Μακάρι να ήταν εφιάλτης

Μακάρι να ήταν εφιάλτης τουλάχιστον έτσι θα είχαμε την ελπίδα ότι θα ξυπνήσουμε.

Αισθάνομαι ντροπή και θλίψη.

Όχι, δεν αισθάνομαι τίποτα. Έχω μουδιάσει.

Κάθομαι δυο μέρες τώρα άναυδη μπροστά στην τηλεόραση.

Παρακολουθώ τις εξελίξεις. Θλίβομαι. Πονάω. Διχάζομαι.

Ένα παιδί έχασε άδικα τη ζωή του. Ποιες λέξεις μπορούν να περιγράψουν αυτόν τον πόνο; Τον πόνο της τόσο άδικης απώλειας;

Έπειτα κάηκε όλη η Ελλάδα. Δεν υπάρχουν λόγια.

Δε θα σταθώ στα γεγονότα, ούτε θα αναπαράγω αυτά που συνεχώς ακούμε από πολιτικούς, δημοσιογράφους, αυτόπτες μάρτυρες, κομουνιστές, ναζιστές, φασίστες, δημοκρατικούς.

Θέλω να γράψω τις σκέψεις μου, γιατί όσο τις κρατάω μέσα μου συνθλίβονται τα σωθικά μου.

Προσπαθώ να με κατατάξω κάπου. Αναρχικιά δεν είμαι, αλήτισσα δεν είμαι, άνεργη δεν είμαι, κομουνίστρια δεν είμαι, φασίστρια επίσης δεν είμαι, δημοκράτισσα ούτε. Είμαι ένας ακόμα άνθρωπος που βόλεψε τη ζωή του, παίρνει το μισθό του, οδηγεί το αμάξι του, πάει στο γήπεδο τις Κυριακές.

Ξαφνικά μπαίνω σε δίλημμα.

Μπαίνω στο internet και βλέπω σελίδες υπέρ του άτυχου μικρού, θλίβομαι. Τι κάνουμε τώρα;

Βλέπω σελίδες υπέρ του ειδικού φρουρού και αηδιάζω, οργίζομαι. Ίσως δεν θα έπρεπε.

Σκέφτομαι «ανθρώπινα»;

Θα ήθελα να είμαι στις πορείες, αλλά αρνούμαι να ενταχθώ σε ένα σύνολο ανθρώπων που σπάνε και καίνε ότι βρούνε μπροστά τους.

Ανατριχιάζω, ακούγοντας συνθήματα μαθητών.

Αρνούμαι να ενταχθώ στο σύνολο των βολεμένων, αλλά αφού δε βγαίνω στους δρόμους, είμαι μια από αυτούς.

Σιχαίνομαι τον ίδιο μου τον εαυτό που παραμένω αμέτοχη, άπρακτη απέναντι στο χάος.

Φοβάμαι να βγω στους δρόμους, αν πάθω κάτι τι θα απογίνει η οικογένεια μου;

Δεν κερδίζονται όμως έτσι οι αγώνες.

Κάποιοι βάζουνε φωτιές και σπάνε καταστήματα. Κόσμος βρίσκεται σε κίνδυνο.

Αυτοί δεν φταίνε σε τίποτα, πληρώνουν όμως τη νύφη.

Ούτε έτσι κερδίζονται οι αγώνες.

Πολιτικοί που φέρονται ως αρπαχτικά προσπαθούν να κερδίσουν τις εντυπώσεις.

Να βγω στους δρόμους, να με πιάσει ο μπάτσος να με σπάσει στο ξύλο. ΓΙΑΤΙ;

Να βγω στους δρόμους να μπλέξω με “φασίστες” που σπάνε και καίνε. ΓΙΑΤΙ;

Δε τη γουστάρω την εξουσία, όσο δε γουστάρω κι αυτούς που σπάνε αλόγιστα και καίνε τα αυτοκίνητα και τα μαγαζιά του κοσμάκη.

Δε γουστάρω ούτε κι εμάς τους βολεμένους που παρακολουθούμε από τις τηλεοράσεις μας το χάος ανήμποροι να αντιδράσουμε.

Οι μπάτσοι χτυπάνε και σκοτώνουν στο όνομα της δημοκρατίας, κάποιοι άλλοι καταστρέφουν στο όνομα της «αντιεξουσίας».

Τα παιδιά είναι η ελπίδα κι εμείς τα σκοτώνουμε κάθε μέρα και κάθε νύχτα.

Αναρωτιέμαι :

«ΑΝ ΔΕΝ ΓΙΝΟΤΑΝ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΠΟΣΟ ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΤΑΣΗ ΘΑ ΕΠΑΙΡΝΕ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ;» στοιχηματίζω ότι μόλις όλοι εξέφραζαν «τη θλίψη, τον αποτροπιασμό και την οδύνη τους» το θέμα θα έμπαινε στο αρχείο κι όλοι θα ζούσαμε στη δική μας μίζερη ζωή.

Τελικά σε αυτό το τόπο ή πρέπει να σκοτώνεις ή πρέπει να σπας και να καις για να βρεις βήμα να ακουστείς.

Πώς να αντιδράσεις;

Τώρα που φτάσαμε ως εδώ πως να γυρίσεις πίσω;

Υπάρχει μέλλον σε αυτόν τον τόπο;

Το μέλλον το σκοτώσαμε το βράδυ του Αγίου Νικολάου στα Εξάρχεια.

Ζήτησα από τους διαχειριστές του zortal το άρθρο μου να κλειδωθεί και να μη δέχεται σχόλια. Δυστυχώς δεν είναι τεχνικά εφικτό. Γι αυτό σας παρακαλώ να μην γράψετε σχόλια.

Δε σας σνομπάρω…. Απλά ας προσπαθήσουμε μια φορά να σκεφτούμε χωρίς να κρίνουμε.

Τις σκέψεις μου διακόπτει μια διαφήμιση του υπουργείου οικονομίας … να πληρώνουμε λέει τους φόρους μας.

Μας κοροιδεύουν κι εμείς τους ανεχόμαστε.

Έχουμε ότι μας αξίζει.

Κάτσε τώρα πιο αναπαυτικά στη πολυθρόνα σου και βρίσε με κιόλας γιατί έγραψα τις σκέψεις σου.

Ύστερα πήγαινε να κοιμηθείς.

Προηγούμενο άρθροΡάλι Dakar σε …λάτιν ρυθμούς
Επόμενο άρθροΖητείται… ανάπτυξη, όμως μας ακούει κανείς;
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας