Η νύχτα της Barbarella

Μια απεργία σου θυμίζει πόσες στιγμές χάνεις από τη ζωή σου. Βόλτα στις αποθήκες στο λιμάνι, καφές με φίλους, βιβλία στον Ιανό, απογευματινός ύπνος. Θεέ μου, πόσα πράγματα χάνουμε. Ψάχνουμε με τον Άλεξ βιβλία για ρεπορτάζ και δεοντολογίες. Κάπως σαν να αυτολογοκρίνομαι τελευταία. Καμιά φορά βάζεις τείχη στον εαυτό σου. Σα να τον διχοτομείς. Ανατολική και Δυτική Γερμανία. Λογοτεχνία και Δημοσιογραφία. Τι διλήμματα μπορεί να βρει κανείς αν έχει χρόνο. Ένα σωρό ηθικά και πρακτικά ζητήματα που πρέπει να λύσει. Μια απεργία από τη δουλειά πόσες σκέψεις μπορεί να σου φέρει; Ξεκινάω με τα πόδια από τη Στρατού. Δεν έχει λεωφορεία. Έχει σκέψεις. Έχει γενέθλια. Έχει απορίες. Πότε έγινα 25; Γιατί δεν είμαι ευτυχισμένη; Γιατί δεν είμαι ειλικρινής;

Αν πεθάνω αύριο, θα έχω ζήσει έτσι όπως ήθελα; Ο σουρεαλισμός μου καταρρέει; Ο καπιταλισμός καταρρέει; Αν ο πατέρας μου είναι ταχυδρόμος, νομιμοποιούμαι σε ό, τι επιδιώξω; Οι σύντροφοι μαχαιρώνουν πισώπλατα; Θα σε ξαναδώ ποτέ άραγε; Ανεβαίνοντας την Αριστοτέλους, το βλέμμα μου σκαλώνει στο Barbarella, ένα καινούριο μαγαζί στη Βασ. Ηρακλείου.

Μου θυμίζει είσοδο μαγαζιού στο Μανχάταν, από εκείνα που περίμενε η Bradshaw να μπει με τις φίλες της Παρασκευή βράδυ. Μπα, δεν είμαι μια Carrie της πόλης. Δεν έχω Manolo’s, έχω όμως μια μαϊμού Vuitton. Την κράταγα μια μέρα από το ένα χέρι και στο άλλο είχα περασμένη μια πάνινη από τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα. Τι σου έλεγα; Το τείχος του Βερολίνου. Ακόμη διαπερνά τ’ αυτιά μου η φωνή της γυναίκας με τον τηλεβόα. «Ληστές, ληστές, οι καπιταλιστές» με προφορά πελοποννησιακή.

Αύριο πρωί δουλειά. Ούτε βόλτες στην παραλία, ούτε χαζολογήματα. Περιμένω αργίες ή απεργίες. Τότε που πέφτει το τείχος. Που καταλαβαίνεις τι σου λείπει πραγματικά. Που κατεβαίνεις και σε καμιά πορεία. Λιγάκι να θυμηθείς πως είσαι άνθρωπος. Δεν είσαι Βερολίνο να είσαι έτσι χωρισμένος. Λένε ότι ο καπιταλισμός που γκρεμίζεται είναι το αντίστοιχο του τείχους. Τι θα αφήσει πίσω του άραγε το γκρεμισμένο τείχος;

Ψάχνω για ταξί στην Εγνατία. Ένας άνδρας λέει στη φίλη του:«Παραιτήθηκε ο Ρουσόπουλος». «Είδες που στα λεγα; Για να παραιτηθεί, κάτι κακό έκανε»…Όμορφη νύχτα. Απλουστευμένη. Καμιά φορά είναι ασήκωτες οι βαρύγδουπες αναλύσεις. Γιατί δε μπαίνει ένα τείχος ανάμεσα στο απλό και στο πολύπλοκο; Είναι τόσο εύκολο αν το θες. Άνθρωποι στους δρόμους, ήσυχη νύχτα, τα ζεστά φώτα στο Barbarella. Αυτή τη νύχτα αρχίζω να σπάω ένα-ένα τα τούβλα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας