Ducati μοντέλα, λίστα με μοτοσικλέτες

Ducati μοντέλα, λίστα με μοτοσικλέτες

Ως αληθινός λάτρης των δίτροχων οχημάτων, έφτιαξα μία λίστα με Ducati μοντέλα που είχα την τύχη να οδηγήσω κατά τα προηγούμενα χρόνια. Προς αποφυγήν παρανοήσεων, να σημειωθεί πως σε αυτή τη λίστα συμπεριλαμβάνονται μόνο οι μηχανές που έχω οδηγήσει, και όχι όλα τα μοντέλα της εταιρείας. Επιπλέον οι παρακάτω σειρά τυχαία.

Ducati Multistrada 1200 T

Με την βοήθεια της τεχνολογίας το Multistrada 1200T θέλει και μπορεί να είναι τέσσερις μοτοσικλέτες σε μία.

To απερχόμενο Multistrada ήταν μία μοτοσικλέτα, η οποία, ανεξαρτήτως της αμφιβόλου αισθητικής, λειτούργησε ως εξερευνητικό μοντέλο στον χώρο των on – off, όπου η Ducati απλώς δεν είχε ποτέ καμία επαφή. Με δοκιμασμένα και γνωστά περιφερειακά κέρδισε μία μερίδα του αγοραστικού κοινού, αλλά η ολοένα αυξανόμενη εξέλιξη του ανταγωνισμού έκανε επιτακτική την αλλαγή του.

Στο σημείο αυτό οι άνθρωποι της Ducati πήραν μία πολύ σημαντική απόφαση, όχι μόνο για τα δεδομένα της εταιρίας μα και για του χώρου γενικότερα. Θέλησαν να κατασκευάσουν μία μοτοσικλέτα που για πρώτη φορά θα χρησιμοποιούσε πληθώρα εξελιγμένων ηλεκτρονικών ρυθμίσεων, ώστε ο εκάστοτε αναβάτης να την προσαρμόζει στις συγκεκριμένες οδικές συνθήκες που αντιμετωπίζει. Το αποτέλεσμα ήταν το νέο Multistrada 1200 και μετά από μία εβδομάδα συμβίωσης μαζί του θα προτρέξω λέγοντας ότι πέτυχαν τον στόχο τους.

Όλες αυτές οι ηλεκτρονικές ρυθμίσεις δεν είναι απλώς ένα κόλπο marketing αλλά επιτελούν τον σκοπό για τον οποίο προορίζονται.

4 σε 1

Το Multistrada 1200S (ή το “T”ourer όπως αυτό που είχαμε στην διάθεσή μας), έχει τέσσερις βασικές λειτουργίες: Sport, Touring, Urban και Enduro. Κάθε μία από αυτές επιλέγεται εύκολα στον πλήρως ψηφιακό πίνακα οργάνων με το πάτημα ενός κουμπιού.

Στην επιλογή “Sport” ο κινητήρας, προερχόμενος από την superbike ναυαρχίδα της εταιρίας 1198, αποδίδει 150 ίππους, οι αναρτήσεις αυτομάτως σκληραίνουν στις αποσβέσεις τους και το traction control επεμβαίνει πιο δύσκολα. Βασικά ο αριθμός αυτός της ιπποδύναμης είναι κάτι το πρωτοφανές για τα δεδομένα των on-off και σίγουρα χαρακτηρίζει το νέο Multistrada.

Με την επιλογή «Touring» παραμένει η απόδοση των 150 ίππων, αλλά θυσιάζεται λίγο η ευστροφία χάρη της ομαλότητας και οι αποσβέσεις στις αναρτήσεις γίνονται πιο μαλακές. Στην επιλογή “Urban” και “Enduro” η απόδοση πέφτει στους 98 ίππους με τις ανάλογες αλλαγές ξανά στις αναρτήσεις.

Πέρα από αυτές τις βασικές λειτουργίες όμως ο αναβάτης έχει την δυνατότητα να ρυθμίσει και πιο εξειδικευμένα ορισμένα χαρακτηριστικά. Ας πούμε, θέλεις την λειτουργία “Touring” αλλά με πιο σφιχτές αποσβέσεις; Το ρυθμίζεις και εγένετο! Επιθυμείς ακόμα πιο σκληρές αναρτήσεις στην λειτουργία “Sport”; Παιχνιδάκι.

Επίσης το traction control και το ABS απενεργοποιούνται εάν και εφόσον ο αναβάτης το επιθυμεί.

Όπως καταλαβαίνετε οι εν δυνάμει επιλογές είναι πραγματικά απεριόριστες και δίνουν την δυνατότητα στον καθένα να φέρει την μοτοσικλέτα ακριβώς στα μέτρα του.

Superbike On – Off

Από κοντά το Multistrada 1200 δείχνει σε όλο του το μεγαλείο το σχεδιαστικό μεράκι των Ιταλών. Κατά την ταπεινή μου άποψη είναι απείρως ομορφότερο από το προηγούμενο, όπως ακριβώς οφείλει να είναι κάθε Ducati. Το ηλεκτρομαγνητικό κλειδί δίνει σήμα στην κεντρική μονάδα και αφού πιέσεις προς τα κάτω το σβηστήρι ενεργοποιείται ο πίνακας οργάνων και μπορείς κατόπιν να ξεκινήσεις. Φεύγοντας γρήγορα εκτός πόλης επιλέγω την λειτουργία “Sport” και ανοίγω απότομα το γκάζι. Mama mia!

Η επιτάχυνση είναι ακαριαία στέλνοντας τον μπροστινό τροχό στον αέρα με τις τρεις πρώτες σχέσεις στο κιβώτιο ταχυτήτων. Πραγματικά μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτή ενός superbike. Χωρίς να το καταλάβεις έχεις βρεθεί να κινείσαι με εξωπραγματικές για τα δεδομένα ενός on – off ταχύτητες.

Τα 200 έρχονται για πλάκα και από και πάνω συνεχίζει μέχρι τα 250 αβίαστα. Βέβαια σε αυτές τις ταχύτητες οι ψηλές αναρτήσεις και η μεγάλη μετωπική επιφάνεια επιδρούν στην σταθερότητα του συνόλου, χωρίς βέβαια να δημιουργούν υποψίες ανησυχίας. Η ζελατίνα ρυθμίζεται πανεύκολα ως προς το ύψος της και δεν δημιουργεί στροβιλισμούς. Καλύπτει πολύ καλά το κεφάλι αλλά το μικρό της πλάτος αφήνει εκτεθειμένους τους ώμους.

Αμέσως αλλάζω λειτουργία στο “Touring” και η πιο ομαλή απόδοση με ησυχάζει για λίγο. Οι αναρτήσεις μαλακώνουν, όχι πάρα πολύ αφού είναι άνετες ακόμα και στην “Sport” λειτουργία και γενικά το σύνολο προσαρμόζεται καλύτερα σε ταξιδιωτικούς ρυθμούς. Δυστυχώς τα φθαρμένα ελαστικά (το πίσω είχε σχεδόν τετραγωνίσει) δεν επέτρεψαν στο Multistrada να επιδείξει τις ικανότητες του σε επαρχιακούς πιο κλειστούς δρόμους.

Φυσικά αμέσως μόλις βρέθηκα μπροστά από ένα μεγάλο χωματόδρομο δεν αντιστάθηκα και επιλέγοντας την θέση “Enduro” όπου μεγαλώνει και η διαδρομή του αμορτισέρ, τον ακολούθησα. Όσο το τερέν είναι στρωτό, το Multistrada είναι απολαυστικό με πλαγιολισθήσεις ισχύος και άλλα τέτοια. Βέβαια μόλις η κατάσταση αγριέψει υπενθυμίζει ότι με 17άρηδες τροχούς και ασφάλτινα ελαστικά (190άρι το πίσω!) πρέπει να ηρεμήσεις και επιτελεί απλώς ρόλο διεκπεραίωσης.

Στην πόλη και λεπτομέρειες

Μέσα στην πόλη το Multistrada κινείται πανεύκολα. Αν θες να γλυτώσεις από τις κλήσεις το αφήνεις στην λειτουργία “Urban” και όλα καλά. Αν επιλέξεις την “Sport” τότε είναι δύσκολο να κρατήσεις την ψυχραιμία σου. Μερικές λεπτομέρειες άξιες αναφοράς είναι οι πολύ καλοί καθρέπτες που προσφέρουν μεγάλο οπτικό πεδίο και δεν τρέμουν καθώς και η άνετη σέλα και για τους δύο επιβαίνοντες. Το ABS στους γλιστερούς δρόμους αμολάει αρκετά καθότι τα φρένα διαθέτουν άφθονη δύναμη, με αποτέλεσμα να αναγκάζεται να δουλέψει υπερωρίες.

Κάνει όσα υπόσχεται

Το νέο Multistrada 1200 είναι μία εξαιρετική μοτοσικλέτα που ανοίγει νέους ορίζοντες. Ποτέ ξανά ένα δίτροχο δεν έχει εξοπλιστεί με τόση ηλεκτρονική τεχνολογία και το πιο σημαντικό; Δουλεύει όπως ακριβώς πρέπει.

Ducati 1199 Panigale

Η επίσημη παρουσίαση του νέου 1199 Panigale είναι γεγονός! Μετά από πολλούς μήνες μπορούμε επιτέλους να απολαύσουμε την πιο ριζοσπαστική superbike που έβγαλε ποτέ στην παραγωγή η Ducati.

Τα σημεία – κατατεθέν όπως το πλαίσιο χωροδικτύωμα, ο ξηρός συμπλέκτης και οι εξατμίσεις κάτω από την ουρά, αποτελούν πια παρελθόν. Αυτή την φορά οι μηχανικοί της Ducati δεν δίστασαν να αφήσουν στην άκρη κομμάτια της ιστορίας αλλά και της μοναδικότητάς τους, χάριν της αναζήτησης ιδανικών λύσεων και εφαρμογών. Ο σκοπός ήταν να δημιουργηθεί μία όσο το δυνατό καλύτερη αγωνιστική μοτοσικλέτα, οπότε ό, τι χρειαζόταν να γίνει για να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός, απλώς έγινε!

Ξεκινώντας από τον desmo (ευτυχώς κράτησαν και κάτι!) L2 με την απόδοση των 195 ίππων, συνεχίζοντας με το πλαίσιο μονοκόκ, στο οποίο οφείλεται κυρίως το ανακοινώσιμο βάρος των 164 άδειων κιλών και καταλήγοντας στα φρέσκα ηλεκτρονικά βοηθήματα.

Για πρώτη φορά σε superbike παραγωγής συναντούμε ηλεκτρονικά ρυθμιζόμενες αναρτήσεις με την ονομασία DES (Ducati Electronic Suspension), με τις οποίες ρυθμίζονται ηλεκτρονικά οι αποσβέσεις συμπίεσης και επαναφοράς στο πιρούνι Ohlins Nix30 και το οριζόντια τοποθετημένο αμορτισέρ Ohlins TTX36.

Επίσης μαζί με τις νέες μονομπλόκ δαγκάνες της Brembo έρχεται και το προαιρετικό σύστημα ABS. Υπάρχει σύστημα traction control, quick shifter για τις αλλαγές ταχυτήτων και διαφορετικές χαρτογραφήσεις για την απόδοση του κινητήρα. Το Panigale λοιπόν μπαίνει για τα καλά στον χορό της νέας ηλεκτρονικής εποχής!

Θα διατίθεται σε τρεις εκδόσεις, οι οποίες δεν έχουν διαφορά στην απόδοση του κινητήρα ή των ηλεκτρονικών. Όμως, η απλή θα έχει μη ρυθμιζόμενες ηλεκτρονικά αναρτήσεις. Από εκεί και πέρα η έκδοση “S” όπως και η “Tricolore” διαφέρουν στους σφυρήλατους διαφορετικής σχεδίασης τροχούς και στα κάρμπον καλούδια. Το πιο σημαντικό όμως αφορά τις νέες τιμές που θα είναι πιο κάτω από αυτές του 1198!

Ducati Streetfighter

Υπάρχουν ελάχιστες μοτοσικλέτες, που αφού κατέβεις από την σέλα τους, στέκεσαι απλώς και τις κοιτάς, μην μπορώντας να εξηγήσεις την εμπειρία που ένιωσες.

Χωρίς να μακρηγορώ και να κουράζω, αναφέρω εξαρχής ότι το Ducati Streetfighter είναι μία από αυτές τις εκλεκτές. Είναι μία μοτοσικλέτα, που μόλις σου κάνει κάποιος γνωστός την συνηθισμένη ερώτηση «πως σου φάνηκε;» , δεν ξέρεις απλώς τι να απαντήσεις.

Όχι γιατί δεν έχεις πράγματα να πεις. Ακριβώς το αντίθετο. Είναι τόσα πολλά αυτά που θες να εκφράσεις ταυτόχρονα, που τελικά μένεις και κοιτάς σαν χαζός.

Ομορφότερη όλων

Όταν παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το Streetfighter πριν από 2,5 περίπου χρόνια, πολλά στόματα έμειναν ανοιχτά. Μάλιστα σε αρκετές ψηφοφορίες έκτοτε έχει κερδίσει με σχετική άνεση τον τίτλο της ομορφότερης μοτοσικλέτας. Κακά τα ψέματα, σίγουρα οι επιδόσεις και οι τεχνολογικές εξάρσεις είναι αρκετά σημαντικές, όμως ο κόσμος αγοράζει ένα streetfighter κυρίως γιατί του αρέσει εμφανισιακά. Και οι Ιταλοί σε αυτόν τον τομέα απλώς δεν πιάνονται.

Όχι πως το καινούριο Streetfighter υπολείπεται σε επιδόσεις. Εξάλλου το όνομα “1098” πάνω στο οποίο στηρίχτηκε δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης σε κανέναν για τις δυνατότητές του. Απλώς οι άνθρωποι της Ducati κατάφεραν με λιγοστές επεμβάσεις πάνω στο 1098 να κατασκευάσουν μία εντελώς διαφορετική αισθητικά μοτοσικλέτα.

Το Streetfighter κεντρίζει το βλέμμα ακόμα και σταματημένο. Ο εκκεντρικός προβολέας σε συνδυασμό με το μακρύ και ίσιο τιμόνι και τον μινιμαλιστικό πίνακα οργάνων, είναι τα στοιχεία που θα τροφοδοτήσουν εξαρχής τα οπτικά νεύρα του παρατηρητή. Αμέσως μετά έχουν σειρά τα στολίδια της Ohlins, που έχουν επιφορτιστεί και τον ρόλο των αναρτήσεων.

Στη συνέχεια το μάτι θα συνεχίσει να περιεργάζεται τον γυμνό V2 κινητήρα και σίγουρα θα απορήσει με τη δυναμική και την ομορφιά που εκπέμπει. Ποιος είπε ότι μόνο οι αερόψυκτοι θηριώδεις κινητήρες των παλαιότερων γυμνών μοντέλων έχουν το δικαίωμα να εκτίθενται σε κοινή θέα; Τα κάρμπον καλύμματα των ιμάντων εκκεντροφόρων είναι σίγουρα φετίχ, όπως εξάλλου και η βάση μαγνησίου του προβολέα. Το τελειωτικό χτύπημα έρχεται μόλις φτάσουμε στο πίσω μέρος του Streetfighter.

Τα δύο τελικά των εξατμίσεων καταλήγουν πλάγια και σχετικά ψηλά στο δεξί τμήμα της μοτοσικλέτας, αφήνοντας παράλληλα αρκετό χώρο ώστε να φαίνεται το πανέμορφο μονόμπρατσο ψαλίδι. Η ζάντα της Marchesini συμπληρώνει με τον καλύτερο τρόπο την εικόνα, καθιστώντας σαφές ότι η ομορφότερη οπτική γωνία του Ducati Streetfighter είναι η “πίσω”.

For men only

Από την στιγμή που θα αποφασίσετε να κυκλοφορήσετε στους δρόμους με το Streetfighter S, πρέπει απαραιτήτως να είστε προετοιμασμένοι για την προσοχή που θα τραβήξετε. Η συγκεκριμένη μοτοσικλέτα είναι τόσο προκλητικά (έως και σέξι) σχεδιασμένη, που αποπνέει μία απίστευτη δυναμική όταν κινείται. Το αποτέλεσμα είναι όλοι να κοιτούν – ρωτούν – θαυμάζουν – απορούν – τέλος πάντων να εκφράζουν κάποια αντίδραση.

Από εκεί και πέρα βέβαια πρέπει να είστε και απολύτως συνειδητοποιημένοι για τις δυνατότητες του Streetfighter. Βλέπετε ένα απόλυτο superbike (όπως το 1098) με ελάχιστες αλλαγές (λίγο μακρύτερο μεταξόνιο και ίχνος, χαμηλότερη δύναμη κατά 5 ίππους και διαφορετική θέση οδήγησης) θέλει και τις ανάλογες ικανότητες για να οδηγηθεί στον δρόμο. Πόσο μάλλον στους ελληνικούς δρόμους…

Η απόδοση των 150 ίππων υπερσκελίζει με ευκολία όλους τους ανταγωνιστές. Οι σούζες ισχύος ακόμα και με τρίτη γίνονται παιχνίδι, όπως εξίσου και ο τρόπος που ανεβαίνουν τα χιλιόμετρα στο κοντέρ. Φυσικά από τα 200 και πάνω μόνο για δευτερόλεπτα μπορεί να αντέξει ένας νορμάλ αναβάτης.

Πάντως με 160 σταθερά ο αέρας δεν ενοχλεί καθόλου, αφού ο σχεδιασμός της μάσκας κάνει δουλειά. Από εκεί και πέρα, το σύνολο ατσάλινου χωροδικτυώματος και αναρτήσεων προδιαγραφών superbike, εγγυάται για την στιβαρή αίσθηση στην οδήγηση όσο οι ρυθμοί παραμένουν γρήγοροι.

Το ίδιο σύνολο όμως δεν συγχωρεί λάθη και δισταγμούς, ειδικά σε χαμηλές ταχύτητες. Είπαμε είναι ένα απόλυτο πακέτο και μόνο ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται. Το traction control που ρυθμίζεται σε 8 θέσεις (από την 4 και πάνω γίνεται εξαιρετικά ευαίσθητο), σώζει πολλές φορές την κατάσταση, αλλά όταν επέμβει το κάνει πολύ απότομα χαλώντας την ροή.

Για τις μονομπλόκ ακτινικές τετραπίστονες δαγκάνες της Brembo θα μπορούσε να γραφεί ολόκληρο άρθρο! Τέτοια αίσθηση και δύναμη σε φρένο παραγωγής δεν συναντάς αλλού.

Ιταλός μαχητής

Το Streetfighter S κάνει ό, τι μπορεί για να δηλώσει τον τσαμπουκά του, είτε με τον θορυβώδη τρόπο που λειτουργεί ο κινητήρας του (ξηροκάμπανος συμπλέκτης, desmo και ανοιχτές εξατμίσεις), είτε με την macho εμφάνιση, είτε με την απόλυτη συμπεριφορά του. Είναι μοναδικό και απευθύνεται σε λίγους. Και είναι τόσο μα τόσο όμορφο…

Ducati 1098s

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η Ducati έφερε την επανάσταση, με την παραγωγή της εκπληκτικής 916. Φέτος, η ιστορία επαναλαμβάνεται, και η Ducati για άλλη μία φορά ανεβάζει τον πήχη στην κατηγορία των Superbike του λίτρου, με την εξωτική 1098S. Πρόκειται για μία μοτοσικλέτα που απευθύνεται στους εραστές των οριακών επιδόσεων, τους λάτρεις της ταχύτητας, τους θαμώνες της πίστας.

Σπέσιαλ αναρτήσεις

Οι βασικές του διαφορές από την απλή έκδοση εστιάζονται αρχικά στις αναρτήσεις της Ohlins. H 1098S είναι εφοδιασμένη με το ανάποδο πιρούνι των 43 χλστ. (τύπου FG511) και το πίσω αμορτισέρ (46PRC) της Ohlins, αμφότερα πλήρως ρυθμιζόμενα. Στην ίδια εταιρεία ανήκει επίσης το σταμπιλιζατέρ τιμονιού που ενισχύει το σφιχτοδεμένο εμπρός σύνολο. Οι ζάντες της Marchesini συντελούν σημαντικά στην ολική μείωση του βάρους της μοτοσικλέτας. Το εμπρός σύστημα είναι εφοδιασμένο με carbon λασπωτήρα, για ευνόητους λόγους.

High tech εξοπλισμός

Επιπλέον, η 1098S είναι εξοπλισμένη με high tech ηλεκτρονικά συστήματα, όπως επίσης και με το DDA (Ducati Data Analyser). Μέσω του συγκεκριμένου συστήματος και του κατάλληλου λογισμικού, ο αναβάτης μπορεί να συλλέγει τις απαραίτητες πληροφορίες για τις επιδόσεις του στην πίστα, οι οποίες καταγράφονται σε μία μονάδα USB που κουμπώνεται κάτω από τη σέλα. Το ταμπλό των οργάνων είναι όμοιο με εκείνο που χρησιμοποιείται στην εργοστασιακή GP7 και εντυπωσιάζει, όσον αφορά στην αισθητική αλλά και τη λειτουργικότητά του.

Ηλεκτρονικός πύραυλος

Χωρίς αμφιβολία, το στοιχείο που σε κερδίζει πάνω στη νέα Ducati είναι τα φρένα της. Η ισχύς τους είναι πραγματικά το… κάτι άλλο, κι αυτό που σου κόβει την ανάσα είναι το αρχικό, ακαριαίο δάγκωμα. Να φανταστεί κανείς ότι στην πίστα των Μεγάρων, στο τέλος της ευθείας, αρκεί ο δείκτης του δεξιού χεριού για να φρενάρει ισχυρά και άμεσα τη μοτοσικλέτα, παρ’ ότι εκείνη έρχεται σαν… πύραυλος, με «σκασμένη» την τετάρτη στο κιβώτιο.

Special αναρτήσεις

Όσον αφορά στην οδική συμπεριφορά της Ducati 1098S, τα λόγια είναι περιττά. Κι αυτό γιατί οι special αναρτήσεις της Ohlins έχουν βάλει το λιθαράκι τους, ολοκληρώνοντας το -ήδη πολύ καλό- αγωνιστικό πακέτο της κόκκινης Ιταλίδας. Το βασικό ατού των συγκεκριμένων αναρτήσεων είναι η άριστη πληροφόρηση (feedback) που παρέχουν στον αναβάτη, επιτρέποντάς του να έχει καλύτερη αίσθηση σε ό,τι αφορά το πάτημα των ελαστικών.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, σιγουρεύεις την είσοδό σου στη στροφή, μιας και η ανάρτηση σού επιτρέπει να διαβάζεις πιο άμεσα και καλά το κράτημα του εμπρός ελαστικού κατά το φρενάρισμα, αλλά και κατά την αποσυμπίεση της ανάρτησης στο πλασάρισμα της μοτοσικλέτας, όταν πλέον έχεις αφήσει τη μανέτα του φρένου.

Αντιστοίχως, η πίσω ανάρτηση σού παρέχει άριστη αίσθηση, όσον αφορά στο πάτημα του ελαστικού όταν βρίσκεσαι υπό κλίση και ετοιμάζεσαι να επανέρθεις στο γκάζι. Ακόμη και κατά τη διάρκεια της μικρομετρικής κίνησης του δεξιού καρπού, το πίσω αμορτισέρ σε πληροφορεί άψογα για την πρόσφυση του ελαστικού, εντείνοντας τον ενθουσιασμό σου.

Και εδώ βρίσκεται η μαγεία, εφόσον καταφέρνεις να γυρίζεις όλο και ταχύτερα, μιας και η πληροφόρησή σου για το κράτημα της μοτοσικλέτας είναι σαφώς ανώτερη από εκείνη της απλής 1098.

Μοναδικότητα και ακρίβεια

Το μοτέρ απλώνει την ισχύ του γραμμικά σε γενικές γραμμές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ροπή δεν σε εντυπωσιάζει στις μεσαίες στροφές. Η συμπεριφορά της στις απότομες αλλαγές κατεύθυνσης καθώς και το πλασάρισμά της στη στροφή είναι μοναδικά.

Υπακούει πειθήνια, και η ελαφριά της αίσθηση σε συνδυασμό με την αγωνιστική της γεωμετρία σου επιτρέπουν να κινείσαι και να αλλάζεις κλίση και γραμμή, με χειρουργική ακρίβεια. Πράγματι, λοιπόν, η νέα Ducati ανοίγει νέους ορίζοντες στην κατηγορία των Superbike, αποδεικνύοντας για άλλη μία φορά τη δικύλινδρη ιταλική υπεροχή.

Ducati Diavel

Άσχημος σύμβουλος η προκατάληψη. Μόλις διαπιστώσεις το πόσο έξω έπεσες, αισθάνεσαι τουλάχιστον ανόητος, όπως ακριβώς δηλαδή συνέβη και με το Diavel.

Πρόκειται για μία από τις πλέον πολυσυζητημένες μοτοσικλέτες της Ducati. Έχει καταφέρει να χωρίσει τους φανατικούς ducatisti σε λάτρεις και απόλυτους εχθρούς. Τράβηξε το ενδιαφέρον μεγάλης μερίδας αναβατών που δεν είχαν καμία σχέση με την Ιταλική εταιρεία μέχρι στιγμής.

Η Ducati έκανε μία υπέρβαση προχωρώντας στην δημιουργία ενός μοντέλου, το οποίο ξεφεύγει εντελώς από το image της. Προσπάθησε να σχεδιάσει ένα power – muscle – πείτε το όπως θέλετε – bike, που να εντυπωσιάζει με την όψη του, αλλά παράλληλα να συμπεριφέρεται σαν μία γνήσια σπορ μοτοσικλέτα.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που πάρα πολλοί (και ανάμεσά τους και εγώ, το παραδέχομαι!) βιάστηκαν να βγάλουν λανθασμένα συμπεράσματα. Μερικές φορές με χαροποιεί ιδιαίτερα όταν συνειδητοποιώ το πόσο έξω έπεσα στην αρχική μου εκτίμηση. Ακριβώς αυτό συνέβη με το Diavel!

Ο διάβολος

Όλα ξεκίνησαν όταν οι σχεδιαστές της Ducati βρέθηκαν μπροστά από ένα λευκό φύλλο χαρτί και κλήθηκαν να σχεδιάσουν μία μυώδη μοτοσικλέτα χωρίς περιορισμούς που να κινείται από ένα αντίστοιχο μοτέρ. Όταν το νέο αυτό μοντέλο άρχισε να παίρνει σχήμα και ενώ ακόμα βρισκόταν στο στάδιο του πρωτότυπου, κάποιος από την ομάδα κοιτώντας το από την πίσω μεριά αναφώνησε την λέξη “Diavel”, που στην Μπολονέζικη τοπική διάλεκτο σημαίνει Διάβολος.

Βλέπετε το τεράστιο 240άρι πίσω ελαστικό, το οποίο αποτέλεσε μεγάλο πονοκέφαλο στους τεχνικούς της Ducati προκειμένου να κατορθώσουν να εξαλείψουν την αρνητική του επίπτωση στο στρίψιμο, σε συνδυασμό με την εκκεντρική ουρά, δημιουργεί αμέσως ανάλογους συνειρμούς.

Καρδιά του Diavel δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από τον γνωστό από τα superbikes κινητήρα Testastretta των 1.198κ.εκ. Φυσικά έχει δεχτεί τις ανάλογες αλλαγές στις θυρίδες εισαγωγής – εξαγωγής, τον χρονισμό των εκκεντροφόρων και τα ηλεκτρονικά ομαλοποίηση της απόδοσης, η οποία παρ’ όλα αυτά αγγίζει τους 162 ίππους και τα 13 χλγμ ροπής!

Από εκεί και πέρα το πλαίσιο είναι ατσάλινο χωροδικτύωμα, στα φρένα βρίσκουμε μονομπλόκ δαγκάνες της Brembo με σύστημα ABS, αναρτήσεις ρυθμιζόμενες, μονόμπρατσο ψαλίδι και όλα εκείνα τα περιφερειακά που συναντάς σε μία σπορ Ducati.

To κερασάκι στην τούρτα όμως, είναι τα ηλεκτρονικά καλούδια, με τα οποία είναι εξοπλισμένο το Diavel. Εκτός από το δικάναλο ABS και το γκάζι Ride by Wire, υπάρχει η επιλογή μεταξύ τριών χαρτογραφήσεων της ηλεκτρονικής (Sport, Touring, Urban) που ρυθμίζουν ανάλογα την απόδοση. Επίσης το σύστημα traction control (DTC) αναλαμβάνει να επαναφέρει στην τάξη τα πράγματα, όποτε χρειαστεί.

Γνήσιο Ducati

Οι εκπλήξεις άρχισαν με την πρώτη επαφή. Από κοντά το Diavel δείχνει απείρως ομορφότερο σε σύγκριση με τις φωτογραφίες. Με λεπτομερή παρατήρηση διαπιστώνεις ότι η ποιότητα κατασκευής του βρίσκεται σε κορυφαίο επίπεδο. Πολλές εντυπωσιακές λεπτομέρειες, όπως η οθόνη TFT στο πάνω μέρος του ρεζερβουάρ με την πλειάδα ενδείξεων, το τεράστιο 50άρι πιρούνι της Marzocchi με τις φαλτσοκομμένες πλάκες, οι μονομπλόκ δαγκάνες της Brembo, τα αναδιπλούμενα μαρσπιέ συνεπιβάτη κ.α., φανερώνουν ότι πρόκειται για κάτι ξεχωριστό.

Αυτή η σκέψη επιβεβαιώνεται μόλις πατήσεις την μίζα και ακουστούν τα μπουμπουνητά του V2 από τις αρκετά ανοιχτές εξατμίσεις. Και αυτή η όψη του πίσω μέρους με το 240άρι ελαστικό και τα ledάκια από το φως….απλώς δεν την χορταίνεις!

Στρίβει

Το χαμηλό ύψος της σέλας είναι σωτήριο, καθώς κάνει τους επιτόπιους ελιγμούς παιχνίδι. Σε αυτό βοηθάει και το κόψιμο του τιμονιού. Έτσι το Diavel, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό, δεν δυσανασχετεί καθόλου στην πόλη. Απεναντίας είναι αρκετά εύκολο με μαλακά χειριστήρια και πολύ πιο ομαλή απόδοση χωρίς σκορτσαρίσματα χαμηλά. Οι βελτιώσεις σε αυτό τον τομέα έκαναν θαύματα. Το μόνο πρόβλημα προέρχεται από την μεγάλη θερμοκρασία που ανεβάζει ο κινητήρας μόλις μειωθεί η ταχύτητα.

Δεν χρειάζεται φυσικά να σχολιάσουμε περαιτέρω το ότι ΟΛΟΙ σε κοιτούν με απορία, θαυμασμό, ζήλια, μίσος και ό, τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε.

Η απόδοση στην θέση Sport είναι εντυπωσιακά εθιστική, αφού οι 162 ίπποι αποτελούν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για dragsterάδικες εκκινήσεις από τα φανάρια.

Αυτό όμως που δεν περίμενα με τίποτα ήταν η συμπεριφορά του Diavel σε στροφές. Αισθάνεσαι τις τεράστιες διαστάσεις του πίσω ελαστικού να βαραίνουν λίγο την ευελιξία, αλλά μόλις ξεπεράσεις την αρχική αίσθηση ξεκινάει το γλέντι.

Η μοτοσικλέτα πλαγιάζει με απόλυτα σταθερό και ελεγχόμενο τρόπο. Απλώς δεν υπάρχει καμία σύγκριση με οτιδήποτε άλλο παρόμοιο έχω οδηγήσει σε αυτή την κατηγορία. Το 240άρι ελαστικό προσφέρει μεγάλα περιθώρια πρόσφυσης, ενώ πάντα υπάρχει το traction control για να σε σώσει από τα χειρότερα. Τα φρένα με το δικάναλο ABS διαθέτουν φοβερή αίσθηση και αποτελεσματικότητα.

Το Diavel είναι απολαυστικό και σε συνθήκες βόλτας ταξιδεύοντας με 140 χιλιόμετρα (από εκεί και πάνω ο αέρας γίνεται κουραστικός). Η μόνη ενόχληση προέρχεται από τις σκληρές αναρτήσεις με το αμορτισέρ να χτυπάει στις κακοτεχνίες, παρόλο που μαλάκωσα σχεδόν τέρμα την προφόρτιση.

Οδηγήστε το

Είμαι πια πεπεισμένος ότι πρόκειται για μία από τις καλύτερες μοτοσικλέτες που έχει βγάλει ποτέ η Ducati. Το μόνο που χρειάστηκε για να ξεπεράσω τις όποιες αμφιβολίες μου, ήταν να ανέβω στην σέλα του. Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Ducati Monster 796 ABS

Το μεγάλο, ομολογουμένως, κενό ανάμεσα στο entry level Monster 696 και το 1100, έρχεται να καλύψει το νέο 796.

Όπως και να το κάνουμε η κατηγορία των naked μηχανών στα 800 κυβικά (αν και στην πραγματικότητα δεν είναι 800, αλλά λιγότερο) έχει γίνει αρκετά αγαπητή, αφού αγκαλιάστηκε ένθερμα από όλο τον μοτοσικλετιστικό κόσμο. Μάλιστα, αποκλείεται να μη βρεις έστω και ένα αντιπρόσωπο πώλησης μοτοσυκλετών σε οποιαδήποτε χώρα της γης που να μην πουλάει τα μοντέλα αυτής της θρυλικής κατασκευάστριας εταιρείας,

Στην πόλη… το βράδυ

Μία γυμνή μοτοσικλέτα, σαν το Monster 796, είναι προορισμένη να περάσει το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής της στους δρόμους της πόλης. Το 796 όμως δηλώνει ότι προτιμά τις βραδινές περιπλανήσεις από τον άχαρο ρόλο του commuting.

Εάν όμως περιμένετε να αδειάσουν οι δρόμοι τότε θα μπορέσετε να γνωρίσετε πραγματικά τον χαρακτήρα του Monster 796. Εξάλλου όλα τα τέρατα τριγυρίζουν το βράδυ!

Στα στροφιλίκια την ημέρα

Κατά τα άλλα ο κινητήρας ευχαριστιέται να γυρνάει μεταξύ 5.000 και 9.000 στροφών, όπου επεμβαίνει ο κόφτης. Με την βοήθεια του συμπλέκτη – βούτυρου και του ακριβέστατου κιβωτίου ταχυτήτων, δεν πρόκειται να τρομάξει ή δυσανασχετήσει κανένα αναβάτη.

Εδώ πιστεύω ότι κρύβεται και η μεγάλη επιτυχία του Monster. Μπορεί να πάει πολύ γρήγορα σε στριφτερό δρόμο με μεγάλη ευκολία.

Ο κύκλος έκλεισε

Πλέον με το νέο Monster 796 υπάρχει και ένα “τέρας” για κάθε βαλάντιο ή επιθυμία.

Ducati Monster 696

Πως μπορεί ένα από τα πλέον καλοπουλημένα μοντέλα της Ducati να γίνει ακόμα πιο επιθυμητό; Πολύ απλά με χαμηλότερη τιμή.

Το πρώτο Monster έκανε την εμφάνισή του το μακρινό 1992 και έκτοτε αποτέλεσε το best seller της ιταλικής εταιρείας. Μάλιστα, στην περίοδο που η Ducati αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, ήταν ουσιαστικά η μοτοσικλέτα που στήριζε το εργοστάσιο στον τομέα των πωλήσεων. Το 2008 έφτασε η στιγμή που το Monster άλλαξε ριζικά σε όλους τους τομείς.

Το μικρότερο μοντέλο της οικογένειας, το 696, αποτέλεσε το entry level για όλους αυτούς που ήθελαν να μυηθούν στην ιταλική σχολή αλλά χωρίς να ξοδέψουν μία περιουσία. Επειδή λοιπόν το Monster 696 απευθυνόταν σε αναβάτες που δεν είχαν ποτέ σχετική εμπειρία από Ducati, βελτιώθηκε σε όλα τα σημεία – αγκάθια και έγινε εύκολο και φιλικό. Βέβαια σε σύγκριση με τον αντίστοιχο ιαπωνικό αλλά και ενδοευρωπαϊκό ανταγωνισμό η τιμή του ήταν ελαφρώς μεγαλύτερη.

Γι’ αυτό τον λόγο η ελληνική αντιπροσωπεία αποφάσισε να μειώσει την τιμή του κατά 1.000 ευρώ, ρίχνοντας την στα 7.995 ευρώ. Μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για να ξαναβρεθούμε στην σέλα του και να θυμηθούμε τις χάρες του!

Διαχρονική ομορφιά

Ένας από τους δυσκολότερους στόχους που είχαν οι σχεδιαστές της Ducati, ήταν το πώς θα αντικαθιστούσαν το παλιό Monster με ένα σχέδιο που δεν θα ξέφευγε από την αγαπητή σε όλους εικόνα του «Τέρατος». Φυσικά η ιταλική φινέτσα μίλησε για ακόμη μία φορά με τον καλύτερο τρόπο και το νέο Monster κατάφερε να εκσυγχρονιστεί και να γίνει ακόμα πιο όμορφο.

Η επιτυχία του νέου σχεδιασμού φαίνεται από το ότι έχουν περάσει σχεδόν 3 χρόνια από τότε που είδαμε για πρώτη φορά το φρέσκο 696 και ακόμα τραβάει βλέμματα θαυμασμού! Αυτό από μόνο του αποτελεί έναν πολύ καλό λόγο (και ένα επίσης δυνατό χαρτί) για να το αποκτήσει κάποιος.

Παλμός και χρώμα

Δεν είναι τυχαίο που επιλέχθηκε να κρατηθεί το κλασσικό αερόψυκτο σύνολο των 696κ.εκ. και να βελτιωθεί στα σημεία. Αυτός ο κινητήρας έχει ψυχή και το συνειδητοποιείς από την πρώτη στιγμή που θα πατήσεις το κουμπί της μίζας και θα ακούσεις τον υπέροχο ήχο του desmo. Παράλληλα, σίγουρα θα απορήσεις για το πώς τα καταφέρνουν αυτοί οι Ιταλοί και περνούν τις προδιαγραφές ήχου με τόσο ανοιχτές εξατμίσεις!

Με το που θα κυλήσουν οι ρόδες του Monster στους δρόμους της πόλης, ο αναβάτης του θα δει τις συνηθισμένες διαδρομές με άλλο μάτι. Η αιτία είναι το σωστό στήσιμο του 696 με τις σφιχτές αναρτήσεις που προσφέρουν σωστή πληροφόρηση καθώς και η γεμάτη απόδοση του V2 κινητήρα κυρίως στις μεσαίες στροφές.

Σε συνδυασμό με την επιθετική θέση οδήγησης που προσφέρει πλήρη έλεγχο και το εξαιρετικό μπροστινό φρένο (το πίσω μπλοκάρει εύκολα), δεν θα αργήσεις να βγάλεις στην φόρα τα πιο racing γονίδια σου, που πιθανώς να αγνοούσες ότι υπάρχουν κιόλας! Πρόκειται για μία μοτοσικλέτα με την οποία μπορείς πολύ εύκολα να κινηθείς γρήγορα, ακόμα και σε διαδρομές εκτός πόλης και το σημαντικότερο, απολαμβάνοντας κάθε χιλιόμετρο.

Το πιο προσιτό Ducati

Με τη νέα τιμή, το Monster 696 είναι με διαφορά το φθηνότερο μοντέλο της Ducati, χωρίς όμως να έχει γίνει καμία έκπτωση στα γνήσια αυτά χαρακτηριστικά των ιταλικών μοτοσικλετών, που έγιναν αντικείμενο λατρείας στο πέρασμα των χρόνων.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας