Η καρικατούρα που χάρισε στον Ομπάμα τη νέα τετραετία

Ο τίτλος του «σοφού ανθρώπου» σίγουρα φαντάζει ιδιαίτερα παράτολμος, την στιγμή που οι περισσότεροι αναλυτές –όλοι οι εν Ελλάδι πάντως…- κάνουν λόγο για μία αμφίρροπη αναμέτρηση στις προσεχείς αμερικανικές εκλογές, η οποία θα «παιχτεί» μέχρι τέλους. Και πώς να μην ήταν τέτοια άλλωστε όταν, λίγες εβδομάδες πριν την 6η Νοεμβρίου, ο κατά γενική ομολογία κρισιμότερος παράγοντας σε αυτήν, η οικονομία, όχι μόνο δεν παρουσιάζει σημάδια υγιούς ανάκαμψης αλλά αντιθέτως, η ανάπτυξη παραμένει αναιμική, οι προσθήκες νέων θέσεων εργασίας ελάχιστες και η ανεργία διατηρείται σε υψηλότατο για προεκλογικούς μήνες επίπεδο.

Ξεκάθαρα, ο πρόεδρος Ομπάμα, παρά το ότι πολιτεύτηκε μέχρι το 2008 ενδυόμενος τον μανδύα του κεντρώου που είχε ως πρόταγμά του να ενώσει μία διαιρεμένη κοινωνία κυβερνώντας με σύνεση, έχει 3,5 χρόνια μετά, επιτύχει ακριβώς το αντίθετο. Πότε άλλοτε στην πρόσφατη ιστορία, οι Αμερικανοί δεν υπήρξαν τόσο βαθιά και πολυεπίπεδα διχασμένοι.

Από την οικονομία και την υγειονομική περίθαλψη, μέχρι την εξωτερική και την ενεργειακή πολιτική, ο Μπαράκ Ομπάμα έχει προεδρεύσει επί της μισής χώρας –με την υπόλοιπη να στέκει σε χαοτική απόσταση απέναντί του. Ενδεικτικά αυτού είναι άλλωστε τα χαμηλά ποσοστά αποδοχής του έργου του, παρά την ταυτόχρονα υψηλή δημοφιλία του. Λίγο μόλις διάστημα πριν τις εκλογές, η αβεβαιότητα συνεχίζει να στοιχειώνει την πλειοψηφία των πολιτών. Κι οι Αμερικανοί δεν τα πάνε καλά με την αβεβαιότητα…

Συνεπώς, μέσα σε αυτό το περιβάλλον και με τις συνθήκες να μοιάζουν σχεδόν ιδανικές για την επικράτηση ενός μετριοπαθούς ρεπουμπλικανού υποψηφίου, θα περίμενε κανείς ο Μιτ Ρόμνι να βρίσκεται καθοδόν προς εκλογικό θρίαμβο. Κι όμως, η πολιτική πραγματικότητα, μοναχά έτσι δεν δύναται να περιγραφεί.

Ένας σούπερσταρ στον Λευκό Οίκο για 4 ακόμα χρόνια

Είναι αλήθεια ότι ο πρώην κυβερνήτης της Μασαχουσέτης είναι ένας γνήσιος ρεαλιστής που έχει αποδεδειγμένα τη δυνατότητα να προσαρμόζεται στις καταστάσεις και να ηγείται «καθαρός» από ιδεοληψίες, επιδεικνύοντας αξιοθαύμαστα συνήθως αποτελέσματα. Όμως, ο επιτυχημένος επιχειρηματίας και πραγματιστής πολιτικός Μιτ Ρόμνι, δεν κατέρχεται σε αυτές τις εκλογές. Την θέση του έχει πάρει μία καρικατούρα, ένας «ρόλος» που ο ίδιος υποδύεται, όντας εγκλωβισμένος μεταξύ συμπληγάδων, που στην πραγματικότητα δεν του επέτρεψαν ποτέ να «τρέξει» την καμπάνια που θα άρμοζε τόσο στην τωρινή συγκυρία, όσο και στη δική του πολιτική προσωπικότητα και πορεία.

Το πρώτο στοιχείο που έχει κρατά δέσμιο τον Ρόμνι είναι –όσο παράδοξο κι αν ακούγεται- το ίδιο του το κόμμα. Το Grand Old Party (GOP) έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια μία δραστική μετάλλαξη προς σαφώς πιο ακραίες οικονομικά και κοινωνικά θέσεις, με αποτέλεσμα την ολοένα και μεγαλύτερη αποξένωσή του από κρίσιμες μερίδες του πληθυσμού. Το κόμμα του Ρίγκαν και του αμερικανικού ονείρου της κοινωνικής ανέλιξης για όλους, σύρεται πλέον από την ακραία ρητορική των εκπροσώπων των Tea Parties, οι οποίοι διακηρύττουν ένα εξτρεμιστικό όσο και ιδεοληπτικό όραμα για το μέλλον της χώρας.

Ο Ρόμνι, στην προσπάθειά του να πείσει αυτήν την βάση του κόμματος ότι αποτελεί αγνό εκπρόσωπό της, απώλεσε στοιχεία που διαχρονικά τον χαρακτήριζαν και που θα του έδιναν πλεονέκτημα στην μάχη του με τον Ομπάμα –κυρίως την ρεαλιστική του οπτική στην οικονομία και τον «συμπονετικό» συντηρητισμό του στα κοινωνικά θέματα. Από ένας γνήσιος μετριοπαθής υποψήφιος τύπου Ρίγκαν και Νίξον, μετατράπηκε σε έναν φονταμενταλιστή τύπου Γκολντγουότερ –και το τελευταίο είδος, ποτέ δεν κέρδιζε εκλογές για το GOP.

Αυτό που ίσως όμως αποτελεί το σημαντικότερο ζήτημα που στοιχίζει στον Ρόμνι την ευκαιρία να αντιπαρατεθεί με αξιώσεις απέναντι στον χαρισματικό του αντίπαλο, είναι η πρωτοφανώς ερασιτεχνική και γεμάτη στοιχειώδη επικοινωνιακά και στρατηγικά λάθη καμπάνια που έχει αναπτύξει –με την ευθύνη να βαραίνει κυρίως τον επικεφαλής και «πολύ» Στιούαρτ Στίβενς. Εξαρχής, δεν κατάφερε ποτέ να περάσει ένα ξεκάθαρο μήνυμα, επαφιόμενος στη λογική ότι οι οικονομικές «πληγές» του αντιπάλου του, θα κάνουν από μόνες τους την δουλειά.

Αποτέλεσμα αυτής της λογικής ήταν να «τρέχει» μονίμως πίσω από τις εξελίξεις. Αντιθέτως, η απλή στην σύλληψη αλλά ευφυής στην υλοποίηση καμπάνια του αντιπάλου του, καθόρισε τον Μιτ Ρόμνι εξαρχής ως έναν αποκομμένο από την κοινωνία πλουτοκράτη, με τον ίδιο να προσπαθεί να πείσει έκτοτε ότι δεν είναι ελέφαντας. Αναμφίβολα, από έναν άνθρωπο με την τεράστια πείρα του στον ιδιωτικό τομέα, θα περίμενε αν μη τι άλλο κανείς, πιο προσεκτικές επιλογές σε συμβούλους και διαμορφωτές στρατηγικών.

Τις δε δύο τελευταίες εβδομάδες, έλαβε χώρα το απόλυτο ναυάγιο αυτής της καμπάνιας, με «γκάφες» του υποψηφίου να διαδέχονται η μία την άλλη και να φέρνουν στη μνήμη των ψηφοφόρων εποχές Τζορτζ Μπους Τζούνιορ –γεγονός που μόνο ως καταστροφικό μπορεί να αποδειχθεί. Ακόμα κι η αντίδρασή του στις πρόσφατες επιθέσεις σε αμερικανικές πρεσβείες στη Μέση Ανατολή, εξέπεμψε μηνύματα μεγάλης ανασφάλειας και σίγουρα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί σαν αυτό που λέμε «προεδρική».

Σε τελική ανάλυση, ακόμα και τα «μαθηματικά» πλέον, καταδεικνύουν το γεγονός ότι η επανεκλογή του Ομπάμα στον προεδρικό θώκο, έχει ουσιαστικά «κλειδώσει». Σύμφωνα με τις αναλύσεις του εγκυρότατου realclearpolitics.com, στις πολιτείες οι οποίες κλίνουν σαφέστατα υπέρ του ενός ή του άλλου υποψηφίου, ο νυν Πρόεδρος έχει προβάδισμα 56 εκλεκτόρων έναντι του Ρόμνι.

Στις δε υπόλοιπες που παραμένουν αβέβαιες ως προς το αποτέλεσμά τους, η διαφορά του Ομπάμα στις κρισιμότερες εξ αυτών και με τους περισσότερους εκλέκτορες, όπως το Οχάιο, η Πενσιλβάνια και το Μίσιγκαν, πλησιάζει το 10%! Το μόνο στοιχείο που θα μπορούσε ίσως να διαταράξει κάπως αυτήν την εικόνα, είναι οι επιδόσεις των υποψηφίων στα προσεχή debates. Ποιος όμως άραγε θα στοιχημάτιζε σε οποιοδήποτε υποψήφιο κι αν στεκόταν απέναντι στον πιο χαρισματικό Πρόεδρο των ΗΠΑ από την εποχή του Κένεντι;

Για τις ΗΠΑ, η δεύτερη τετραετία Ομπάμα ενδέχεται να αποδειχθεί ακόμα πιο δραματική από την πρώτη. Και αυτό διότι, απαλλαγμένος από το βάρος της επανεκλογής, ο Πρόεδρος είναι ιδιαίτερα πιθανό να παραδοθεί σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό στις «ορέξεις» της αριστερής πτέρυγας του κόμματός του, η οποία ακόμα και στην προεκλογική περίοδο, τον κατηγορούσε για δειλία σε πολλά από τα μέτωπα που αυτή προτάσσει για την μεγάλη «αλλαγή» της αμερικανικής κοινωνίας.

Το GOP οφείλει να κατανοήσει πως το πρόβλημα δεν βρίσκεται στα πρόσωπα, αλλά στις πολιτικές –στην ουσιαστική του απομάκρυνση από τις αυθεντικές αρχές του αμερικανικού συντηρητισμού που διαχρονικά υπηρετούσε. Άλλωστε, πρόσωπα χαρισματικά για να ηγηθούν της επόμενης εκλογικής μάχης υπάρχουν ουκ ολίγα –των Μάρκο Ρούμπιο και Κρις Κρίστι προεξαρχόντων. Οι Ρεπουμπλικανοί οφείλουν άμεσα να μαζέψουν τα συντρίμμια τους. Άλλωστε το 2016, είναι πολύ πιθανό να παραλάβουν μία χώρα –οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά- στην εντατική…

Προηγούμενο άρθροΦεστιβάλ Δράμας, Day 5: Μείωσε τις αποστάσεις
Επόμενο άρθροΠίστη για κυβέρνηση, οργή για Ανδρέα Λοβέρδο
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας