Γιατί δεν φεύγουμε από τις σχέσεις όταν δεν περνάμε καλά;

Γιατί δεν φεύγουμε από τις σχέσεις όταν δεν περνάμε καλά;

Άρθρο της θέτιδας Παπαδοπούλου.

Γιατί δεν φεύγουμε από τις σχέσεις όταν πρέπει και δεν περνάμε καλά; Πριν από το έγκλημα δηλαδή;

O πρώτος μου έρωτας: Είμαι δεκάξι κι εκείνος δεκαοκτώ. Δεν είναι το πρώτο μου αγόρι, δεν είναι ο πρώτος που ερωτεύτηκα, αλλά αυτόν θα αναφέρω στο μέλλον όταν με ρωτούν. Γιατί τα συναισθήματα μαζί του είναι πολύ έντονα. Δεν θα λέω ότι είχαμε σχέση ζωής ούτε ότι ήταν ο άντρας που θα διάλεγα να μείνω μαζί του για πάντα, αλλά ότι είναι εκείνος που δεν ξέχασα ποτέ. Τις κακές σχέσεις πάντα τις θυμόμαστε.

Δεν είναι από την αρχή η σχέση κακή, έχει ξεκινήσει υπέροχα – «Τι διάολο, δυο αθώα παιδιά είστε», που λέει κι ο πατέρας μου. Τον γνωρίζω ένα βράδυ σε κάποιο κλαμπ, ψάχνω να βρω κάτι απλό να του πω, κάποιος περνά από δίπλα μου και πουλάει λουλούδια, αγοράζω ένα και του το δίνω, «Είσαι το πιο ωραίο αγόρι που έχω δει ποτέ». Με φιλάει. Και κάπως έτσι ξεκινά η ροζ περίοδος της σχέσης μας. Θα μπορούσα να πω η αγαπησιάρικη περίοδος, αν με βοηθούσε λίγο η μνήμη μου να θυμηθώ τις αποδείξεις της αγάπης. Καλύτερα θυμάμαι την μπλε περίοδο. Τις ζήλιες, τους καβγάδες, τα κλάματα, τα δράματα. («Κοίταξες εκείνον στο δρόμο έντονα» μου λέει ένα βράδυ. «Δεν κοίταξα κανέναν».

Με παρατάει θυμωμένος και πάει να βρει τους φίλους του. Γυρίζει μετά από δύο ώρες και με ψάχνει, είναι λιώμα, αρχίζει να κλαίει κι ύστερα κάνει να με χτυπήσει. Τον πετάω στη θάλασσα κι αρχίζω να ουρλιάζω, τι διάολο, δυο αθώα παιδιά…) Πώς ξεκινά η μπλε περίοδος; Δεν θυμάμαι. O μπαμπάς μου, τα πρωινά που ξυπνά να πάει στη δουλειά και βρίσκει τον Στέφαν να κοιμάται στα σκαλιά του σπιτιού μας, καταλαβαίνει περισσότερα. «Πρέπει να σου εξηγήσω κάτι», μου λέει μια μέρα που με βρίσκει στο δωμάτιό μου να κλαίω γιατί πάλι μάλωσα με τον Στέφαν.

«Περνάς την πρώτη σου σχέση πάθους». Το πάθος οδηγεί στην εξουσία κι η εξουσία στο έγκλημα, όπως λέει εκείνη η ταινία του Κιμ Κι Ντουκ. Αυτός είναι ο κύκλος. «Σπάσ’ τον τώρα και φύγε» λέει ο μπαμπάς μου. Αλλά είναι ψιλά γράμματα αυτά για μένα και στα δεκάξι βαριέμαι τις φιλοσοφίες του πατέρα μου. Oπότε μένω για να διανύσω ολόκληρο τον κύκλο της πρώτης μου σχέσης πάθους. Μέχρι την τελευταία πράξη, την εγκληματική. Ποιος πεθαίνει στο τέλος; Η αθωότητά μου. Δεν έπρεπε να τη χάσω τόσο νωρίς.

Υπάρχουν και χειρότερα

Στη διπλανή αίθουσα, στο λύκειο, υπάρχει ένα μεγαλύτερό μου αγόρι, ο Άγγελος. Είναι κλειστός και ντροπαλός. Με τα κορίτσια δεν τα πηγαίνει και πολύ καλά. Με κανέναν δεν τα πηγαίνει καλά, είναι μοναχικός, λίγο outsider, δεν μπορεί να ενταχθεί πουθενά, μόνο εγώ τον συμπαθώ. Παίζει καταπληκτική κιθάρα, τραγουδά πάντα για την αγάπη, είναι ρομαντικός, ευαίσθητος, μόνο που ζει στο δικό του κόσμο. «Γιατί κλαις;» με ρωτά. «Μάλωσα με το φίλο μου» του απαντώ. «Μην κάνεις έτσι» λέει και πιάνει να παίζει ένα κομμάτι. Χρόνια μετά τον συναντώ τυχαία σε μια ταβέρνα, όπου παίζει κιθάρα τα βράδια. Μου λέει ότι έχει ερωτευτεί το πιο όμορφο κορίτσι του κόσμου, ότι ετοιμάζονται να παντρευτούν, ότι θα γίνει σύντομα μπαμπάς. Κι αυτή είναι η τελευταία εικόνα που έχω από εκείνον, να τραγουδά για την αγάπη.

Τα υπόλοιπα τα μαθαίνω από τις εφημερίδες. Είναι Μάιος κι ο Άγγελος σκοτώνει τη φίλη του. Εκείνη έχει μπει στον ένατο μήνα και το έγκλημα χαρακτηρίζεται το πιο αποτρόπαιο των τελευταίων χρόνων. Ο Άγγελος προσπαθεί να αυτοκτονήσει, τον προλαβαίνουν. Oι δικαστές τον βάζουν στη φυλακή ισόβια. Το μόνο που λένε οι γονείς του στους δημοσιογράφους είναι ότι ο γιος τους είναι ένα τέρας και δεν θέλουν να μιλήσουν ποτέ ξανά γι’ αυτόν. Δεν μπορώ να τον δω στη φυλακή και μαθαίνω από την αδελφή του τα υπόλοιπα. Η σχέση του Άγγελου με τη φίλη του δεν πήγαινε καλά.

Η φίλη του δηλαδή ήθελε να τον αφήσει, δεν ήταν πια ερωτευμένη μαζί του. Δεν μπόρεσε όμως. Ερωτεύτηκε κάποιον άλλον κι έμεινε έγκυος από εκείνον. Στον Άγγελο είπε ότι δεν ήταν δικό του το παιδί κι ότι δεν τον αγαπούσε όταν μπήκε στον ένατο μήνα της εγκυμοσύνης της. Κι εκείνος, τρελαμένος από το θυμό κι από τον πληγωμένο του έρωτα, της άνοιξε την κοιλιά. Φεύγω απ’ το σπίτι της αδελφής του σοκαρισμένη – «Μην κάνεις έτσι» της λέω. Σκέφτομαι ότι οι σχέσεις πάθους κάνουν αισθητή την παρουσία τους μόνο όταν οδηγούν στο φόνο. Όμως στις σχέσεις γίνονται κι άλλα εγκλήματα, μικρότερα ίσως, αλλά εξίσου επώδυνα. Μόνο και μόνο επειδή κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να πουν κάτι απλό αμέσως μόλις νιώσουν ότι έχουν μπει στην μπλε περίοδο: «Χωρίζουμε».

Μικρά εγκλήματα μεταξύ εραστών

Δεν μπορούν όλοι να φύγουν από μια σχέση που δεν τους ικανοποιεί πια. Ιδιαίτερα οι άντρες αδυνατούν να πάρουν την ευθύνη για κάτι τέτοιο. Η τακτική που ακολουθείται συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις είναι «διπλωματική»: Ωθείς το σύντροφό σου στα άκρα, ώστε να σε παρατήσει εκείνος. Τον μειώνεις. Γκρινιάζεις όλη μέρα. Τον χτυπάς ύπουλα. Τον κοροϊδεύεις.

Του λες με κάθε τρόπο ότι δεν είναι πια επιθυμητός. Τον απατάς. Αν είναι κι εκείνος ευθυνόφοβος, σου το ανταποδίδει με το ίδιο νόμισμα. Και ξαφνικά η σχέση μετατρέπεται σε ένα ρινγκ, όπου δυο άνθρωποι που κάποτε αγαπήθηκαν προσπαθούν να συντρίψουν ο ένας τον άλλον. Κάπως έτσι γίνεται και στην περίπτωση της φίλης μου της Μαρίας. O έρωτάς της για τον Βασίλη ξεκινά άνοιξη, δυνατά και με πάθος. Κρατάει τρία χρόνια. Τα επόμενα τρία που μένουν μαζί έχει πάντα χειμώνα. Εκείνος την κατηγορεί ότι πλήττει. Εκείνη τον κατηγορεί ότι είναι άχρηστος, αφού ποτέ δεν έχει χρήματα για ταξίδια, ώστε να ανανεώνεται η σχέση τους.

Η γκρίνια οδηγεί σε φοβερούς καβγάδες. Φτάνουν στο σημείο να παίζουν ξύλο κάθε βράδυ και κάθε επόμενο πρωί να μετανιώνουν, να τρέχουν σε οικογενειακούς συμβούλους, ψάχνοντας κάποιον που θα μπορέσει να μαζέψει αυτά τα τέρατα στα οποία έχουν μεταμορφωθεί. Στο τέλος και ο οικογενειακός σύμβουλος σηκώνει τα χέρια ψηλά και τους λέει ότι πρέπει να χωρίσουν. Όταν τελικά το κάνουν, έχουν ήδη αφήσει πολλά τραύματα ο ένας στον άλλον. Το είχα πει στη Μαρία: Από εκείνη την πρώτη μου σχέση πάθους εγώ έκανα δύο χρόνια να συνέλθω. Ένα χρόνο μόνο μου πήρε για να καταφέρω να ξανακοιμηθώ με άντρα. Ήμουν ακόμα σε τρυφερή ηλικία και δεν είχα ακούσει τον πατέρα μου, να φύγω όταν έπρεπε.

Μερικά χρόνια αργότερα

Κλείνομαι στο δωμάτιό μου και κάνω σχεδιαγράμματα. Αν μάθω καλά τον κύκλο, το Α που οδηγεί στο Β που οδηγεί στο Γ, θα μάθω να φεύγω πριν από το σημείο Ε. Το έγκλημα. Αυτό είναι, τα έχω καταφέρει, το αναγνωρίζω, ο χρόνος έχει περάσει, οι πληγές επουλώθηκαν, θα είμαι πιο προσεκτική, δεν γίνεται να μην ερωτευθώ ποτέ ξανά. Θα είμαι χαλαρή, αυτή τη φορά θα τον διαλέξω εγώ και θα του πω κάτι απλό. Για παράδειγμα:

«Ελπίζω να είσαι μόνος σου εδώ απόψε». Είκοσι τεσσάρων χρόνων. Δεν έχω «καινούριο γκόμενο». Έχω «αγαπημένο». Απαγορεύω στις φίλες μου να τον πουν με οποιοδήποτε άλλο όνομα. Απαγορεύω τα αστεία και τις αναφορές σε μέλη του σώματός του. Χα! Νομίζουν ότι για την πλάτη και τον ποπό του μένω μαζί του; Δεν βλέπουν που μόλις ανοίγω την οθόνη του κομπιούτερ μου γράφει «Δημήτρης loves Ειρήνη»; Αυτός το έγραψε. Δεν βλέπουν ότι είναι ο ένας και μοναδικός; Πιο μετά. Δεν ξέρω αν είναι ο κύριος Τέλειος, μου αρκεί που συνεχίζει να μου φτιάχνει τη μέρα. Που τον σκέφτομαι και χαμογελώ.

Έρχεται κάθε βράδυ να με πάρει να βγούμε, περνάω τέλεια μαζί του, είμαι ερωτευμένη μέχρι το κόκαλο. Και μόνο το ότι αναπνέει δίπλα μου είναι αρκετό. Θεέ μου, τι έχω κάνει και μου φέρεσαι τόσο καλά; Το μόνο που μου λέει ο Δημήτρης είναι ότι δεν μπορεί να ζήσει λεπτό μακριά μου. Ναι, είναι ο άντρας της ζωής μου, το ξέρω, αυτόν δεν θα τον πληγώσω ποτέ. Ακόμη πιο μετά. Εξαφανίζεται επικίνδυνα εδώ και δύο μήνες. Τον χάνω, το καταλαβαίνω, φεύγει μακριά μου. Γιατί; Τον παίρνω για τέταρτη συνεχόμενη φορά στο τηλέφωνο και δεν απαντά. Σπάω ένα ποτήρι στον τοίχο. Με απατά; Δεν με απατά; Με παίρνει το βράδυ για να μου πει ότι είμαι υστερική.

«Μπορώ να αναπνεύσω;» με ρωτάει. Του λέω ότι χωρίζουμε. Έρχεται σπίτι να μιλήσουμε. Μου λέει ότι έχω τα χάλια μου. Με ρωτάει γιατί δεν ισιώνω, επιτέλους, τα μαλλιά μου. «Με απατάς;» τον ρωτάω. «Δεν είσαι αυτή που γνώρισα, κατά βάθος αδιαφορείς για μένα» απαντάει. Πολύ πιο μετά. Τα έχω φτιάξει με τον καλύτερό του φίλο για εκδίκηση. Φτάσαμε ως εδώ μετά από απίστευτες απιστίες, φωνές, κλάματα στα πόδια μου, υποσχέσεις ότι δεν θα ξαναγίνει, μία ακόμη ευκαιρία, δύο, τρεις, σκηνές απείρου κάλλους και δράματα. Τότε τα φτιάχνω με τον κολλητό του. Θέλει να μας σκοτώσει και τους δυο – ωραία, να τελειώνουμε.

Αλλάζει γνώμη και παρακαλεί κλαίγοντας σαν μικρό παιδί να γυρίσω σε εκείνον, με έχει ανάγκη. Μετά θέλει να αυτοκτονήσει. Και τελικά αποφασίζει να με συγχωρήσει και να κάνουμε μια καινούρια αρχή. Τον κοιτάζω θολά και λέω κάτι απλό: «Σ’ αγαπώ ακόμα». Αλλά η φωνή μου έχει αποκτήσει άλλη χροιά. Μεταλλική. Εκατομμύρια έτη πιο μετά. Η καινούρια αρχή δεν γίνεται ποτέ. Γίνονται όμως πολλά τέλη. Χωρίζουμε, τα ξαναφτιάχνουμε και εξακολουθούμε να πληγώνουμε ο ένας τον άλλο. Έχω περάσει εδώ και πολύ καιρό το καταραμένο σημείο Ε, αλλά δεν μπορώ να χωρίσω. Η μπλε περίοδος της σχέσης είναι σαν ναρκωτικό.

Όλοι οι φίλοι σού λένε «Τρέξε μακριά, τι κάθεσαι;», αλλά εσύ εκεί, δεν κουνιέσαι. Η σχέση σου γίνεται ένα θρίλερ, που το παρακολουθείς με κομμένη ανάσα. Φοβάσαι, δεν θέλεις να το βλέπεις, αλλά είσαι περίεργη να δεις τι θα γίνει παρακάτω, ποιος θα πεθάνει πρώτος. Και τότε έρχεται το τέλος μόνο του, μια μέρα. Αηδιασμένοι ο ένας απ’ τον άλλο κι απ’ τον ίδιο μας τον εαυτό, χωρίζουμε οριστικά. Αφού δεν έχουμε πια ίχνος αγάπης μέσα μας. Κλείνω την πόρτα πίσω μου λέγοντας κάτι απλό: «Φεύγω, γιατί ούτε καν σε μισώ πια». Και νιώθω επιτέλους απελευθερωμένη.

Γιατί δεν υπάρχει happy end, όπως στις ταινίες;

Περίοδος ανασυγκρότησης. Ξανά πίσω στο δωμάτιό μου. Σχεδιαγράμματα. Το Α οδήγησε στο Β κι αυτό στο Γ. Απλά μαθηματικά, αυτό είναι οι σχέσεις. Κάθε κουβέντα, σκληρή ή τρυφερή, τις πάει κάπου. Αφού τώρα αναγνώρισα το σημείο Ε στο βάθος, γιατί δεν μπόρεσα να φύγω πριν; Αδυναμία; Μήπως η σχέση ήταν λάθος από την αρχή; Μήπως από την πρώτη εβδομάδα ξέρουμε πώς θα πάει το θέμα με κάποιον; Θα αποφύγω εντελώς το πάθος. Θα κάνω σχέσεις συντροφικές. Φιλικές. Αγαπησιάρικες. Χωρίς εκρήξεις, θυμούς, ζήλιες. Αχ, ποτέ δεν είχα πρόβλημα να φεύγω από ήρεμες σχέσεις. Αυτές τις ξέρω, τις σταματάω όταν πρέπει, δηλαδή όταν έχουν κάνει τον κύκλο τους.

Αλλά οι σχέσεις πάθους διαγράφουν άλλο κύκλο, κι αυτός δεν πρέπει να ολοκληρώνεται. Ποιος θα μου μάθει πώς να φεύγω πριν; Κάνω μπάνιο και πίνω ένα ποτήρι ζεστό γάλα. Βάζω τις λουλουδένιες παντόφλες και την πιτζάμα μου και δεν θυμίζω σε τίποτα την πρωταγωνίστρια ελληνικής τραγωδίας που ήμουν πριν από λίγο καιρό. Ευτυχώς, είμαι ακόμα ένα αθώο παιδί. Παίρνω τηλέφωνο τον πατέρα μου για καληνύχτα. «Πώς θα γίνει να μάθω να φεύγω πριν από το έγκλημα;» ρωτάω. Γελάει. «Δεν υπάρχει κανένα έγκλημα. Μόνο λάθος χειρισμοί και υπερβολές. Εξάλλου, καμία συνάντηση αρσενικού και θηλυκού στην ιστορία δεν έγινε εντελώς αναίμακτα».

«Μα θέλω να κάνω μια ήρεμη σχέση», του φωνάζω, «χουχουλιάρικη, λίγο ρουτινιάρικη, αλλά ασφαλή». «Μα έκανες και τέτοιες σχέσεις», μου λέει, «και δεν τις θυμάσαι καν. Γιατί ήταν βαρετές». Το ποτήρι μού πέφτει στο πάτωμα, πάνω στις λουλουδένιες παντόφλες. Εξακολουθώ να μιλάω στο τηλέφωνο και γράφω μηχανικά με το γάλα στο πάτωμα μια λέξη: «ανακωχή». Μια λευκή περίοδο, αυτό χρειάζομαι. Και ένα καινούριο αγόρι, για να τη διανύσουμε παρέα. Θα τον γνωρίσω λίγο καιρό αργότερα και θα του πω κάτι απλό. Ας πούμε: «Martini, baby?».

Πόσο να μείνω σε μία σχέση;

Πολλοί υποστηρίζουν ότι το καλύτερο χρονικό διάστημα για να φύγεις από μια σχέση είναι μετά από τρεις μήνες. Παίρνεις μόνο τον αφρό, το καλύτερο, την εικόνα με το αγόρι και το κορίτσι να τρέχουν στην παραλία και να ανταλλάσσουν μόνο γλυκόλογα μεταξύ τους, κι ύστερα εξαφανίζεσαι. Φυσικά, ποτέ δεν θα μείνεις για να μάθεις αν αυτό το κορίτσι κι αυτό το αγόρι ταίριαζαν πραγματικά.

Boy, we’ve run our course

Oι ειδικοί λένε ότι έχουμε ανάγκη ανανέωσης ερωτικού συντρόφου κάθε επτά χρόνια. Όμως κάθε ερωτική σχέση είναι μοναδική και διαγράφει το δικό της κύκλο. Στο τέλος ή θα διαλυθεί ή, αν υπάρχουν άλλοι λόγοι -όπως παιδιά ή βαθιά αγάπη- θα συνεχίσει, αλλά σε άλλη μορφή. O πιο ανώδυνος τρόπος για να τελειώσεις μια σχέση είναι να το κάνεις όταν έχετε βαρεθεί κι οι δυο. Oι σχέσεις πάθους όμως δεν σε αφήνουν να βαρεθείς, σε κρατάνε πάντα σε ένταση (γι’ αυτό κάνεις και καλύτερο έρωτα). Το να φύγεις όμως από μια σχέση που δεν σου κάνει πια καλό, πάνω στο πάθος, δείχνει και πόσο δυνατός άνθρωπος είσαι τελικά.

Προηγούμενο άρθροΤι είναι το Fiverr; Παρέχει ποιοτικές υπηρεσίες;
Επόμενο άρθροΑνεκπλήρωτος έρωτας που μας στοιχειώνει
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας