Είμαστε ζευγάρι ή όχι; Ποιος ξέρει άραγε;

Είμαστε ζευγάρι ή όχι; Ποιος ξέρει άραγε;

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Είμαστε ζευγάρι ή δεν είμαστε; Ποιος ξέρει άραγε; Αν δεν ξέρεις εσύ, δεν ξέρει κανένας. Προπαντός εκείνος. Κοιμάσαι μαζί του, βλέπεστε τακτικά, πάτε εκδρομές μαζί, αλλά και πάλι δεν μπορείς να απαντήσεις με βεβαιότητα κάθε φορά που σε ρωτούν: «Τι γίνεται, τα έχεις με κανέναν;».

Δεν ξέρεις. Δεν ξέρεις ούτε τι σε κάνει να μένεις σε αυτή τη σχέση. Δεν είσαι καν σίγουρη ότι πρόκειται για σχέση. Εσύ πάντως γι’ αυτό πήγαινες. Και στην αρχή αυτό νόμιζες ότι είχες.

Γνωριστήκατε στο γάμο της κολλητής σου. Και, όπως όλοι ξέρουμε, στους γάμους γίνεσαι ιδιαίτερα ευάλωτη. Μετά την πρώτη σαμπάνια κοιτάς συγκινημένη τη γαμήλια τούρτα και αυτομάτως όλοι οι παιδικοί φίλοι του γαμπρού είναι δυνάμει εκείνο το ζαχαρωτό κουκλάκι με το σμόκιν πάνω στην τούρτα.

Εσύ βέβαια είσαι η κουκλάρα με το εξώπλατο στο χρώμα του πάγου, που φτάνει στην τούρτα με τρία τέταρτα καθυστέρηση (ο κομμωτής αργούσε με τον κότσο σου). Το ζαχαρωτό σού συστήνεται επιδέξια, είναι ο διπλανός του γαμπρού από το Δημοτικό και από τότε έχει πάρει άλλο ενάμισι μέτρο.

Είναι γοητευτικότατος, είναι ο Απόλλωνας, είναι ο Έμινεμ, είναι ο Μίστερ Μπιγκ του Sex and the City, εν ολίγοις είναι ο Θεός ο ίδιος, με κάτι πλάτες να. Κάνεις τσαχπινιές, κάνεις τερτίπια, μετά από λίγο «πολύ φιλάς, λίγο μιλάς». Εκείνη την ίδια νύχτα σε πηγαίνει στη βεράντα του, για να δείτε τα αστέρια, και το νερό μπαίνει στο αυλάκι. Πιο συγκεκριμένα, η βάρκα μπήκε στο λιμάνι, η αχλαδιά κουνήθηκε, το κουνέλι πνίγηκε. Σάλπιγγες ήχησαν στα αφτιά σου. Όμως παρεξήγησες το λόγο. Από εκείνη τη στιγμή και μετά θ’ άρχιζε πόλεμος. Η κάθε μέρα σου θα ήταν πια μια μικρή μάχη.

Η αμφίβολη ζωή

Το επόμενο πρωί στο σπίτι του σου έφτιαξε καφέ, ντύθηκε και σε ρώτησε τι έχεις να κάνεις, γιατί εκείνος έχει να πάει στο γραφείο. «Πρέπει κι εγώ να πάω στη δουλειά» μουρμούρισες με αξιοπρέπεια, προσπερνώντας το γεγονός ότι ήταν Κυριακή. Εκείνος κούνησε το κεφάλι με κατανόηση και είπε ότι θα σου τηλεφωνήσει. Δεν τηλεφώνησε εκείνη τη μέρα.

Μάλιστα δε σε πήρε τηλέφωνο επί δύο συνεχόμενες μέρες. Σε πήρε όμως την τρίτη και σε ρώτησε τι έχεις να κάνεις. Γιατί αν δεν έχεις τίποτα να κάνεις, θα μπορούσες ίσως, αν ήθελες βέβαια, να πας μαζί του σινεμά. Εσύ να πας μαζί του, όχι να πάτε μαζί.

Τους επόμενους μήνες δεν είπε ποτέ το «εμείς». Ήταν πάντα ο άτιμος ενικός: «Γιατί δεν έρχεσαι μαζί μου το Σαββατοκύριακο, αν δεν έχεις κανονίσει κάτι άλλο; Έχω μια δουλειά στη Θεσσαλονίκη και θα μπορείς να κάνεις τις βόλτες σου στην παραλία». Oι προτάσεις του έρχονταν απροειδοποίητα, πάντα μάθαινες για τις εξόδους σας λίγες ώρες πριν, ποτέ δεν έκανε το παραμικρό σχέδιο, ποτέ δε σου άφησε το χρόνο να προετοιμάσεις μια αντίδραση. Αλλά εσύ έλεγες πάντα «ναι».

Ποτέ δε βρήκες το κουράγιο να αρνηθείς, γιατί δεν ήξερες πότε θα είχες ξανά την ευκαιρία να τον δεις. Ποτέ δε σε σύστησε σε κανέναν από τους φίλους του ως το κορίτσι του. Είσαι πάντα «η φίλη του η Ρίτα». Κι εσύ δεν τόλμησες ποτέ να μιλήσεις γι’ αυτόν παρά μόνο στις κολλητές σου, γιατί στους άλλους δεν ήξερες τι να πεις.

Στους υπόλοιπους γάμους που πήγες ήσουν πάντα ασυνόδευτη. Κάθισες ήσυχα στη γωνία αποφεύγοντας να κοιτάξεις τη γαμήλια τούρτα. Έναν παιδικό φίλο του γαμπρού, που σε πλησίασε, τον έβαλες να ψάξει για το σημείο όπου έπιανε καλύτερα το κινητό σου σε περίπτωση που σε έπαιρνε ο ακατονόμαστος (δεν πήρε). Μένεις μετέωρη, με το ερώτημα «τα έχω ή δεν τα έχω;» να σε βασανίζει. Από το χρόνο που περνάει μαζί σου φαίνεται ότι τα έχεις, από τη φύση και την προοπτική της σχέσης σου φαίνεται ότι δεν τα έχεις.

Μα γιατί δε φεύγεις;

Γιατί είσαι ερωτευμένη μαζί του όσο δεν πάει. Γιατί οι ώρες που περνάς μαζί του είναι πολύτιμες και γι’ αυτό πιο όμορφες. Γιατί αναρωτιέσαι: «Μήπως αυτή δεν είναι η πιο σωστή τακτική για να μείνει μια σχέση φρέσκια όπως τις πρώτες μέρες;». Γιατί φοβάσαι ότι κάθε μαγεία θα χαθεί τη στιγμή που θα ρωτήσεις: «Τι θα γίνει επιτέλους μ’ εμάς;». Γιατί φοβάσαι μήπως ακουστείς καταπιεστική, συμβατική, Κατίνα.

Γιατί δε θέλεις να τον χάσεις. Και γιατί κάθε φορά που κάνεις να φύγεις, κάθε φορά που σε ακούει κάπως διαφορετική, τότε είναι κάτω από το σπίτι σου με λουλούδια και ερωτόλογα. Γιατί κάτι μέσα σου σου λέει ότι αυτός ο άνθρωπος κάνει το καλύτερο που μπορεί. Γιατί ο χρόνος αποδεικνύει ότι στην ουσία δεν μπορεί μακριά σου.

Μπα, και γιατί δεν φεύγει εκείνος;

Παρατηρείς ότι ο άντρας που αγαπάς φέρεται σαν παντρεμένος που δεν μπορεί να αφήσει τη γυναίκα του (δηλαδή την ελευθερία του) για τη συναρπαστική ερωμένη του (τη σχέση του μαζί σου). Σαν εκείνους τους άντρες που μόλις η ερωμένη πατήσει πόδι, δίνουν γη και ύδωρ για να πάρουν μια μικρή πίστωση χρόνου.

Αυτοί λοιπόν οι άντρες, να ξέρεις, είναι εξίσου παντρεμένοι με τις ερωμένες τους όσο και με τις γυναίκες τους. Τελικά εκείνος είναι δεμένος μ’ αυτή την αφύσικη σχέση, εκείνος τη διατηρεί κι εκείνος την τρέφει ποτίζοντάς τη με δάκρυα, αγωνία, προσμονή. Ίσως, αν δεν είχες να παλέψεις, να είχες βαρεθεί, και υποψιάζεσαι ότι αυτό το ξέρει κι εκείνος. Όπως οι περισσότεροι άντρες, μπορεί να θέλει να βλέπει τον εαυτό του σαν ελεύθερο πουλάκι, όμως δε λέει να κουνήσει από το δόκανο που έχει στήσει στον εαυτό του. Βάλ’ του και μια ταΐστρα μπροστά. Το θέλει.

Σε καλό σου

Κοίτα τώρα πόσα καλά μπορούμε να βρούμε σ’ αυτή την κατάσταση: Γλιτώνεις από τις βαρετές εξόδους με τους ουτιδανούς φίλους του. Δεν τρως τις αηδίες που μαγειρεύει η μαμά του (στην περίπτωση που σου γνωρίζει τη μαμά του και μαγειρεύει αηδίες). Δεν είσαι υποχρεωμένη να του παίρνεις δώρα στα γενέθλιά του (το πιθανότερο είναι ότι δε θα σε καλέσει). Δεν έρχεται απροειδοποίητα για να σε πετύχει την ώρα που καλιαρντεύεις στο τηλέφωνο/ρίχνεις πασιέντζες/κάνεις χαλάουα και άλλα ενδιαφέροντα αλλά ταπεινωτικά χόμπι.

Δεν έχετε καθημερινότητα, δεν έχετε ρουτίνα, δεν έχετε δεσμεύσεις. Άρα μπορείς να φλερτάρεις με όποιον σου γυαλίσει στους γάμους της χρονιάς. Εν ολίγοις, μπορεί να χάνεις την ασφάλεια, αλλά κερδίζεις την περιπέτεια. Γιατί έτσι πρέπει να το δεις: σαν μια ωραία καβάντζα, ένα μυστικό που μοιράζονται μόνο δύο, μια βόλτα στη γη χωρίς κοινωνικές υποχρεώσεις, μαμάδες και πατρικά, πρωινά με γελοίες παντόφλες, απογεύματα με ποδόσφαιρο, βράδια με ροχαλητά. Αυτό ζεις, και είναι μάταιο και κουτό να ελπίζεις σε κάτι άλλο. Γλέντα το όσο μπορείς.

Τελικά, είστε ζευγάρι ή όχι;

Λοιπόν, θα ακολουθήσεις αυτή την τακτική: Τα έχεις για τη μαμά σου (θα σταματήσει για λίγο να αναρωτιέται πότε θα αποκατασταθεί το πουλάκι της), δεν τα έχεις για τον μπαμπά σου (μην ανεβάζεις τον αριθμό των εραστών σου χωρίς σοβαρό λόγο). Τα έχεις για τους γνωστούς σου, δεν τα έχεις για τους γνωστούς του (ειδικά τους ψηλούς ελεύθερους).

Τα έχεις για τον πέφτουλα στο γραφείο, δεν τα έχεις για τον όμορφο μπάρμαν του Mommy. Τα έχεις Κυριακή με Πέμπτη, δεν τα έχεις Παρασκευή με Σάββατο. Τα έχεις για εκείνον, δεν τα έχεις για σένα. Κι ας νομίζει το αντίθετο. Όταν αρραβωνιαστείς τον μπάρμαν του Mommy, θα καταλάβει.

Έτσι είναι αν έτσι νομίζεις

Μπορεί να νομίζεις ότι τα έχεις, αλλά τελικά να μην τα έχεις (και τούμπαλιν). Τσέκαρέ τον στα σημεία:

Είστε ζευγάρι αν

  • Αν ξέρεις πότε περίπου θα σου κάνει το επόμενο τηλεφώνημα.
  • Aν υποψιάζεσαι τι σχεδιάζει για τα γενέθλιά σου.
  • Αν ξέρεις ακριβώς ποια ήταν η προηγούμενη σχέση του, πώς την έλεγαν, γιατί χώρισαν.
  • Αν ρωτάει να μάθει πράγματα για σένα, ποια είναι τα όνειρά σου, τα σχέδιά σου, με πόσους έχεις κοιμηθεί (πες ψέματα).
  • Αν χρησιμοποιεί το μέλλοντα χρόνο, όταν αναφέρεται στη σχέση σας.
  • Μπορείς να παραβλέψεις τις συνοδευτικές αναφορές στα θεία, όπως «πρώτα ο Θεός«, «Θεού θέλοντος».

Δεν είστε ζευγάρι αν

  • Αν δεν έχεις όλα τα τηλέφωνά του (δουλειάς, σπιτιού, κινητού).
  • Αν δεν είσαι σίγουρη ότι θα περάσετε μαζί τα γενέθλιά σου.
  • Αν δεν μπορεί να περιγράψει με 25 λέξεις τι δουλειά κάνεις ακριβώς.
  • Αν δεν έχει πει κουβέντα για το ερωτικό του παρελθόν (το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται ακόμα για ερωτικό παρόν).
  • Αν δεν κάνει ποτέ καμία ιδιαίτερη αναφορά που να αφορά τους δυο σας ως ομάδα και όχι ως μεμονωμένες προσωπικότητες.
Προηγούμενο άρθροΕξυπνότερα τα μεγαλύτερα αδέλφια
Επόμενο άρθροΜε προσβάλλει, με μειώνει και με ξεφτιλίζει
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας