Ο ιρανικός εθνικοσοσιαλισμός

Είχα την τύχη, το 1981, να γνωρίσω στο Παρίσι το δεύτερο Ιρανό πρωθυπουργό λίγο πριν την πτώ­ση του «σάχη», τον δολοφονηθέντα δέκα χρόνια αργό­τερα στο Παρίσι Σαπούρ Μπαχτιάρ (Shapour Bakhtiar). Ευπατρίδης, πο­λύ μορφωμένος, σοσιαλδημοκρατικών πεποιθήσεων, ο Σαπούρ Μπαχτιάρ είχε αναλάβει τήν πρωθυπουργία λίγο πριν την ανατροπή του σάχη, σε μια κίνηση απελ­πισίας του τελευταίου.

Παρά τα λαϊκά του ερείσματα, και ο ίδιος ανετράπη από τις ισλαμικές ορδές, λίγους μήνες αργότερα. Κατέφυγε στό Παρίσι, αλλά ήταν πά­ντα στόχος της ισλαμικής θηριωδίας, η οποία χρόνια τώρα κυβερνά το Ιράν.

Ενθυμούμαι, λοιπόν, μερικά από τα λόγια πού μού είχε πει ο Ιρανός πολιτικός, τα οποία σήμερα, 28 χρό­νια μετά, διατηρούν πάντα τον προφητικό χαρακτήρα τους. Σταθερός αντίπαλος τού σάχη Ρεζά Παχλεβί (Reza Pahlavi), ο Σαπούρ Μπαχτιάρ -ο όποιος είχε σπουδάσει στην Γαλλία και πολεμήσει με τον γαλλικό στρατό κατά των ναζί- γνώρισε έξι φορές τις φυλακές τού καθεστώτος και πάντα πίστευε σε ένα δημοκρατικό Ιράν.

Έτσι, τον Ιούνιο του 1981, μάς είχε τονίσει ότι η χώρα του ναι μεν είχε ανατρέψει ένα αυταρχικό και αστυνομικό καθεστώς, πλην όμως οι ανατροπείς του καθεστώτος ήσαν πολύ χειρότεροι από τον σάχη. «Πρόκειται για θρησκευτική συμμορία, διεφθαρμένη και αεί εγκληματική, η οποία κάποτε θα έλθει σε σύγκρουση με την ιρανική νεολαία και όλους αυτούς πού θέλουν ένα Ιράν ελεύθερο, δημοκρατικό, οικο­νομικά αναπτυγμένο και κοινωνικά δίκαιο».

Ο Σαπούρ Μπαχτιάρ επαληθεύεται. Η περίφημη «ισλαμική δημοκρατία» είναι μια άλλη παραλλαγή τού γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού και θέλει να εξαφανίσει τούς Εβραίους από προσώπου Γης -κατά προτί­μηση με ατομική βόμβα. Σήμερα, σε μία χώρα πού υποφέρει οικονομικά και κοινωνικά, είναι ηλίου φαει­νότερο ότι οι δυνάμεις αντιστάσεως στο αλληλοσπα­ρασσόμένο ιερατείο είναι πολύ ισχυρές, παρά την αδυσώπητη καταστολή.

Ιρανός συνάδελφος, ο οποίος επιθυμεί να κρα­τήσει την ανωνυμία του, σε τηλεφωνική επαφή πού είχε με την «ένωση Ευρωπαίων δημοσιογράφων» μάς είπε τα έξης: «Στις 20 ,Ιουνίου ήμουν στο μπαλκόνι της κατοικίας μου και παρακολουθούσα μία μαζική διαδήλωση και την βίαιη καταστολή της, κρατώντας το κινητό μου τηλέφωνο. Μισή ώρα αργότερα, έξι μαυροντυμένοι αστυνομικοί έσπασαν την πόρτα τού σπιτιού μου, μού τσάκισαν τα πόδια με τα κλομπ τους και με οδήγη­σαν σε ένα τμήμα με την κατηγορία ότι κατέγραφα μέσω κινητού την διαδήλωση.

Αφού με ξανακτύπη­σαν, χωρίς να ακούσουν τι έλεγα, με πέταξαν σε μιαν αυλή όπου ήσαν στοιβαγμένοι άλλοι 200 περίπου συ­μπατριώτες μου. Στην αυλή αυτή, υπό καυτό ήλιο, μείναμε 36 ώρες χωρίς τροφή και νερό, χωρίς στρώ­ματα, χωρίς δυνατότητα να ικανοποιήσουμε τις φυσικές μας ανά­γκες. Μετά τις 36 ώρες, ήλθε στην αυλή ένας δι­καστής, οπλισμένος, ο οποίος με την απειλή του πε­ριστρόφου του μας έβαλε να υπογράψουμε μία δήλωση στην οποία έπρεπε να αναγνωρίσουμε ότι με την συμμετοχή μας στις διαδηλώσεις, θέταμε σε κίν­δυνο την εθνική ασφάλεια. Υποκύψαμε στην απειλή και υπογράψαμε.

Βρεθήκαμε έτσι στις περίφημες φυλακές Εβίν, στις οποίες βεβαίως τίποτε δεν έχει αλλάξει από την εποχή τού σάχη, τότε πού είχα ξαναπάει, σε ηλικία 18 ετών. Εκεί βρέθηκα στο αποκαλούμενο «σαλόνι 7», όπου ήμαστε κάπου 100 άτομα, κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλο, σε μια επιφάνεια 40m2. ,Η κατάστα­ση ήταν αφόρητη. Οι περισσότεροι άπό εμάς μείναμε αρκετές ώρες όρθιοι, γιά να μπορέσουν κάποιοι να κοιμηθούν λιγάκι. Ήμουν μέρος και μάρτυρας σε ένα μαρτύριο σε φυσικό μέγεθος. Και όλα αυτά γιατί, ως δημοσιογράφος, είχα εκδηλωθεί υπέρ του Μουσαβί (Mousavi) και σε ένα βιβλίο μου προκαλούσα ανοιχτά τον εκδότη μιας συντηρητικής εφημερίδας, της «κεϊχάν».

Το “έγκλημα” αυτό με οδήγησε στο να με ανα­κρίνουν επί 14 ώρες -όχι χωρίς τα απαραίτητα κτυπή­ματα στα νεφρά και στα γεννητικά μου όργανα. Στην διάρκεια της ανακρίσεως, μου ζήτησαν να δηλώσω και να αναγνωρίσω ότι είχα καταστρέψει μια τράπεζα. Το αρνήθηκα με όση δύναμη μού απέμενε. Αυτό ίσως με έσωσε. Επειδή είμαι δημοσιογράφος και συγγρα­φέας, με άφησαν ελεύθερο ύστερα από τέσσερις ημέρες. ,Αλλοι, όμως, σαπίζουν χωρίς ελπίδα στις διά­φορες φυλακές.

Το καθεστώς είναι μια αδίστακτη κλίκα στην εξουσία. Πρόκειται για καουμπόηδες με κολτ, χωρίς ιερό και όσιο, που είναι έτοιμοι για όλα προκειμένου να εξοντώσουν κάθε αμφισβητία και να συντρίψουν την οποιαδήποτε αντιπολίτευση. Να έχετε όμως υπ, όψιν σας ότι στο Ιράν τίποτε δεν είναι πλέον όπως χθες».

Ίσως, το κείμενο που προηγείται κάτι να θυμίζει στους φίλους των μουλάδων του ΣΥΡΙΖΑ, του ΛΑΟΣ και αρκετών κυβερνητικών παραγόντων.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας