G20: Ο κόσμος υπό εποπτεία ΔΝΤ

Ο κύβος ερρίφθη. Η παγκόσμια οικονομία τίθεται υπό την επιτήρηση του ΔΝΤ, «τώρα και στο μέλλον» όπως αναφέρει το ανακοινωθέν της G20. Ένα κείμενο σε πολύ διαφορετικό ύφος από εκείνα του G7, που θυμίζει προοίμιο συνθήκης, όπως αυτή του Bretton Woods.

Το νέο διευθυντήριο πριμοδοτείται με 1,1 τρισ. τα οποία, όπως τονίστηκε θα κατευθυνθούν στον αναπτυσσόμενο κόσμο, ενώ ΗΠΑ και Ευρώπη θα πορευτούν κατά βούληση.

Συμφωνήθηκε ότι από δω και πέρα τα νομίσματα θα παίζουν όλο και μικρότερο ρόλο καθώς θα αναδύονται τα SDR (Ειδικά Δικαιώματα Ανάληψης ? Special Drawing Rights). Χαρακτηριστικό ότι απαγορευμένη από το ανακοινωθέν λέξη είναι τα «νομίσματα».

Το SDR είναι το εικονικό νόμισμα του ΔΝΤ το οποίο θα είναι και το κυρίαρχο για τον καθορισμό των ψήφων της κάθε χώρας.

Στην ουσία το χρήμα θα αγοράζει τη ψήφο.

Στην πράξη η Ουάσιγκτον θα συνεχίζει να τυπώνει χρήμα, χωρίς να διακυβεύεται η αξία του δολαρίου και με τη σειρά της η Κίνα θα συνεχίζει τα στηρίζει τη χρηματοδότηση των ΗΠΑ μέσω της αγοράς αμερικανικών ομολόγων.

Με αυτό τον τρόπο το βάρος γυρίζει στις πλάτες της Ευρώπης.

Το ευρώ θα παίξει το ρόλο του «σκληρού» νομίσματος του πλανήτη (όπως φάνηκε κι από τη μείωση του ευρω-επιτοκίου της ΕΚΤ στο 1,25%, μόνο κατά 0,25 μονάδες), πλήττοντας όμως τις εξαγωγές και μεταφέροντας σημαντικό βάρος στις πλάτες του Ευρωπαίου καταναλωτή.

Εξ ου και η επιμονή των Βρυξελλών στο Πρόγραμμα Σταθερότητας για τη διατήρηση ισοσκελισμένων προϋπολογισμών μέσα στην ύφεση, με το εμπορικό ισοζύγιο να γίνεται αρνητικό.

Το αντάλλαγμα που έλαβε η Ευρώπη για όλα αυτά είναι η καλύτερη εποπτεία των αγορών. Και αυτή, όμως, θα συμβεί υπό τον αυστηρό έλεγχο του ΔΝΤ, που μάλιστα αποκτά ένα νέο όργανο (Financial Stability Board ? Χρηματοοικονομικό Συμβούλιο Σταθερότητας).

Με απλά λόγια φαίνεται ότι οι ελπίδες για διέξοδο από το ενδεχόμενο μιας μακρόσυρτης οικονομικής ύφεσης είναι να πέσει το «σφίξιμο στο ζωνάρι» στους Ευρωπαίους και παράλληλα να πάρει σάρκα και οστά ο πόθος να τονωθεί η εσωτερική ζήτηση στην Κίνα ώστε να μπορέσει σε βάθος χρόνου να τραβήξει μαζί της και τον υπόλοιπο κόσμο (το πολυπόθητο decoupling).