε, με άφησε για μια χαζογκόμενα και, επιπλέον, λίγο καιρό αργότερα την παντρεύτηκε.

Το σοκ ήταν πολλαπλό: Μα, πώς ήταν δυνατόν να αφήσει εμένα, την έξυπνη, πετυχημένη, δυναμική και ανεξάρτητη κουκλάρα, αντί να φιλάει το χώμα που πατούσα; Εμένα, που πέρασα τον έναν αυτό χρόνο της σχέσης μας προσπαθώντας να αποκτήσω βάθος ανάλογο του δικού του, προκειμένου να με θεωρήσει αντάξιά του, για να διαπιστώσω πως το μόνο βάθος που τελικά τον ενδιέφερε ήταν το βάθος του ντεκολτέ, και μάλιστα όχι του δικού μου.

Με ήθελε πετυχημένη κι εγώ προσπάθησα να γίνω, και μάλιστα περισσότερο από εκείνον. Με ήθελε ανεξάρτητη κι εγώ φρόντιζα να πληρώνω όλους τους λογαριασμούς, μέχρι και τους δικούς του. Με ήθελε δυναμική κι εγώ άρχισα να του κρατάω μέχρι και τα δικά του επαγγελματικά ραντεβού. Με ήθελε έξυπνη και έπεσα με τα μούτρα στον Κόσμο της Σοφίας, κι όχι τίποτε άλλο, δεν έχω καταφέρει ακόμα να τον τελειώσω.

Και τελικά με παράτησε για κάποια που δεν του έκανε τίποτα απ’ όλα αυτά. Μήπως εκεί ακριβώς ήταν το πρόβλημα, στο γεγονός ότι δεν άφησα τίποτα να κάνει εκείνος; Μήπως τελικά γέμισα τη δική μου ζωή αδειάζοντας τη δική του;

Όπως καταλαβαίνεις, μου ήρθαν τα πάνω κάτω και η κοσμοθεωρία μου γύρω από τους άντρες ανατράπηκε συλλήβδην. Άκουγα τις φίλες μου να επαναλαμβάνουν για χιλιοστή φορά πως «οι άντρες δεν είναι όπως παλιά», πως «δεν υπάρχουν άντρες πια», πως «έχουν γίνει όλοι αδερφές», πως «οι άντρες δε φλερτάρουν», πως «οι άντρες φοβούνται» και για πρώτη φορά αναρωτήθηκα γιατί.

Ναι, οι άντρες δε φλερτάρουν? και πώς να με φλερτάρουν, που όταν κάποιος τολμάει να με πλησιάσει στο μπαρ δειλά δειλά κι αφού το έχει σκεφτεί κανένα δίωρο για να πάρει κουράγιο -μην κοιτάς που προσπαθούν να το παίξουν άνετοι, η καρδούλα τους το ξέρει και έχουν κάνει και τρίωρη πρόβα στον καθρέφτη πριν φύγουν από το σπίτι-, με την πρώτη λέξη που προσπαθεί να ψελλίσει ο άμοιρος τον παίρνω από τα μούτρα, του ρίχνω το θανατηφόρο βλέμμα «ποιος νομίζεις ότι είσαι, γελοίε πέφτουλα, που τολμάς να μιλήσεις σε μένα τη θεά» και του γυρνάω την πλάτη. Λες αυτός να είναι ο λόγος που δε με πλησιάζει κανείς τώρα τελευταία;

Και όταν ξανάκουσα -και κάπου διάβασα- πως ο άντρας είναι άκακο τέρας που «φέρεται σαν γουρούνι, σκέφτεται σαν χάνος, αντιδρά σαν χαμαιλέοντας, ζευγαρώνει σαν σκύλος και, όταν τα βρίσκει σκούρα, τα φορτώνει όλα στον κόκορα» (ωραία γνώμη έχουμε για τους άντρες μας), άρχισα να καταλαβαίνω τι έχουν πάθει οι άντρες και τρέχουν να κρυφτούν για να γλιτώσουν από εμάς.

Και συγχρόνως τα έχουν χαμένα, αφού από τη μια δηλώνουμε πως δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτούς και πόσο πολύ τους αγαπάμε κι από την άλλη κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τσακίσουμε το είναι τους.

Φαίνεται πως εμείς οι γυναίκες πήραμε φόρα και, στην προσπάθειά μας να γίνουμε ισάξιές τους, ξεχάσαμε να είμαστε γυναίκες. Διαπιστώνοντας λοιπόν για πρώτη φορά στη δεκαετή καριέρα μου ως ερωμένη-σύντροφος-μάνατζερ-μαμά κάποιου άντρα πως τελικά η ζωή είναι πιο σκληρή με τους άντρες παρά με μένα, ορκίστηκα πως εγώ άντρα δεν πρόκειται να ξανακοντράρω μόνο και μόνο για να βγάλω όλα τα απωθημένα της μαμάς, της γιαγιάς και τα δικά μου επάνω του.

Η εκδίκηση της γυφτιάς

Το σωστό σωστό? τους έχουμε πάρει τους ανθρώπους -γιατί περί ανθρώπων πρόκειται, παρά τα χαρακτηριστικά του ζωικού βασιλείου που τους αποδίδουμε συνέχεια- κυριολεκτικά από τα μούτρα. Μας έπιασε υστερία να επιβεβαιώσουμε πως κι εμείς είμαστε αντράκια και ο τρόπος που βρήκαμε είναι να μειώνουμε τους άντρες μας συνέχεια. Μέχρι τώρα εμείς οι γυναίκες ζούσαμε σε απόλυτη εξάρτηση από τους άντρες, και πρακτική και συναισθηματική.

Και τώρα που κερδίσαμε το δικαίωμα να κάνουμε ό,τι κι εκείνοι και λύσαμε το πρακτικό θέμα, προσπαθούμε να πάρουμε το αίμα μας πίσω για όλες αυτές τις δεκαετίες καταπίεσης και ανδροκρατίας. Με το άλλο θέμα όμως τι γίνεται; Ναι, η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται πασαλειμμένο πάνω στο κορμί ενός γυμνού άντρα, γιατί όμως συνήθως δε μου βρίσκεται κανένα γυμνό αντρικό κορμί εύκαιρο προς πασάλειμμα;

Τη μεταφεμινιστική μου καραμέλα πως ένας άντρας ποθεί και ερωτεύεται έξυπνες γυναίκες -σαν εμένα- και τις παρατάει για να παντρευτεί κάποια χαζή -δηλαδή τις άλλες- την κατάπια και κόντεψα και να πνιγώ, αφού διαπίστωσα πως

  1. έχω ψωνιστεί πολύ που πιστεύω ότι εγώ είμαι η έξυπνη (καραμέλα που συνήθως πιπιλάνε οι παρατημένες για μιαν άλλη),
  2. αυτή που εγώ θεωρώ «χαζή» αποδεικνύεται πιο έξυπνη από μένα (εφόσον το πρόβλημά μου είναι γιατί εμένα δε με παντρεύτηκε) και
  3. αν νομίζω πως είμαι έξυπνη επειδή ολημερίς κι ολονυχτίς προσπαθώ να του αποδείξω πόσο έξυπνη είμαι (δηλαδή πιο έξυπνη από εκείνον), είμαι πολύ χαζή.

Ως παρατημένη για μιαν άλλη, αρχικώς δήλωνα στους πάντες πως έφυγε γιατί με φοβήθηκε, υπονοώντας πως φοβήθηκε γιατί είμαι έξυπνη, όμορφη, ανεξάρτητη και τα λοιπά. Η αλήθεια όμως είναι πως φοβήθηκε, αλλά αυτό που φοβήθηκε ήταν πως λίγο ακόμα και θα τον καταντούσα αυτιστικό. Όταν το βούλωσα και σταμάτησα να δηλώνω αυτές τις αηδίες, παρατήρησα πως τις ίδιες δηλώσεις κάνουν οι περισσότερες γυναίκες που ξέρω. Αν όμως όντως είμαστε τόσο έξυπνες πια, τόσο ικανές και τόσο θηλυκές, γιατί το επαναλαμβάνουμε κάθε τρεις και λίγο στο σύντροφό μας; Άσ’ τον να το δει μόνος του, γι’ αυτό άλλωστε θέλει να είναι μαζί σου.

Το πραγματικά αδύνατο φύλο

Και τώρα ας αποκαλύψουμε μια τραγική αλήθεια: Oι άντρες δεν είναι αναίσθητα παχύδερμα, αλλά λεπτεπίλεπτα πλάσματα με τεράστιες ανασφάλειες. Φαντάσου πως από τότε που αρχίζουν να συνειδητοποιούν το φύλο τους, πρέπει να αποδεικνύουν συνεχώς το πόσο άντρες είναι. Στην ηλικία των 8 με 9 εφευρίσκουν το πρωτότυπο παιχνίδι της σύγκρισης του γεννητικού τους οργάνου, το οποίο και συνεχίζουν να παίζουν, έστω και νοερά, κι όταν μεγαλώνουν. Κι αν ποτέ είχαν την ατυχία να χαρακτηριστούν «φίφας», «μπάμιας» ή «γαριδάκι», οι χαρακτηρισμοί αυτοί τους στοιχειώνουν σε κάθε τους βήμα.

Εσύ και λίγα πιασιματάκια να έχεις, φαίνονται όσο και να προσπαθείς να τα καλύψεις κάτω από τη φαρδιά μπλούζα και ο άνθρωπος έχει υπόψη του μέσες άκρες τι πρόκειται να αντικρίσει όταν γδυθείς. Εκείνος όμως δεν μπορεί να αναγράψει στο κούτελο «Μπάμπης, 17 πόντοι», έτσι ώστε να έχεις κάποια ιδέα μέσες άκρες τι θα ανακαλύψεις άπαξ και η σκελέα κατέβει – αν και δε θα ήταν κακή ιδέα? θα είχα γλιτώσει κάνα δυο τρεις πέντε χαμένες νύχτες.

Oπότε, η αγωνία και το άγχος -κατ’ αρχάς του μεγέθους και κατά δεύτερον της επίδοσης- τον καταρρακώνουν ούτως ή άλλως. Φαντάσου λοιπόν να έχει κι εσένα από πάνω να του σχολιάζεις κάθε τρεις και λίγο «ο πρώην μου τον είχε 24 πόντους», «ο παραπρώην μου μού έκανε σεξ τρεις φορές την ημέρα», «φαντάσου με τέτοιους κοιλιακούς που έχει ο Μπραντ Πιτ τι πουσάπς θα κάνει πάνω στην Τζένιφερ» και λοιπές χαριτωμενιές που καταρρακώνουν το αντρικό του είναι.

Και επιπλέον έχει να αποδείξει πως πέρα από το ρόλο του σπερματοδότη έχει κι άλλο λόγο ύπαρξης σ’ αυτό τον κόσμο. Το ρόλο της κολόνας του σπιτιού. Ήτοι, του κουβαλητή. Καθώς λοιπόν πρέπει να είναι επιτυχημένος στη δουλειά του, έχει να ανταγωνιστεί όλους τους άλλους άντρες και σ’ αυτό το θέμα. Δύσκολα τα πράγματα για τον άνθρωπο, και το τελευταίο που του χρειάζεται σ’ αυτή τη ζωή είναι να έχει κι εμένα να τον ανταγωνίζομαι.

Ξέρω, είναι δύσκολο να περνάς όλη μέρα σε ένα γραφείο, όπου δεν επιτρέπεται ούτε να κλάψεις ούτε να επικαλεστείς την περίοδό σου ούτε να γουργουρίζεις στο αφεντικό και τους συναδέλφους και να γυρνάς μετά στο σπίτι έχοντας πρώτα περάσει μιάμιση ώρα μποτιλιαρίσματος ακούγοντας από ταξιτζήδες «άντε να πλύνεις κανένα πιάτο» ή «τέλειωνε με το παρκάρισμα, κυρά μου».

Εν ολίγοις να περνάς όλη σου την ημέρα προσπαθώντας να αποδείξεις πως δεν είσαι αδύναμη γυναικούλα, αλλά αντράκι, και να γυρνάς στο σπίτι, να πατάς ένα κουμπί και να ξαναγίνεσαι θηλυκό.

Μην του πρήζεις τους αδένες

Με δεδομένο πως ως γυναίκα είσαι πιο δυνατή από εκείνον, είναι στο χέρι σου να του ανεβάσεις την αυτοπεποίθηση. Αυτό που σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να κάνεις είναι να τον μειώνεις συνέχεια. Να μειώνεις την οικογένειά του, τις πρώην του, τις σεξουαλικές του επιδόσεις, τις συνήθειές του, την εμφάνισή του, τη σωματική του διάπλαση, τις διαστάσεις του (πάσης φύσεως) ή τις επαγγελματικές του ικανότητες.

Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να οδηγήσεις το όργανο εκείνο που αποτελείται από δύο αδένες που περιέχουν ό,τι πιο αναγκαίο για τη διαιώνιση του ανθρώπινου είδους, δηλαδή αυτές τις δύο θηκούλες που κάνουν έναν άντρα άντρα, σε πλήρη αδράνεια.

Ήτοι, στον ευνουχισμό του. Κι αυτό δεν είναι καθόλου καλό. Γιατί νομίζεις πως υπάρχουν όλες αυτές οι εκφράσεις γύρω από το συγκεκριμένο όργανο που επιβεβαιώνουν τη σημασία των δύο αυτών αδένων σε σχέση με την αντρική συμπεριφορά; Μην του τα σπας λοιπόν, γιατί θα τα χρειαστείς όταν έρθει η επίμαχη εκείνη ώρα και θα ψάχνεις και δε θα τα βρίσκεις.

Έχε βέβαια υπόψη σου πως με το να του εξυψώνεις συνέχεια το αντρικό του είναι, ανάλογα με το χαρακτήρα του δύο τινά ενδέχεται να συμβούν: ή θα το πάρει επάνω του και θα σε παρατήσει πιστεύοντας πως σε έναν άντρακλα σαν αυτόν ταιριάζει μόνο η Βίκυ Κουλιανού ή θα υψώσει με υπερηφάνεια το αντρικό του ανάστημα κάνοντάς σε να στενάζεις ολημερίς κι ολονυχτίς «σώνει», πράγμα απαραίτητο για μια ισορροπημένη σχέση. Και προς Θεού, μη φοβηθείς μήπως κάνεις κάτι γι’ αυτόν και σε πούνε κότα. Έλεος και φτάνει πια μ’ αυτή την προκατάληψη πως κάθε γυναίκα που δεν ευνουχίζει το σύντροφό της είναι μια ηλίθια γατούλα που τρίβεται στα πόδια του. Είναι απλώς γυναίκα.

Ειρήνη ημίν

Το να του φερθείς γλυκά δεν είναι δείγμα αδυναμίας, αλλά υπεροχής. Έλεγξε τις ανταγωνιστικές σου τάσεις και μην προσπαθείς:

Να πάρεις τη θέση του στο φλερτ

O άντρας είναι κατά παράδοση κυνηγός και η γυναίκα κατά παράδοση θήραμα. Δεν εννοώ πως πρέπει να κάθεσαι σαν ηλίθια να χαζογελάς όσο εκείνος σου μιλάει, αλλά δε χρειάζεται και να τον διαολοστέλνεις που σου μίλησε. Αν ο κυνηγός σού αρέσει, παίξε μαζί του. Και να μη σου αρέσει, πάλι παίξε μαζί του. Ακόμη κι αν φλερτάρεις με όλους τους άντρες, δε σημαίνει ότι είσαι εύκολη, απλά σου αρέσει το φλερτ.

Να πάρεις τη θέση του στο κρεβάτι

Παραδοσιακά, οι άντρες κάνουν σεξ σαν άντρες και οι γυναίκες σαν γυναίκες. Το αντίθετο μεταξύ ετεροφυλόφιλων ζευγαριών δε γίνεται. Oπότε, κραυγές την ώρα του σεξ του τύπου «τι σου κάνω τώρα, μάνα μου» αποκλείεται να λέγονται από σένα.

Να γίνεις ο κολλητός του και να τον κάνεις κολλητή σου

Oι άντρες πιστεύουν ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα αντρικό χόμπι που συζητιέται μόνο μεταξύ κολλητών. Και πως το πίλινγκ είναι μια ακατανόητη γυναικεία ενασχόληση, που απασχολεί τα κορίτσια περισσότερο απ’ όσο θα ‘πρεπε. Μην μπλέκεις αυτά τα δύο. Το να του εξηγείς τη σέντρα του Ντέμη στο 68΄ κυνηγώντας τον συγχρόνως από πίσω με το βαζάκι για να του κάνεις απολέπιση δεν είναι δόκιμο.

Να πάρεις τη θέση του προστάτη της οικογένειας

Μπορεί εσύ να βγάζεις περισσότερα χρήματα ή να έχεις καλύτερη δουλειά από εκείνον, αλλά δε χρειάζεται να του το χτυπάς στα μούτρα. Oι άντρες αρέσκονται να πιστεύουν ότι σε ζουν, γιατί έτσι εκπληρώνουν τον πραγματικό τους στόχο σ’ αυτή τη ζωή. Άσ’ τον λοιπόν να πληρώσει εκείνος το λογαριασμό στο εστιατόριο απόψε και όταν χρειαστεί να πληρώσεις τους λογαριασμούς του σπιτιού, μη μετράς τα χαρτονομίσματά σου μπροστά του.

Να γίνεις η μαμά μάνατζέρ του

Αν αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα ή έχει να κάνει μια δύσκολη επιλογή, δε χρειάζεται να του επιβάλλεις αυτό που εσύ νομίζεις πως είναι σωστό. Αν θέλει τη συμβουλή σου, θα σ’ τη ζητήσει, και αν δε σ’ τη ζητήσει, άσ’ τον να κάνει μόνος του λάθος. Και φυσικά δε χρειάζεται ποτέ να του κοπανάς «σ’ τα ‘λεγα εγώ». Άσε τη μαμά του να συνεχίζει να το κάνει.

Nα του δείχνεις πόσο ανίκανος είναι

Μόλις αγοράσατε καινούρια βιβλιοθήκη, που δυστυχώς όμως συναρμολογείται στο σπίτι. Εκείνος πιάνει το κατσαβίδι και αναρωτιέται τι χρησιμότητα έχει αυτό το περίεργο εργαλείο. Μην τρέξεις να του το αρπάξεις από τα χέρια μουρμουρίζοντας: «Άσ’ το καλύτερα, θα το κάνω εγώ, εσύ δεν ξέρεις πού πάνε τα τέσσερα, μέχρι να τελειώσεις ξημερωθήκαμε, ορίστε μου έγδαρες ήδη το παρκέ, πιάσε μου δύο παξιμάδια και ένα γαλλικό κλειδί».

Το πρόθεμα «μαστρο-» μπαίνει συνήθως μπροστά από αντρικά ονόματα, ουδέποτε από γυναικεία. Αν είναι τελείως ανίκανος, κάν’ το μόνη σου όταν εκείνος λείπει ή, τέλος πάντων, κάν’ το μόνη σου και άσ’ το ασχολίαστο? αλλιώς άσ’ τον να κάνει ό,τι κάνει και διόρθωσέ τα αργότερα. O ρόλος της σουπεργούμαν, εκτός από εξαντλητικός για σένα, είναι αντιερωτικός για εκείνον.

Προηγούμενο άρθροΠαραλία μόνο για γυναίκες
Επόμενο άρθροPebbles vol. 8 & vol. 9 μουσικά άλμπουμ
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας