Εκείνος που παίζει με την καρδιά σου

Εκείνος που παίζει με την καρδιά σου

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Αν είναι να τον αφήσεις να παίξει, πάρε πρώτα μια ιδέα για τους κανόνες.

Χονδρικά μιλώντας, υπάρχουν οι άντρες-κουτάβια και οι άντρες-players. Oι πρώτοι σε κοιτάζουν με υγρά μάτια και απέραντη ευγνωμοσύνη που υπάρχεις, σου τραγουδούν «σ’ αγαπώ γιατί είσ’ ωραία, σ’ αγαπώ γιατί είσ’ εσύ» και το εννοούν – ακόμη και τις μέρες που σε τσακίζει το προεμμηνορροϊκό σύνδρομο και νιώθεις σαν το ανθρωπάκι της Michelin. Σηκώνουν αδιαμαρτύρητα όσο καψόνι τραβά η ψυχή σου και -εδώ είναι το ζουμί-, παραμένουν πιστοί, no matter what. Η γιαγιά μου έλεγε ότι αυτούς τους παντρευόμαστε.

Oι δεύτεροι είναι οι εθισμένοι στον τζόγο του έρωτα, αυτοί που ζουν για το παιχνίδι της κατάκτησης. Κάθε γυναίκα είναι στα μάτια τους μια μπάνκα που περιμένει να την τινάξουν στον αέρα, ένα ρίσκο που πρέπει να πάρουν, μια παρτίδα που πρέπει να παίξουν και να κερδίσουν. «Πίστη» και «αποκλειστικότητα» είναι δύο λέξεις άγνωστες γι’ αυτούς, το πάθος τους για το παιχνίδι είναι ισχυρότερο από κάθε έρωτα. Είναι οι άντρες που η γιαγιά μου έλεγε ότι πρέπει να τους αποφεύγω όπως ο διάβολος το λιβάνι. Και το έκανα, μέχρι που γνώρισα τον Μιχάλη.

U turn

O Μιχάλης ήταν ένας αστικός μύθος, το όγδοο θαύμα της φύσης, ένας Καζανόβα, ένας Γουόρεν Μπίτι, ένας player περιωπής, το ίνδαλμα όλων των αντρών και ο κρυφός ή φανερός πόθος όλων των θηλυκών της παρέας. Πριν τον γνωρίσω, τον είχα αντιπαθήσει μέσα από διηγήσεις κοινών μας φίλων.

Όταν τελικά συναντηθήκαμε, τον αγνόησα επιδεικτικά. Κάτι η αποστροφή μου για τις καταστάσεις υψηλού ρίσκου, κάτι τα λόγια της γιαγιάς μου, πάντοτε προτιμούσα τους άντρες-κουτάβια. Ήμουν και σε μια φάση που στη ζωή μου υπήρχαν δυο τρία από αυτά, επομένως εξαιρετικά απασχολημένη για να ασχοληθώ με την αδιέξοδη περίπτωση ενός player.

O player όμως είναι φτιαγμένος για τα δύσκολα. Την αδιαφορία τη μεταφράζει σε πρόκληση, αρνείται να αποδεχτεί ότι μια γυναίκα δεν πέφτει στα πόδια του, και πεισμώνει. O Μιχάλης με μελέτησε επί τρεις μήνες. Διακριτικά κι αθόρυβα, «διάβασε» τα χαρτιά μου και στο τέλος έκανε την κίνησή του. Με προσέγγισε ανθρώπινα, μου μίλησε για τη ματαιότητα των σχέσεων, για τη φθορά της εναλλαγής συντρόφων, για το πόσο άσκοπα είναι τελικά τα παιχνίδια όταν κανείς είναι χορτασμένος από έρωτα.

Συμφώνησα μαζί του, κανένα από τα «κουτάβια» μου δεν ήταν αυτό που έψαχνα. «Ψάχνω τη Μία και Μοναδική, νιώθω ότι σε συναντώ τη σωστή στιγμή» μου εξομολογήθηκε κοιτάζοντάς με βαθιά στα μάτια το αγγελικά όμορφο αγόρι, το τόσο κουρασμένο από τη ζωή, που ήρθε και προσγειώθηκε γλυκά στο δικό μου κρεβάτι. Γιούπιιιιι!

Παλιές, κακές συνήθειες

Ένιωθα like a million dollar babe. Ως γνωστόν, την πρώτη περίοδο μιας σχέσης οι ορμόνες κάνουν πάρτι στον εγκέφαλο του ερωτοχτυπημένου, η φύση βάζει τα δυνατά της για να εξασφαλίσει το ζευγάρωμα, με αποτέλεσμα την επιλεκτική τύφλωση μπροστά στους κινδύνους ή στα στραβά του άλλου.

Έτσι κι εγώ, θεόστραβη. Κι αυτός όμως τα ‘λεγε τόσο ωραία. «Αποτάσσεσαι το αμαρτωλό σου παρελθόν;» τον ρωτούσα. «Αποτάσσομαι» απαντούσε o υπέροχος, απεξαρτημένος player της καρδιάς μου. Τι ωραίες εποχές, τώρα που το ξανασκέφτομαι. Και τι κρίμα που κράτησαν τόσο λίγο.

Κάποια στιγμή οι ορμόνες σταματούν το κλάμπινγκ, το μάτι ξελαμπικάρει και προσέχεις πράγματα που μέχρι χθες σου διέφευγαν. Όπως εκείνο το γράμμα στη βαλίτσα που είχε πάρει μαζί του σε μια τριήμερη εκδρομή με το γραφείο.

Ήταν από μια συνάδελφό του, γεμάτο πόνο, παράπονο και ζήλια. Δεν μπορούσε να ζει άλλο μες στο ψέμα, έγραφε. Δεν άντεχε στην ιδέα ότι κατά τη διάρκεια της εκδρομής ο Μιχάλης κοιμόταν με την «επίσημη» αγαπημένη του, που δεν ήταν άλλη από μια… δεύτερη συνάδελφο. Wow! O Μιχάλης ήταν σίγουρα δημοφιλής στο εργασιακό του περιβάλλον. Κι εγώ ήμουν η γυναίκα-τάρανδος αυτοπροσώπως.

«Έλα, βρε μωρό μου, τι είναι αυτά που λες; Είναι δυνατόν να δίνεις σημασία στο γράμμα μιας φαντασιόπληκτης;» μου είπε καθησυχαστικά, όταν με βρήκε ένα κουβάρι με τα άπλυτα, μουσκεμένα με τα δάκρυά μου. Και τον πίστεψα. Γιατί ήξερα ότι είχε ζήτηση. Μπαίναμε στα κλαμπ και όλες τον ακολουθούσαν με τα μάτια όπως τα ηλιοτρόπια τον ήλιο. Oι λυσσάρες.

Η εξέλιξη των ειδών

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ αναμενόμενη. Ίσως να την έχεις ζήσει κι εσύ. Ή κάποια γυναίκα-τάρανδος που γνωρίζεις. Έρχεται ένα βράδυ που κοιμάσαι με τον Player τον Mετανοημένο και ξυπνάς με τον Player τον Mουλωχτό. Και τότε δύο δρόμοι ανοίγονται μπροστά σου: Ή κάνεις τη λοβοτομημένη (όχι εγώ) ή αφηνιάζεις και ψάχνεις παντού για σημάδια.

Στο βλέμμα του, στον τόνο της φωνής του, μυρίζοντας τα ρούχα του μήπως και βρεις ίχνη γυναικείου αρώματος. Στην αρχή διακριτικά, αργότερα σε άλλη πίστα. Ψάχνεις τσέπες, κινητά και e-mails για ύποπτα μηνύματα. Κι όταν τα βρίσκεις, κλαις, οδύρεσαι, υστεριάζεις. Η απάντηση του player είναι τυποποιημένη: «Κάναμε απλώς έρωτα. Μία φορά, τίποτα παραπάνω. Εσένα αγαπάω, βρε κουτό».

Δεν προσπαθεί να δικαιολογηθεί. Λέει αλήθεια. Στο μυαλό του οι έννοιες «ερωτική πράξη» και «αγάπη» είναι απολύτως διαχωρισμένες. Επομένως, αδυνατεί να καταλάβει γιατί εσύ δεν απαντάς «Εντάξει, γλυκέ μου, αφού ήταν μόνο ερωτική πράξη, ας το αφήσουμε πίσω μας κι ας δούμε ήρεμα ήρεμα τον τρίτο κύκλο του Lost». Αλήθεια σου λέω. O αντρικός εγκέφαλος (τουλάχιστον ο δικός του) λειτουργεί διαφορετικά.

Το λέει κι η επιστήμη

Η επιστήμη λέει κι άλλα, που μπορεί να μην κάνουν τη ζωή με τον player πιο εύκολη, αλλά τουλάχιστον αποτελούν μια λογική εξήγηση, κάτι για να την παλέψεις αν σου έτυχε ένα τέτοιο, ανεξέλεγκτο αρσενικό, πριν το στείλεις στο χώμα κι εσύ βρεθείς στη φυλακή. Με λίγα λόγια, λουζόμαστε ακόμα τα κατάλοιπα της βιολογικής εξέλιξης.

Διότι, λέει, επί χιλιάδες χρόνια τα αρσενικά αποδεκατίζονταν από λιοντάρια και πολέμους. Επομένως, όσοι τα κατάφερναν και επέστρεφαν στη σπηλιά επιβαλλόταν να «κανονίζουν» τις χήρες των υπολοίπων και να σπέρνουν παιδιά δεξιά κι αριστερά, για τη συνέχιση της φυλής. Πού μας φέρνει αυτό;

Στο ότι έτσι είναι οι άντρες από φυσικού τους. Ή τουλάχιστον κάποιοι από αυτούς, που κρατούν άσβεστο στον 21ο αιώνα το ιδανικό του πολυγαμικού πολεμιστή που γυρνάει το βράδυ στη σπηλιά σέρνοντας πίσω του ένα βροντόσαυρο. Oι υπόλοιποι έχουν απλώς αλλοτριωθεί από τις συμβάσεις, κοινωνικές και θρησκευτικές, της δυτικής κοινωνίας.

Ωραία, την είχα βρει τη λογική εξήγηση. Ποιο ήταν το επόμενο βήμα; Μήπως να έπιανα τον Μιχάλη απ’ τους ώμους και να τον ταρακουνούσα φωνάζοντας: «Oι πόλεμοι σταμάτησαν. Η φυλή δεν διατρέχει κίνδυνο. Βγήκαμε απ’ τις σπηλιές!»; Κατέληξα ότι μια τέτοια προσέγγιση δεν θα είχε ιδιαίτερο αποτέλεσμα και αποφάσισα να χειριστώ την κατάσταση με στρατηγική και σύστημα. Τι θέλει ο άντρας-player; Παιχνίδι. Ε, λοιπόν, θα το έχει.

Αλλάζεις, αλλάζεις

Αυτό είναι πολύ εύκολο να το λες και να το κάνεις όταν η σχέση είναι στην αρχή της. Τότε το να δημιουργήσεις μυστήριο γύρω από το άτομό σου είναι απλό. Επινοείς φανταστικούς φίλους, εμφανίζεις μυστηριώδεις συναδέλφους, επικαλείσαι ξαφνικές εξόδους, εξαφανίσεις-αστραπή και υποχρεώσεις που δεν σου επιτρέπουν να του αφιερώσεις τον πολύτιμο χρόνο σου. Χωρίς πολλά πολλά, γίνεσαι το σπάνιο λουλούδι, το εντελβάις στην άκρη του γκρεμού, κι αυτός, ο εξερευνητής που πρέπει να προσπαθήσει πολύ για να σε αποκτήσει.

Όταν όμως ζεις με τον άλλο και μοιράζεστε μια καθημερινότητα-ρουτίνα, χρειάζεται να καταβάλεις μεγάλη προσπάθεια και να επιστρατεύσεις όλη σου την ευρηματικότητα, ώστε να δημιουργείς κάθε τόσο τα απαραίτητα σκηνικά που θα κρατήσουν τον άντρα player σε εγρήγορση. Το έκανα κι αυτό. Σε συνδυασμό με γερές δόσεις έρωτα, σε μια προσπάθεια να τον κρατώ απασχολημένο και… εξαντλημένο. Τέτοιους σεξουαλικούς μαραθώνιους είχε να δει το κρεβάτι μας από την πρώτη χρονιά της σχέσης.

Το έριξα μέχρι και στις μεταμορφώσεις. Διάβασα μια μελέτη που έλεγε ότι το κλειδί για την αποκλειστικότητα στη σχέση είναι η ποικιλία, κι αυτό γιατί οι άντρες είναι, λέει, προγραμματισμένοι να ζευγαρώσουν με όσο το δυνατόν περισσότερες παρτενέρ. Το παραθυράκι που αφήνουν είναι ότι μπορούν να ξεγελαστούν και να πιστέψουν πως κοιμούνται με ολόκληρο χαρέμι αν η σύντροφός τους εμφανίζεται κάθε φορά διαφορετική.

Δεν έφτανε λοιπόν το ανελέητο, παθιασμένο έρωτα για να κρατήσω τον Μιχάλη, το μυστικό ήταν η αλλαγή. Έτσι, έχτισα τη μισή Victoria Secret, ένα συνοικιακό κομμωτήριο και νέα γκαρνταρόμπα. Τη μια μέρα μαθήτρια, την άλλη πόρνη, την άλλη υπάλληλος στα διόδια της Αττικής Oδού, τι να σου λέω, κάθε μέρα καρναβάλι είχαμε στο σπίτι.

Βασικό ένστικτο

Όλα τα παραπάνω είχαν ουσιαστικά αποτελέσματα. Oι κάρτες μου γονάτισαν υπό το βάρος των μεταμορφώσεων. Η καριέρα μου πήγαινε κατά διαόλου, αφού η full-time δουλειά μου ήταν πλέον το πως θα καταπλήξω τον Μιχάλη. Oι φίλες μου με αντιμετώπιζαν σαν ημίτρελη κάθε φορά που κουβαλιόμουν σπίτι τους για μεταμεσονύκτιο DVD, ορκίζοντάς τες να του πουν ότι είχαμε βγει κοριτσοπαρέα για τεκίλες. Εγώ έχασα 5 κιλά από το τρέξιμο και απέκτησα μαύρους κύκλους από τον ολονύκτιο έρωτα.

Και ο Μιχάλης; Ναι, ήταν ευχαριστημένος από την ποικιλία. Ναι, η σεξουαλική μας ζωή ήταν στα καλύτερά της. Όμως, όσο κι αν προσπαθούσα, όσους ρόλους κι αν άλλαζα, στο βάθος παρέμενα η ίδια, η γνώριμη, αν και κατά καιρούς αλλοπρόσαλλη, σύντροφός του. Ποτέ πια δεν θα αποκτούσα το μυστήριο της αρχής. Ό,τι κι αν έκανα, δεν μπορούσα να πολεμήσω το ένστικτο του «παίκτη».

Το έβλεπα κάθε φορά που βγαίναμε μαζί. Πάντα θα υπήρχε κάποια εκεί έξω, ένα καινούριο «μοντέλο», μια γοητευτική άγνωστη, μια απάτητη κορυφή που τον προκαλούσε να την ανακαλύψει. Oι γυναίκες, όπως πάντα, τον περιτριγύριζαν κι αυτός τις φλέρταρε. Διακριτικά, αλλά τις φλέρταρε. Κι εγώ φλέρταρα με την ιδέα του ευνουχισμού του και πρασίνιζα από τη ζήλια μου κάθε φορά που κάποια τον πλησίαζε.

Στο πέμπτο κέρατο -το φανερό, φαντάζομαι μου διέφυγαν αρκετά- το εμπέδωσα. Η ζωή με τον player είναι σαν το τρενάκι του τρόμου: εθιστική. You enjoy the ride, τσιρίζεις, ουρλιάζεις και χτυπιέσαι (πότε από ηδονή και πότε από λύσσα) κι όταν πατάς στη γη, απλώς τρέχεις στο ταμείο να βγάλεις το επόμενο εισιτήριο.

Με την προσδοκία να νιώσεις ξανά την αδρεναλίνη σου στο κόκκινο. Κάποια στιγμή όμως πρέπει να κατέβεις και να συνεχίσεις τη ζωή σου. Ή να υιοθετήσεις κι εσύ το μοτίβο της ελεύθερης σχέσης και να γίνετε όλοι μια ωραία ατμόσφαιρα.

Κοίταξα πίσω μου και τρόμαξα. Όλη αυτή η ενέργεια που είχα ξοδέψει, για να βρω το κόλπο και το στρινγκ που θα έκαναν τον άντρα-τρόπαιο να παραμείνει δικός μου, είχε πάει χαμένη. Και αποχώρησα. Τι νόημα έχει να παίζεις ένα παιχνίδι που δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να κερδίσεις; Γιατί αυτό είναι το μόνο σίγουρο: O player μπορεί να σε αφήνει πού και πού να πάρεις καμιά παρτίδα, αλλά μέχρι εκεί. Το παιχνίδι τού ανήκει. Όταν σηκωθείτε από το τραπέζι, θα έχει πάρει και τα ρέστα σου.

Βαριέσαι να παίξεις;

Oι ατάκες που θα εξαφανίσουν τον player (και κάθε σχεσοφοβικό, εδώ που τα λέμε) στη στιγμή.

  • «Πέρασα πολύ όμορφα. Θα μετρώ τα λεπτά μέχρι την επόμενη φορά που θα ξαναβρεθούμε» (μέτρα όλα τα δεκαδικά ψηφία του π = 3,14, αυτή η φορά δεν θα έρθει).
  • «Σου τηλεφώνησα μόνο για να ακούσω τη φωνή σου» (ανά ώρα, σαν αντιβίωση).
  • «Ναι, θέλω πολύ να σε δω. Τι λες για Κυριακή μεσημέρι, στων γονιών μου;»
  • «Βλέπω τον έρωτα σαν έναν τρόπο προσέγγισης του θείου. Απώτερος σκοπός μου ήταν πάντα η δημιουργία μιας όμορφης, χριστιανικής, πολύτεκνης οικογένειας».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας