Η αποτυχία μας δεν διαγράφει τα πάντα

Ήταν 18 Αυγούστου του 1999 στην Καβάλα. Ομοσπονδιακός προπονητής ο Βασίλης Δανιήλ, βασικός τερματοφύλακας της Εθνικής ο Ηλίας Ατματσίδης. Φιλικό με το Ελ Σαλβαδόρ, με την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου ξεκινάει η μυθική καριέρα ενός μεγάλου τερματοφύλακα.

Ο Αντώνης Νικοπολίδης ήταν τότε 28 ετών, αρκετά μεγάλος θα πουν κάποιοι για να ξεκινήσει να παίζει στην Εθνική. Οχι και τόσο, τελικά. Την Τετάρτη 19 Ιουνίου 2008, εννέα χρόνια αργότερα, έκλεισε αυτό το κεφάλαιο στις 90 συμμετοχές. Ρεκόρ για έλληνα τερματοφύλακα. Μια δυο χρονιές να είχε αρχίσει νωρίτερα, θα κρέμαγε τα εθνικά γάντια σπάζοντας σίγουρα την «κατοστάρα».

Οχτώ χρονιές στη σκιά του Βάντζικ (κυρίως) στον Παναθηναϊκό, η υπομονή ήταν ένα από τα χαρίσματά του. Καθιερώθηκε το 1997 στην ενδεκάδα των «πρασίνων», η Εθνική μετά, η καταξίωση. Δεν πτοήθηκε ούτε από τον παραγκωνισμό του στον Παναθηναϊκό, λίγους μήνες πριν το Euro 2004. Ηταν η εποχή που δεν ανανέωνε το συμβόλαιό του και η οικογένεια του Παναθηναϊκού θεωρώντας δεδομένο ότι θα μετακομίσει στον «αιώνιο εχθρό», έκρινε πως δεν έπρεπε να αγωνίζεται.

Ο Ρεχάγκελ δεν είχε την ίδια άποψη, τον στήριξε, δεν αμφισβήτησε ποτέ ότι είναι το αδιαφιλονίκητο Νο1 της Εθνικής. Και δικαιώθηκε στα γήπεδα της Πορτογαλίας με την κατάκτηση του ευρωπαϊκού.

Ο Νικοπολίδης δεν μασάει τα λόγια του. Μιλάει ξεκάθαρα για «αποτυχία» της Εθνικής στο Euro 2008. Την αποδίδει περισσότερο στο πρώτο ματς με τη Σουηδία.

«Κάναμε πολλά λάθη»

«Δεν κάναμε σ’ αυτό το παιχνίδι την εμφάνιση που έπρεπε. Αν παίζαμε καλύτερα σ’ αυτό το ματς και παίρναμε ένα θετικό αποτέλεσμα, ίσως να ήταν διαφορετική η εξέλιξη στη συνέχεια του ομίλου. Κάναμε λάθη πολλά. Στα δύο επόμενα ήμασταν αισθητά καλύτεροι και μπορούμε σε έναν βαθμό να είμαστε ικανοποιημένοι», λέει στην «Κ.Ε.» ο 37χρονος τερματοφύλακας.

«Ήθελα να φύγω σε μια μεγάλη διοργάνωση, με θετικό αποτέλεσμα. Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν έρχονται πάντα όπως τα περιμένεις. Δεν ήταν δύσκολη η στιγμή του “αντίο” γιατί την είχα δουλέψει καιρό στο μυαλό μου. Τα πράγματα εξελίχθηκαν εν μέρει όπως τα είχα σχεδιάσει. Φινάλε σε μία τέτοιου επιπέδου διοργάνωση, η οποία πάντως δεν ολοκληρώθηκε με τον καλύτερο τρόπο. Αποτύχαμε στο Euro και σίγουρα μας στεναχωρεί το γεγονός πως δεν κερδίσαμε βαθμό».

Από την μια υπάρχει στενοχώρια, όπως λέει, που η Εθνική έφυγε με άδεια χέρια.

«Όμως δεν πρέπει να τα διαγράφουμε όλα. Τα παιδιά πρέπει να είναι περήφανα για την προσπάθειά μας. Σημασία έχει πως η ομάδα βρίσκεται, τα τελευταία χρόνια, στις μεγάλες διοργανώσεις και αφήνει το στίγμα της. Δημιουργεί μια νέα γενιά φιλάθλων που την ακολουθούν, κερδίζει σε αυτοπεποίθηση».

*Δηλώνει σίγουρος ότι τα παιδιά που θα παραμείνουν στην Εθνική (και δεν είναι και λίγα) με την προσθήκη «νέου αίματος» θα στελεχώσουν μια ομάδα που θα συνεχίζει να παίζει σε υψηλό επίπεδο.

«Η Εθνική θα τον βρει τον δρόμο της, αρχής γενομένης από τα προκριματικά του Μουντιάλ. Αυτός είναι ο μεγάλος στόχος τώρα: να πάει η Εθνική Ομάδα της χώρας στο Παγκόσμιο Κύπελλο.»

Όταν έπεσε η αυλαία λίγο πριν τα μεσάνυχτα της Τετάρτης στο «Βαλς Σίτσενχαϊμ» του Ζάλτσμπουργκ, ο Νικοπολίδης αισθάνθηκε την ανάγκη να ευχαριστήσει τον Αγγελο Χαριστέα και τα άλλα παιδιά για το γκολ που του αφιέρωσαν: «Είναι και αυτό ένα δείγμα του κλίματος και των σχέσεων σεβασμού που διακρίνουν αυτήν την ομάδα…».

*Μιλάει συγκινημένος γι’ αυτά τα 9 χρόνια στην Εθνική. Και πιο πολύ για τα τελευταία επτά, από τότε που ξεκίνησε η εποχή του Οτο Ρεχάγκελ.

«Αφήνουμε κληρονομιά»

«Είναι χρόνια που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ημασταν ομάδα με όλη τη σημασία της λέξης, οικογένεια, όλοι μια γροθιά. Αυτά ήταν τα μυστικά της επιτυχίας μας, αυτή είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στα νέα παιδιά, για να πετύχουν κι αυτά στο μέλλον».

*Θυμάται την Πορτογαλία, του 2004 βήμα βήμα η προσπάθεια, η πορεία προς τον άθλο.

«Στην αρχή το όνειρο ήταν να περάσουμε στα τελικά του 2004. Μετά να κάνουμε μια νίκη στην Πορτογαλία. Το να πάρεις το τρόπαιο ήταν κάτι φοβερό, μεγαλειώδες, ανεπανάληπτο. Κι όμως το θαύμα έγινε. Δεν ξέρω, κανείς δεν ξέρει εάν θα ξαναγίνει. Γι’ αυτό έλεγα ότι κανέναν δεν πρέπει να βαραίνει εκείνη η επιτυχία, ούτε φυσικά τα νέα παιδιά. Εδώ έπρεπε να ευχαριστηθούμε το ποδόσφαιρο, να το χαρούμε, να διασκεδάσουμε τη διοργάνωση, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο».

*Μερικοί διεθνείς ξίνισαν, γκρίνιαξαν, φώναξαν, με την κριτική που έγινε στην Εθνική από τα ΜΜΕ, για την προσπάθειά της στο ευρωπαϊκό. Ο Νικοπολίδης διαφωνεί, και διαχωρίζει τη θέση του.

«Είναι λάθος και το είπα στα παιδιά να απαντούν στην κριτική που τους γίνεται. Η απάντηση των ποδοσφαιριστών πρέπει να δίνεται μόνο μέσα στο γήπεδο. Δεν γίνεται να τη δεχόμαστε στα καλά και στα άσχημα όχι…».

*Τον ρωτάμε αν θέλει να ξεχωρίσει κάποιον από τους συμπαίκτες του στην Εθνική.

«Οχι, δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανέναν γιατί θα αδικήσω άλλους. Με όλους είχα φανταστική συνεργασία. Εντός κι εκτός γηπέδου. Η Εθνική ήταν μια ιστορία ζωής για μένα».

*Για τον Οτο Ρεχάγκελ έχει μόνο καλά λόγια να πει:

Φανέλα-κειμήλιο

«Τον έχω σε μεγάλη εκτίμηση και η άποψή μου δεν αλλάζει επειδή φέτος αποτύχαμε. Οπως και στις επιτυχίες, πάντως, έτσι και στις αποτυχίες όλοι έχουν μερίδιο ευθύνης. Ολοι μαζί κερδίζουμε, όλοι μαζί χάνουμε. Δεν είναι υπόθεση ενός ή δύο ανθρώπων».

*Δεν το κρύβει, λέει, ότι πριν από το τελευταίο ματς πέρασαν αρκετές φορές από το μυαλό του σκηνές από το έπος της Λισαβόνας.

«Οταν σφύριξε τη λήξη του αγώνα ο διαιτητής ήμουν συγκινημένος και πικραμένος. Τέλειωνε ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου και δεν σας κρύβω ότι ήθελα να τελειώσει καλύτερα. Εστω με μία νίκη».

*Τη φανέλα από το τελευταίο ματς θα την κρατήσει καλά φυλαγμένη στο σπίτι του.

«Θα την βάλω δίπλα στο χρυσό μετάλλιο της Πορτογαλίας», λέει χαρακτηριστικά.

*Θα τον ξαναδούμε στην Εθνική από άλλο πόστο;

Ο Βασίλης Γκαγκάτσης το προανήγγειλε μεσοβδόμαδα, ότι θα κάνει πρόταση στο Νικοπολίδη να αναλάβει προπονητής τερματοφυλάκων.

«Εγώ είμαι οπαδός της εθνικής ομάδας και θα συνεχίσω να την παρακολουθώ. Δεν αποκλείεται να την υπηρετήσω και από κάποια άλλη θέση στο μέλλον. Είμαι στρατιώτης της Εθνικής. Ποτέ δεν λέω ποτέ στη ζωή μου. Αλλά τώρα στο μυαλό μου είναι μόνο ο Ολυμπιακός».