Η ζηλιαρόγατα. Υπερβολική ζήλια

Η ζηλιαρόγατα. Υπερβολική ζήλια

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Νομίζεις και διατείνεσαι πως δεν ζηλεύεις καθόλου. Ναι, καλά! Έτσι έλεγα και εγώ, μέχρι που κάποιος ξύπνησε μέσα μου το ζώο και μεταμορφώθηκα όχι απλώς σε ζηλιαρόγατα, αλλά σε ζηλιαρότιγρη.

Κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσουμε πως δεν είμαι παθολογική ζηλιάρα. Δεν είμαι από αυτές που ζηλεύουν ακόμη και τον ίσκιο τους. Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι όταν εκείνος βγαίνει μόνος του έξω δεν είναι τι θα κάνει, με ποια θα συναντηθεί και αν θα με απατήσει. Κάθε άλλο. Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι όμως όταν βλέπω κάποια άλλη να τρίβεται στο δικό μου άντρα είναι να της βγάλω τα μαλλιά. Δηλαδή, ζηλεύω όταν υπάρχει λόγος. Πράγμα που ναι μεν το βρίσκω εξαιρετικά υγιές, αλλά από την άλλη με έχει βάλει σε μπελάδες.

Δεν ήμουν πάντα έτσι. Τους πρώτους μήνες που βγαίναμε, ο Τάσος μου δήλωνε πως ένα πράγμα που εκτιμούσε σ’ εμένα είναι το γεγονός πως δεν τον ζήλευα. Πως δεν του έκανα όχι μόνο σκηνές, αλλά ούτε καν νύξεις. Αντίθετα με τις πρώην του, που γενικώς τον είχαν πρήξει με τη ζήλια τους και ενίοτε τον έκαναν και ρεζίλι δημοσίως. Κάποια είχε σπρώξει, χώσει αγκωνιά και κλοτσήσει την κολλητή του, κάποια άλλη τον είχε χαστουκίσει σε ένα πάρτι γιατί συζητούσε με μια γνωστή του και μια τρίτη έφτασε στο σημείο να κάνει εφόδους στο σπίτι με κλειδαρά. Η αλήθεια για μένα είναι πως ποτέ δε ζήλευα. Και μου άρεσε αυτό.

Όχι μόνο γιατί το εκτιμούσαν οι εκάστοτε σύντροφοί μου, αλλά και γιατί ήμουν τελείως, μα τελείως ήρεμη. Νομίζω μάλιστα πως η τόση αδιαφορία μου -έχω φτάσει σε σημείο να παρηγορώ με αληθινή συμπόνια κάποια που έβαλε τα κλάματα στην αγκαλιά μου γιατί ο τότε σύντροφός μου την απέρριπτε, ενώ εκείνη τον κυνηγούσε μήνες- τους ιντρίγκαρε κάπως. Και ένας από τους λόγους που με ερωτεύονταν ήταν το ότι αναρωτιόντουσαν μήπως η τόση ψυχραιμία μου έδειχνε πως δεν ενδιαφερόμουν καθόλου για εκείνους.

Όταν όμως πρόσφατα έφτασα σε σημείο να χώσω κι εγώ μια αγκωνιά σε μια φίλη του, η οποία καθότι 1.10 έκανε τρεις σβούρες πριν προσγειωθεί σε ένα σκαμπό, τρόμαξα που άρχισα να γίνομαι σαν τις άλλες, τις στρίγκλες πρώην του, και συνειδητοποίησα πως κάτι δεν πάει καλά για να φτάσω να μεταλλαχθώ σε τέτοιο τέρας. Και ανησύχησα πραγματικά όταν παρ’ ολίγον να ξεμαλλιάσω μία – τελικά δεν το κατάφερα, γιατί ήταν απόκριες και το μαλλί που βούτηξα αποδείχτηκε περούκα. Στο μεταξύ είχαν προλάβει να την απομακρύνουν από την ακτίνα πρόσκρουσης.

Άντζελα.. Ζήλια

Όπως είναι φυσικό λοιπόν, άρχισα να αναρωτιέμαι πώς εγώ, το παγόβουνο αδιαφορίας και ψυχραιμίας, έφτασα στο σημείο να τα βλέπω όλα θολά από ζήλια. Τελικά δεν ήταν και πολύ δύσκολο, αφού εκείνος, συνειδητά ή υποσυνείδητα, φροντίζει να καλλιεργεί το ποταπό συναίσθημα της ζήλιας. Για να καταλάβεις τι εννοώ, θα σου περιγράψω μια συνηθισμένη βραδινή έξοδο μαζί του.

Φτάνουμε στο κλαμπ στο οποίο εκείνος πηγαίνει τρεις φορές την εβδομάδα μόνος και τρεις φορές το χρόνο μαζί μου. Λογικό να έχει περισσότερους γνωστούς από εμένα. Τυχαίνει όμως οι μισοί και πλέον γνωστοί να είναι θηλυκού γένους.

Τυχαίνει επίσης οι μισές και πλέον από τις γυναίκες που γνωρίζει να είναι μονίμως ασυνόδευτες, ήτοι σόλο. Επιπλέον, τυχαίνει οι μισές από τις τελευταίες, όταν τον χαιρετάνε, να το κάνουν διαχυτικά, είτε απλώνοντας χεράκι γύρω από τη μέση είτε πιάνοντάς τον από το μπράτσο (κάποτε μια του έπιασε κι άλλα πράγματα ως εναλλακτική χειραψία!). Oι περισσότερες μάλιστα του μιλούν ψιθυριστά στο αφτί και χαζογελούν. Και καμία, μα απολύτως καμία, δε γυρίζει ούτε καν να με κοιτάξει, λες και είμαι ο αόρατος άνθρωπος. Και φυσικά αναρωτιέμαι: «Από πού κι ως πού τέτοια οικειότητα, παρακαλώ;»

Αρχίζω λοιπόν να φουντώνω, θέλω δε θέλω. Και να ενοχλούμαι, ιδιαιτέρως όταν ο Τασούλης δε μου τις συστήνει – και μάλιστα κατά το πρέπον «από εδώ η τάδε, από εκεί η Ιωάννα, η γυναίκα της ζωής μου», για να τους κόψει τον οποιοδήποτε βήχα. Το πιο ενοχλητικό μάλιστα είναι όταν ο Τασούλης δεν εννοεί να ακούσει αυτό το βήχα και με βγάζει τρελή. «Μα, φίλη μου είναι, καλό κορίτσι, εσύ όλες τις υποπτεύεσαι. Αμάν πια αυτή η ζήλια σου».

Έχοντας λοιπόν αποδειχτεί ο ίδιος ιδιαίτερα αγαθός στις πονηρές προθέσεις κάποιων «θαυμαστριών» του, κι ενώ εγώ με το πυρηνικό μου ραντάρ εντοπίζω ποια θα μπορούσε να κάνει δεύτερες και τρίτες σκέψεις για το φίλο «μου», δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι πως ο Τάσος είναι από έρμαιο και εύκολος στόχος, δηλαδή τα θέλει ο ποπός του, μέχρι πολύ ύποπτος. Και φυσικά φαντάζομαι τι μπορεί να γίνεται όταν δεν είμαι εγώ παρούσα. Δε θες λοιπόν και πολύ περισσότερα να αρχίσεις να πλάθεις ιστορίες.

Εντάξει, δεν έχω φτάσει στο σημείο να μυρίζω τα μποξεράκια του για να διαπιστώσω αν αναδίδουν γυναικείο άρωμα, δεν του κάνω σκηνές γιατί έκανε 10 αντί για 7 λεπτά να γυρίσει από το περίπτερο ούτε εφόδους στη δουλειά του. Αλλά τις τσέπες του τις ψάχνω για χαρτάκια με τηλέφωνα – «τα βρίσκω τυχαία, όταν τις γυρίζω για να βάλω τα παντελόνια στο πλυντήριο».

Καθώς ο Τασούλης έχει δέσει το γάιδαρό του μαζί μου, εδώ και πολύ καιρό τώρα έχει πάψει να μου κάνει κομπλιμέντα. Κι ενώ το μόνο που σχολιάζει στην εμφάνισή μου είναι αν πήρα πενήντα γραμμάρια από προχθές, δε χάνει ευκαιρία να θαυμάσει, και μάλιστα φωναχτά, κάθε ωραία παρουσία που θα δει να περνάει από κοντά ή από μακριά του. Δεν είναι λοιπόν λογικό να αισθάνομαι ανασφάλεια και να κάνω συγκρίσεις;

Ευτυχώς, το κουμπί του στο κοίταγμα το βρήκα νωρίς. ‘Aρχισα τον αντιπερισπασμό. Πλέον, κάθε που βλέπω μια ωραία γυναίκα, τη δείχνω πρώτη στον Τασούλη, κάνοντας όλα αυτά τα σχόλια που κανονικά θα έπρεπε να κάνει εκείνος. Στο τέλος βαρέθηκε, το παιχνίδι έχασε το ενδιαφέρον του και έτσι, αντί να κάθομαι να ακούω σχόλια θαυμασμού, ακούω ένα ξερό «ναι, καλή είναι».

Είπαμε λοιπόν, φταίει εκείνος. Φταίνε όμως και κάποιες που βαυκαλίζονται πως μπορούν να κλέψουν τον άντρα μιας άλλης, οι επονομαζόμενες «αντροχωρίστρες», ο φόβος και ο τρόμος των απανταχού δεσμευμένων γυναικών εδώ και αιώνες. Oι οποίες του τρίβονται μόνο και μόνο επειδή είσαι εσύ μπροστά. Φυσικά, όταν ζηλεύεις, τις μισές φορές έχεις δίκιο και τις άλλες απλώς γίνεσαι ρεζίλι. Γιατί δεν είναι όλες αντροχωρίστρες και γιατί κάτι φαινομενικά ύποπτο μπορεί να είναι εντελώς αθώο, απλώς εσύ να έχεις τη μύγα. Και τότε όχι μόνο γίνεσαι ρεζίλι, αλλά αναγκάζεσαι να σκύψεις το κεφάλι και να ζητήσεις ταπεινά συγνώμη.

Σκόρδα στα μάτια τους

Ζηλεύω λοιπόν, για όλους τους παραπάνω λόγους. Και φυσικά του κάνω σκηνές, αφού δεν μπορώ να συγκρατηθώ εύκολα. Σκηνές που δε γράφω, κυρίως επειδή ντρέπομαι – πώς δηλαδή να ομολογήσω πως έβαλα τρικλοποδιά στη σκάλα σε μια ξανθιά, πως έχυσα κατά λάθος το ποτό μου πάνω σε μια μελαχρινή και πως εκεί που άναβα το τσιγάρο μου πήρε φωτιά το μαλλί μιας κοκκινομάλλας;

Με όλες αυτές τις σκηνές βέβαια, το μόνο που κατάφερα ήταν να του τονώσω τον εγωισμό και να τον κάνω να αισθάνεται περιζήτητος. Ίσως ενδόμυχα επιδιώκει να προκαλεί τη ζήλια μου, για να επιβεβαιώνει την εξουσία που έχει πάνω μου. Όσο λοιπόν του δείχνω ότι ζηλεύω, εκείνος θα το επιδιώκει ακόμη περισσότερο. Το δεύτερο που κατάφερα είναι να μας χαλάω τη διάθεση και να δημιουργώ ένα επιπλέον πρόβλημα, λες και δε μας έφταναν αυτά που όλα τα ζευγάρια υπό κανονικές συνθήκες έχουν. Θα μου πεις, ας πρόσεχε κι αυτός.

Το θέμα όμως δεν είναι τι κάνει αυτός, αλλά τι κάνω εγώ. Γιατί εγώ αφήνω τον Τασούλη και την καθεμιά να μου χαλάνε τη διάθεση. Ναι, αισθάνομαι ανασφαλής, γι’ αυτό και νιώθω να απειλούμαι. Επίσης, φαίνεται πως έχω ισχυρή την αίσθηση της ιδιοκτησίας. Όπως δε θέλω να μου πάρει κάποιος οτιδήποτε χωρίς να με ρωτήσει, ούτε καν κραγιόν, έτσι δε θέλω να μου πάρει και τον Τασούλη «μου».

Και το γεγονός ότι ζηλεύω, από μόνο του, αποδεικνύει πως πραγματικά ενδιαφέρομαι γι’ αυτόν. Εντάξει, τα ομολογώ όλα αυτά. Το θέμα μου όμως είναι τι να κάνω που δεν μπορώ να ελέγξω την αδρεναλίνη που ανεβαίνει μέχρι τα αφτιά. Θέλω επίσης να δηλώσω πως η ζήλια δεν είναι πράσινη – πίστεψέ με, την έχω δει πολλές φορές όταν κοκκινίζουν τα πάντα γύρω μου.

Ζήλευε, είναι μεταδοτικό

Τη λύση μού τη βρήκε, όπως πάντα, η κολλητή μου η Λίλιαν: «Oφθαλμόν αντί οφθαλμού». Καθότι εκείνη, έχοντας ως τρίτος άνθρωπος τη δυνατότητα και την ψυχραιμία να εξετάζει αντικειμενικότερα την κατάσταση, έχει παρατηρήσει πως η μεγαλύτερη βλακεία που κάνω είναι πως μπροστά του κάθομαι Παναγίτσα.

Προσέχω να μην μου μιλάει, να μη με πλησιάζει και να μη με φλερτάρει κανείς, μην τυχόν και προσβληθεί άθελά μου ο Τασούλης. Τις ελάχιστες φορές που έχω ξεχαστεί, ο Τάσος παρατάει οτιδήποτε κάνει εκείνη τη στιγμή και τρέχει να δει τι συμβαίνει, σηκώνοντας το φρύδι και τα μανίκια και ρωτώντας «τιιιι συμβαίνει;».

Έτσι, όταν διαπίστωσα πως με τη ζήλια μου μόνο εγώ «αρρωσταίνω» και σαμποτάρω και τη σχέση μου, αποφάσισα -αντί της παθητικής στάσης- να κάνω αντεπίθεση. Κάθε φορά που θεωρώ πως βλέπω κάτι ύποπτο, του το πληρώνω με το ίδιο νόμισμα. Για να νιώσει κι αυτός τη γλύκα και να κάτσει να σκεφτεί γιατί είναι μαζί μου και όχι με άλλες.

Κάθε φορά που βλέπω κάποια «ύποπτη» να τον τριγυρίζει, αντί να της κρατήσω μούτρα και να της δείξω πως εκνευρίστηκα, της συστήνομαι μόνη μου και της μιλάω σαν να είναι η κολλητή μου που έχω να τη δω χρόνια. Αιφνιδιάζεται, αισθάνεται αμήχανα και ένοχα και καταθέτει τα όπλα. Την κρατάω μάλιστα με αυτόν τον τρόπο απασχολημένη και μακριά του.

Όσο για το ψάξιμο στις τσέπες και άλλα ποταπά, τι να κάνω, καμιά δεν είναι τέλεια. Κάποτε όμως πρέπει να το σταματήσω, για να μη φτιάχνω ιστορίες με το μυαλό μου και τρελαίνομαι.

Η αναμάρτητη πρώτη τη ζήλια ψωρέτω να κατακρίνει

Πριν βιαστείς να κατηγορήσεις τις άλλες ως υπερβολικά ζηλιάρες, κάτσε και σκέψου πόσο, μα πόσο χαμηλά έχεις πέσει εσύ κάποια στιγμή. Τρεις αναγνώστριες διηγούνται τις «αδιακρισίες» που έκαναν από τη ζήλια τους.

  • «Του έκανα την καλή και του πρότεινα να καθαρίσω εγώ το γραφείο του, και για να μην πληρώνει καθαρίστρια και γιατί ήθελα να τον ευχαριστήσω. Στην πραγματικότητα ήθελα απλώς να ψάξω το πράγματά του, κάτι που έκανα. Έφτασα στο σημείο να ψάξω ακόμη και τα σκουπίδια, ανάμεσα σε φαγητά και μπανανόφλουδες, και να διαβάσω ένα ένα τα χαρτάκια που βρήκα. Φυσικά, δεν ανακάλυψα απολύτως τίποτα. Oπότε, αναγκάστηκα λίγες μέρες αργότερα να παραφυλάξω για ώρες έξω από το γραφείο του και τελικά τον έπιασα με άλλη».
    • Ελένη, 28 ετών
  • «Καθώς έψαχνα την ατζέντα του κινητού του, βρήκα ένα τηλέφωνο με τα αρχικά “Α.Κ.”, που τύχαινε να είναι τα αρχικά της πρώην του. Αμέσως το διέγραψα για να δω αν θα το ξαναγράψει, πράγμα που θα αποδείκνυε πως μιλούσαν και πως του το ξανάδωσε. Το ξαναβρήκα. Το ξανάσβησα. Αυτό επαναλήφθηκε πέντε φορές, μέχρι που μια μέρα, καθώς πάλευε πάνω από το κινητό του, μου είπε ότι δεν μπορούσε να καταλάβει τι γινόταν, όλο έγραφε το τηλέφωνο του αφεντικού του και μυστηριωδώς όλο σβηνόταν».
    • Μαίρη, 31 ετών
  • «Υποψιαζόμουν πως με απατούσε, αλλά δεν μπορούσα να βρω αποδείξεις. Oπότε, ένα βράδυ που καθόμασταν στον καναπέ του, έκανα πως μου έπεσε ο αναπτήρας και έσκυψα στο πάτωμα για να τον βρω. Όταν σηκώθηκα κρατούσα ένα μαύρο κιλοτάκι, που είχα βρει κάτω από τον καναπέ, και τον ρώτησα: “Ποιανής είναι αυτό;”. ‘Aρχισε να ψελλίζει: “Δεν είναι αυτό που νομίζεις, μια περαστική ήταν, εγώ εσένα αγαπάω…”. Εν ολίγοις, τα αποκάλυψε όλα για το κεράτωμά μου. Το κιλοτάκι φυσικά ήταν δικό μου και το είχα βάλει εγώ εκεί».
    • Λίζα, 33 ετών
Προηγούμενο άρθροSpyker 60 H.P: Τo πρώτο τετρακίνητο αυτοκίνητο στην ιστορία
Επόμενο άρθροΘα ζήσω ελεύθερο πουλί!
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας