ΑρχικήΨυχαγωγίαΕκλάμψεις στην Μπιεννάλε της Βενετίας

Εκλάμψεις στην Μπιεννάλε της Βενετίας

Janet Cardiff και George Bures Miller @ The Canadian Pavillion

Συνδυάζοντας εικόνα, ήχο και χώρο με αντισυμβατικό τρόπο, το έργο των Καναδών Cardiff και Miller με τίτλο The Paradise Institute βάζει σε σκέψεις το θεατή/ακροατή σχετικά με την απουσία νοήματος και επικοινωνίας στις μέρες μας. Το The Paradise Institute είναι ένα υβρίδιο μεταξύ εγκατάστασης, βίντεο, ήχου, γλυπτικής και performance. Επιτρέπει σε 18 ανθρώπους να καθίσουν σε ένα “μπαλκόνι” που βλέπει στο μοντέλο ενός θεάτρου γεμάτου με μικροσκοπικές καρέκλες και μια οθόνη. Ένα φιλμ διάρκειας 10 λεπτών διηγείται την αποσπασματική ιστορία ενός κεντρικού προσώπου, το οποίο, καθ’ όλη τη διάρκεια του φιλμ, είναι καθηλωμένος στο κρεβάτι του.

Παρ’ ότι η Cardiff και ο Miller ζητούν από το θεατή να βλέπει τι συμβαίνει στην οθόνη, κυρίως ενδιαφέρονται για το τι βιώνει γύρω του. Με τη χρήση πολυάριθμων οπτικοακουστικών αφηγήσεων, που αλληλοσυμπλέκονται με πλήθος τρόπων, δημιουργούν μια νέα δομή, μια νέα πολυεπίπεδη σύλληψη, μοντάροντας ήχους και εικόνες τόσο από την φυσική όσο και από μια “φανταστική” πραγματικότητα. Η ηχητική συνοδεία, ηχογραφημένη από το Kunstkopf Binaural System, καταφέρνει να ξεγελάσει τις αισθήσεις, καθώς ο επισκέπτης νομίζει ότι ακούει και άλλους ήχους όπως κάποιον να μασουλάει δίπλα του ποπκορν ή μια φωνή να μουρμουρίζει κάτι πίσω του, όπως θα συνέβαινε άλλωστε και σε ένα πραγματικό θέατρο. Η πρόθεσή τους είναι να δημιουργήσουν “τρισδιάστατους” ήχους μέσω ενός εντατικοποιημένου κατακερματισμού του (του ήχου), προκαλώντας έτσι μια κατάσταση ιλίγγου στο θεατή.

Επηρεασμένοι από cyberpunk αναγνώσματα όπως του William Gibson, την “ελαφριά” (pulp) επιστημονική φαντασία του Philip K. Dick και την αδυναμία τους για Raymond Chandler και τα φιλμ νουάρ, οι καλλιτέχνες με το έργο τους παρέχουν ένα “ασφαλές” περιβάλλον, στο οποίο μπορούν άνετα να “φοβίζουν” τους επισκέπτες του. Το The Paradise Institute, αληθοφανές και παραπλανητικό, επιστρώνοντας φανταστικές αφηγήσεις με πραγματικά γεγονότα απαιτεί την όξυνση της εκρήγορσης των θεατών, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει ένα αβέβαιο πολυαισθητηριακό ταξίδι.

Το έργο The Paradise Institute βραβεύθηκε στη Μπιενάλε της Βενετίας, 2001.

Finnbogi Petursson @ The Islandic Pavillion

Αναμειγνύοντας μεσαιωνικού τύπου μεθοδολογία και ηλεκτρονική τεχνολογία αιχμής, ο Finnbogi Petursson διαμόρφωσε μια κατασκευή που μοιάζει με τούνελ, η οποία τέμνει κάθετα το Φινλανδικό περίπτερο. Είναι μήκους 16 μέτρων και περιέχει σε μια της πλευρά μια χειροποίητη πίπιζα που παίζει τη Μουσική του Διαβόλου.

Η Μουσική του Διαβόλου αποτελείται από το συνδυασμό δύο ξεχωριστών τόνων, εκ των οποίων ο ένας παράγεται από ένα μεγάφωνο που αντηχεί κάτω και μέσα στην πίπιζα ενώ ο άλλος από μια αεραντλία που φυσά μέσα στην πίπιζα. Και οι δύο τόνοι συνθέτουν ένα δυνατό ηχητικό κύμα παρεμβολής των 17Mhz. Κατά το Μεσαίωνα θεωρούνταν ότι υπήρχε κάτι σατανικό, διαβολικό και διασαλευτικό της τάξης σε αυτόν τον σκοτεινό μουσικό τόνο που βέβαια, ακολούθως λογοκρίθηκε και απαγορεύθηκε από την Καθολική Εκκλησία. Ο καλλιτέχνης συγχωνεύει παρόν και παρελθόν και το τούνελ του γίνεται με αυτόν τον τρόπο ένας χρονοθάλαμος, ένας αγωγός που συνδέει διαφορετικούς αιώνες.

Εκτός από τις ηχητικές ιδιότητες της κατασκευής του αυτής, ο Petursson ενδιαφέρεται να διερευνήσει και το γεγονός ότι ένας απλός μουσικός τόνος μπορεί να υποστεί την πίεση της δύναμης του κράτους και της εκκλησίας, να του υποδειχθεί ποιός είναι “ο δρόμος της ηθικής”, να υποστεί χειραγώγηση και να λογοκριθεί. Μέσα από την προσωπικής του έμπνευσης ανάμειξη παλιάς και νέας τεχνολογίας -ένα όργανο και ένα ηλεκτρονικό μεγάφωνο- κατάφερε να αναπαράγει αυτόν τον κάποτε απαγορευμένο ήχο και να τον αναδείξει ως εξέχοντα.

Nikos Navridis @ The Greek Pavillion

Ο Νίκος Ναυρίδης, ένας από τους πιο πολυσυζητημένους έλληνες καλλιτέχνες της βίντεο τέχνης, παρουσιάζει το έργο του Αναζητώντας ένα Χώρο, μία βιντεο-εγκατάσταση με 4 προβολείς και μία οθόνη 16 μέτρων. Οι προβαλλόμενες εικόνες δείχνουν 9 ανθρώπους που κινούνται τυφλά, από ένστικτο, μέσα σε ένα περιβάλλον έχοντας το κεφάλι τους σκεπασμένο με λάτεξ. Η αναπνοή, η αφή και η κίνησή τους παίζουν βασικό ρόλο στη δουλειά του.

Ο Ναυρίδης επικεντρώνεται στη σχέση του κενού με το πλήρες, του άδειου χώρου με το γέμισμά του. Τα μπαλόνια του, διάσπαρτα στο χώρο που κινούνται οι περφόρμερ του, είναι πλήρη (με αέρα) και κενά ταυτόχρονα. Οι πρωταγωνιστές του υλοποιούν την πλήρωση του κενού φουσκώνοντάς τα, μπαίνοντας μέσα σε αυτά και κινούμενοι μέσα στο “άδειο και γεμάτο” χώρο που οι ίδιοι δημιουργούν. Ο καλλιτέχνης ερευνά τους χώρους και τις μορφές, ξεκινώντας από μία φορμαλιστική απ’ ότι φαίνεται καταρχάς μελέτη σε μια εννοιολογική προσέγγιση των κινήσεων, των αναπνοών και των αγγιγμάτων. Επικρατεί μια στοχαστική ηρεμία που ξεδιπλώνει τον προβληματισμό της όχι με μια απλή παραδοχή ενός οπτικού γεγονότος αλλά με την τεχνική διαπραγμάτευση εννοιών του χώρου και του χρόνου, της παρουσίας και της απουσίας.

Mην παραλείψετε να δείτε την επίσης βραβευμένη παρουσίαση του Γάλλου καλλιτέχνη Pierre Huyghe (στο τελευταίο τεύχος του artzine παρουσιάσαμε ένα πολύ σημαντικό του έργο που εκτέθηκε στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Αθήνας) και τα, όπως πάντα, μαγευτικά βίντεο του Αμερικανού Bill Viola.

Στέλιος Θεοδωρίδης
Στέλιος Θεοδωρίδης
Ο ήρωας μου είναι ο γάτος μου ο Τσάρλι και ακροάζομαι μόνο Psychedelic Trance
RELATED ARTICLES

Σχολίασε το άρθρο

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Πρόσφατα άρθρα

Dreamgirls: Music From the Motion Picture

Smokin’ Aces (soundtrack)

The Good German (soundtrack)

Tηλέφωνα έκτακτης ανάγκης

Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος: 11188
Ελληνική Αστυνομία: 100
Χαμόγελο του Παιδιού: 210 3306140
Πυροσβεστική Υπηρεσία: 199
ΕΚΑΒ 166