Με προσβάλλει, με μειώνει και με ξεφτιλίζει

Με προσβάλλει, με μειώνει και με ξεφτιλίζει

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Αντί να σταυροκοπιέται που του έτυχε μια γυναίκα σαν εσένα στο δρόμο του, σου ρίχνει τόσο την αυτοπεποίθηση, που πιστεύεις ότι δεν είσαι ικανή για τίποτα. Όλες έχουμε βρεθεί κάποια στιγμή από κάτω.

Αρχίζεις και βγαίνεις με έναν άντρα. Σου λέει γλυκόλογα, σου λέει πως είσαι η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου, γελάει με τα αστεία σου, σου στέλνει λουλούδια στο σπίτι και ως άλλος Ρωμαίος στέκεται με μισοβουρκωμένα μάτια μπροστά σου και σου δηλώνει απερίφραστα τον αιώνιο έρωτά του. Φυσικά και φτύνεις στον κόρφο σου, αποφασίζεις να κάνεις κανονική σχέση μαζί του και μακαρίζεις την τύχη σου που θα περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου ανάμεσα σε γλυκόλογα, λουλούδια και σοκολατάκια.

Αυτό ακριβώς λοιπόν μου συνέβη όταν γνώρισα τον Αλέξανδρο. Και οι πρώτοι τρεις μήνες της σχέσης μας κύλησαν κάπως έτσι. Ίσως και πιο ρομαντικά. Η τομή στη σχέση μας έγινε μάλλον όταν αποφασίσαμε να συζήσουμε κανονικά, να βρούμε δηλαδή ένα σπίτι να στεγάσει τον έρωτά μας, γιατί, όπως είπε ο Αλέξανδρος, «καλύτερα να ξεκινήσουμε την κοινή μας ζωή σ’ ένα χώρο καθαρό από μνήμες άλλων». Ξαναφώναξα «γουάου», ξαναφτύστηκα στον κόρφο μου και άρχισα να πακετάρω.

O Αλέξανδρος είναι ένας άντρας που σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να αποκαλέσεις όμορφο. Είχε όμως μια γοητεία. Ήταν και αρκετά μεγαλύτερός μου, πετυχημένος στη δουλειά του (δημοσιογράφος κι αυτός), με εμπειρίες και τρόπους μπον βιβέρ, πρόθυμος να με ευχαριστεί.

Εγώ παράτησα για χάρη του μια σχέση από αυτές που χαρακτηρίζονται «κανονικές», δηλαδή χωρίς κακές στιγμές αλλά και χωρίς ένταση, ήμουν στο ξεκίνημα της δημοσιογραφικής μου καριέρας, στο άνθος της ηλικίας μου -στα 24- και με την έπαρση και σιγουριά αυτής της ηλικίας, που νομίζεις πως ο κόσμος σού ανήκει και όπου να ‘ναι θα το μάθει. Ετοιμάστηκα λοιπόν να ρουφήξω αυτά που με περίμεναν.

Είσαι άσχημη

Πακετάρισα, μετακόμισα και ξεπακετάρισα και τα δύο σπίτια μέσα σε τρεις ημέρες. O Αλέξανδρος καθόταν απλώς και με κοίταζε, ανίκανος να ακολουθήσει τους ρυθμούς μου, αλλά και με την ακλόνητη πεποίθηση πως το σπίτι είναι απόλυτα γυναικεία δουλειά… Εγκατασταθήκαμε, βάλαμε κάτω χαρτί και μολύβι, κάναμε τους λογαριασμούς μας και τους χωρίσαμε στα δύο. Αυτά εσύ, αυτά εγώ. Άλλωστε τα έσοδά μας ήταν σχεδόν τα ίδια.

O μισθός μου, παρ’ ότι δούλευα μόνο 5 χρόνια, ήταν σχεδόν ίδιος με εκείνου, που δούλευε πάνω από 15. Το πρώτο καμπανάκι χτύπησε όταν, μία εβδομάδα μετά τη μετακόμιση, μπαίνοντας σπίτι με αποκάλεσε «ανοικοκύρευτη», καθότι δεν είχα κρεμάσει ακόμα τους πίνακες στους τοίχους, αν και κατά τη δική μου άποψη οι πίνακες για να κρεμαστούν σε ένα σπίτι θέλουν πολλή μελέτη. Μετά με αποκάλεσε και κακή μαγείρισσα, γιατί δεν ήξερα τη διαφορά ανάμεσα στο βούτυρο και το βούτυρο γάλακτος.

Σκέφτηκα πως απλά είχε νεύρα, αλλά τα μούτρα συνεχίστηκαν για μέρες και επιπλέον εξαφανιζόταν τις νύχτες και γυρνούσε αφότου ο ήλιος είχε ανατείλει. Θα μου πεις πως όλα αυτά οφείλονταν στη συμβίωση και πως μάλλον ο Αλέξανδρος αντιδρούσε στη δέσμευση και την προοπτική μιας σοβαρής σχέσης. Ή πως βρήκε άλλη γυναίκα. Ή πως η πρώτη εκδοχή τον ώθησε στη δεύτερη. Αυτά ακριβώς είπα κι εγώ στον εαυτό μου.

Πεπεισμένη πως μου συνέβαινε κάτι πάρα πολύ κοινό, κατέφυγα σε μια πολύ κοινή λύση: στα κομμωτήρια και τα μαγαζιά. Και μια ωραία ημέρα επέστρεψα σπίτι κοκκινομάλλα, με ίσια μαλλιά και φορτωμένη σακούλες με ρούχα.

Το σχόλιο του όταν με είδε ήταν πως αυτό το χρώμα είναι φρικτό για την επιδερμίδα μου, πως με τα ίσια μαλλιά η μύτη μου φαίνεται μεγαλύτερη και με ρωτούσε γιατί πετάω τα λεφτά μου σε ρούχα αφού ούτως ή άλλως δεν ξέρω να τα διαλέγω και πως, όσο ακριβό και να είναι κάτι, πάνω μου θα δείχνει φτηνιάρικο. Ανήμπορη να κάνω κάτι άλλο, ντύθηκα, βάφτηκα και ετοιμάστηκα να βγω. Για να αρχίσει ο δεύτερος γύρος:

Τώρα ήταν βέβαιος πως είχα εραστή, πως αγόρασα ρούχα και εσώρουχα για κάποιον άλλον, πως -αν δεν είχα ήδη- ετοιμαζόμουν να βρω, αλλά ό,τι και να έκανα κανείς δε με ήθελε έτσι όπως ήμουν. Όταν χτύπησε το κουδούνι και εμφανίστηκε μπροστά του ο Δημήτρης για να με πάρει να βγούμε, ο Αλέξανδρος απλά κατάπιε τη γλώσσα του.

Είσαι ατάλαντη

Το φτιαχτό αυτό «ραντεβού» σήμανε και την απαρχή της ανακωχής στο σπίτι μας. O Αλέξανδρος σταμάτησε να σχολιάζει την εμφάνισή μου τόσο φανερά, αλλά από την άλλη δεν την επιβράβευε κιόλας. Μάλιστα πού και πού, σε ανύποπτο χρόνο, πέταγε κάποιο σχόλιο. Εγώ απορούσα τι συνέβη και πώς καλύφθηκε η απόσταση από το «είσαι η ωραιότερη» μέχρι το «ίσως χρειάζεσαι μια πλαστική στη μύτη» ή «σταμάτα να τρως σαν γουρούνι, δεν μπορώ να σε βλέπω»!

Πέρασαν έτσι άλλοι δύο μήνες, με μένα την ηλίθια να τσακίζομαι να φέρω το σπίτι βόλτα, να μαγειρεύω κάθε μέρα άλλο φαγητό, να αγοράζω βιβλία συνταγών, να φέρνω μαστόρους για το καζανάκι, τη λάμπα, τη σύνδεση της κεραίας, να αγοράζω χαλιά και κιλίμια και να πηγαίνω στο κομμωτήριο δις την εβδομάδα. Και όλα αυτά για να του αποδείξω πως, ναι, είμαι η καλύτερη και να μην του δώσω το δικαίωμα να γκρινιάξει και να με «στολίσει» και με άλλα επίθετα. Την αφορμή φυσικά τη βρήκε μόνος του. Μόλις είχα πάρει την πρώτη μου εκπομπή στην τηλεόραση, μια σοβαρή εκπομπή, που το θέμα της με ενδιέφερε πολύ.

Μάλιστα του ζήτησα να δει το πρώτο επεισόδιο και να μου πει τη γνώμη του ως πιο έμπειρος και παλιός στο χώρο. Εκείνος κάγχασε κοροϊδευτικά, με βρήκε από κακοντυμένη και χοντρή έως εντελώς τρακαρισμένη (που φυσικά και ήμουν) και εκτός θέματος (που δεν ήμουν καθόλου), και μου συνέστησε πως το καλύτερο που είχα να κάνω στη ζωή μου ήταν να παρατήσω τη δημοσιογραφία και να ασχοληθώ με τα σοκολατάκια, γιατί μόνο σ’ αυτό ήμουν καλή.

Εννοείται πως με πήρε από κάτω. Στα γυρίσματα πήγαινα με κομμένα τα φτερά και κάθε φορά που έκανα συνέντευξη αισθανόμουν τα σχόλιά του να κρέμονται από πάνω μου, σαν δαμόκλειος σπάθη, έτοιμα να με αποκεφαλίσουν. Δε μου έφταναν οι τρικλοποδιές του γραφείου, τώρα μου τις έβαζαν μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Ντρεπόμουν τόσο πολύ, που σταμάτησα να γράφω τις εκπομπές μου στο βίντεο, γιατί δεν ήθελα να με βλέπω ούτε εγώ η ίδια.

Είσαι και χαζή

Τα προσωπικά ή τα σχετικά με την εμφάνισή μου σχόλια είχαν πλέον εμπλουτιστεί με αυτά για την ευφυΐα μου, τη σεξουαλικότητά μου, τη δουλειά μου, το χιούμορ μου, τις ικανότητές μου στο σφουγγάρισμα, τους φίλους μου (που ήταν όλοι άχρηστοι και ανίκανοι), τους πρώην μου (που ήταν όλοι κακάσχημοι και ηλίθιοι).

Εν ολίγοις ήμουν μια ανοικοκύρευτη, ατάλαντη γυναικούλα -το Κατίνα σας το είπα;-, χωρίς φίλους, χωρίς κύκλο, που κρεμόμουν από πάνω του. Κύκλο φυσικά και δεν επρόκειτο να αποκτήσω, τουλάχιστον όχι μαζί του, αφού στα επαγγελματικά του πάρτι και δεξιώσεις πήγαινε συνοδευόμενος όχι από μένα, αλλά από μια φίλη του ηθοποιό. Εμένα ντρεπόταν να με δείξει.

Ήταν η πρώτη φορά που συμβίωνα και μέχρι τότε φανταζόμουν αλλιώς τη συμβίωση. Oι εικόνες που είχα φτιάξει ήταν απλές και χαρούμενες: οι δυο μας να μαστορεύουμε, να γελάμε, να κάνουμε έρωτα στην μπανιέρα, να χοροπηδάμε. Εικόνες ξενοιασιάς και ευτυχίας. Μπορεί να έφταιγε που είχα δει πολλές διαφημίσεις, δεν ξέρω.

Αυτό που ζούσα πάντως δεν είχε καμία σχέση με ξενοιασιά. Κουμπώθηκα, έχασα την αυτοπεποίθησή μου και άρα τον αυθορμητισμό μου. Αντί να γυρνάω μέσα στο σπίτι με τζιν και T-shirt, φορούσα φούστες και γόβες, μη με πει ατημέλητη. Όταν ήμουν στην μπανιέρα, πρόσεχα να μη ρίχνω σαπουνάδες στο πάτωμα και με πει ανοικοκύρευτη. Δε γδυνόμουν μπροστά του μήπως και με πει χοντρή και όταν έρχονταν φίλοι -οι δικοί του μόνο- σπίτι, δε μιλούσα μήπως και με πει χαζή. Τελικά, οι φίλοι του κατέληξαν να με πουν χαζή ακριβώς επειδή δε μιλούσα. Φυτό είχα καταντήσει. Όχι, δεν έφυγα. Δεν είχα τη δύναμη.

Τι θα έκανα χωρίς αυτόν στη ζωή μου, ποιος άλλος θα με κοιτούσε έτσι όπως ήμουν, πώς θα τα έβγαζα πέρα στη δουλειά χωρίς τις συμβουλές του; Με είχε πείσει. Και είχα καταντήσει μια γυναίκα χωρίς αυτοπεποίθηση, χωρίς το θάρρος της γνώμης μου, χωρίς φιλοδοξίες. Το ποτήρι ξεχείλισε όταν μου είπε πως το μόνο που του έφερνα στη ζωή του ήταν κακοτυχία. Κι αυτό, όταν έχασε τη δουλειά του. Τότε μόνο άρχισα να καταλαβαίνω πως δεν του έφταιγα εγώ, αλλά ο εαυτός του.

Αν και αργά, πάντως τελικά έφυγα, γιατί φανταζόμουν την κόλαση που θα ακολουθούσε από εδώ και πέρα. Άλλωστε πήρα μια γεύση της όταν προσπάθησε και να με χτυπήσει. Φεύγοντας με έπιασε το πείσμα να του αποδείξω πως δεν ήμουν αυτή που με έκανε να πιστέψω πως ήμουν. Ή να αποδείξω στον εαυτό μου πως δεν ήμουν αυτή που εκείνος με έκανε να πιστέψω. Τουλάχιστον υπήρχαν ακόμα μέσα μου κάποια ψήγματα αντίστασης. Στη δουλειά μου πήγα καλά. Απ’ ό,τι μάθαινα, εκείνος πήγαινε από το κακό στο χειρότερο.

Τη γυναικεία μου αυτοπεποίθηση κατάφερα να την ανακτήσω σχετικά γρήγορα – σ’ αυτό βοήθησαν οι άντρες που με φλέρταραν. Κατά τ’ άλλα, μου πήρε δύο χρόνια να συνέλθω. O Αλέξανδρος με γέμισε με κάτι που μέχρι τότε δεν ήξερα πως υπήρχε: ανασφάλειες. Και σήμερα πιστεύω ακράδαντα πως η λεκτική «βία», αυτού του τύπου, είναι εξίσου σοβαρή με τη σωματική. Oι πληγές της όμως αργούν πολύ περισσότερο να κλείσουν.

Όμως αυτός ποιος νομίζει ότι είναι;

Δύο χρόνια αργότερα, όταν τον ξανασυνάντησα, δέχτηκα να βγω μαζί του. Ήθελα να μάθω, με έτρωγε ακόμα, τελικά τι πίστευε πραγματικά για μένα. O Αλέξανδρος μου επιβεβαίωσε αυτά που κατά βάθος ήξερα. Φοβόταν, βλέποντάς με να τρέχω με χίλια στο ξεκίνημα της καριέρας μου, πως κάποια στιγμή θα τον ξεπερνούσα.

Δεν του άρεσε που ήμουν οικονομικά ανεξάρτητη, ήθελε να εξαρτώμαι από εκείνον. Τρελαινόταν που ήμουν όμορφη και ανά πάσα στιγμή φοβόταν πως θα έβρισκα κάποιον άλλο. Προσπαθούσε να με «ρίξει» για να μη με χάσει. Για να τον έχω ανάγκη και να κρέμομαι από πάνω του. Γιατί, σε τελική ανάλυση, αυτός ήταν που μου έπεφτε λίγος.

Το μάθημά μας το πήραμε και οι δυο. Εγώ τουλάχιστον σίγουρα. O Αλέξανδρος είχε κάνει το μόνο βέβαιο για να με χάσει για πάντα. Δε μου πρόσφερε το στήριγμα που χρειαζόμουν για να μπορέσω να δημιουργήσω στη ζωή μου, στη σχέση μας, στη δουλειά μου. Για να πάμε μαζί πιο μπροστά. Αντίθετα, η σχέση μας ήταν ένα ράλι για να δούμε ποιος θα έβγαινε πρώτος, ποιος θα αποδείκνυε ότι ήταν καλύτερος. Την ανάγκη διοργάνωσης ενός τέτοιου ράλι την έχουν μόνο αυτοί που ξέρουν πως δεν αξίζουν όσο δείχνουν και όσο προσπαθούν να μας πείσουν.

Αν με ρωτήσεις σήμερα, πιστεύω πως πιο χαμένος βγήκε εκείνος. Η ζωή του μέχρι σήμερα το απέδειξε. Εγώ, ως πιο δυνατή, τελικά συνήλθα γρήγορα. Πήρα ένα ουσιαστικό μάθημα για το τι σημαίνει σχέση. Και όταν πλέον κάποιος μου έκανε ένα σχόλιο σαν αυτά του Αλέξανδρου, ήξερα τι κρυβόταν από πίσω. Δε μιλάω για την κριτική, αλλά για τις μικροκακίες. Ξέρω πως υπάρχει ο σωστός τρόπος να πεις τα πάντα.

Και βέβαια δεν επέτρεψα ποτέ στον εαυτό μου να πάρει ούτε για μια στιγμή το ρόλο του Αλέξανδρου. Την κοιλίτσα του νυν συντρόφου μου την αγνοώ, τη λάθος απόφασή του τη δικαιολογώ, στα αρνητικά που κάνει ψάχνω να βρω και να του τονίσω το θετικό. Αν και τώρα τελευταία υποψιάζομαι πως το παρακάνω λίγο και στο τέλος θα καταλήξει να φουσκώνει σαν παγόνι και να με παρατήσει γιατί του πέφτω λίγη.

Με προσβάλλει και με μειώνει

Δύο γυναίκες διηγούνται τα όσα αναγκάστηκαν να υπομείνουν.

  • «Πριν λίγο αποφάσισα να “αποχωρήσω” από μια σχέση που με καταδυνάστευε τα τελευταία 4 χρόνια. Έχω υποστεί επανειλημμένως σωματική κακοποίηση και λεκτική βία. Παράλληλα έχασα την αυτοπεποίθηση και τον εγωισμό μου, απομονώθηκα και ταπεινώθηκα στον έσχατο βαθμό από κάποιον που τελικά δεν άξιζε. Εκείνος, 26 ετών, πανέμορφος στα μάτια μου, κατ’ επιλογήν άνεργος, απόφοιτος γυμνασίου και με συνήθειες όπως ο Ιππόδρομος, το Στοίχημα, η ζήλια και οι άλλες γυναίκες. Εγώ, απόφοιτη φιλολογίας, εργαζόμενη, οικονομικά ανεξάρτητη και οδεύοντας προς το μάστερ μου. Τόσο καιρό ήταν σαν να ζούσαν μέσα μου δύο πρόσωπα. Αφενός, προσπαθούσα να τελειώσω τις σπουδές μου, να καταρτιστώ στη δουλειά μου και να ανεξαρτητοποιηθώ οικονομικά και, αφετέρου, ήμουν ένα άβουλο πλάσμα, εξαρτημένη από εκείνον απόλυτα. Στο παρελθόν είχα τάσεις κατάθλιψης και αυτοκτονίας, αλλά τώρα που “απεξαρτήθηκα” από εκείνον εύχομαι να ξυπνήσω ένα πρωί και να έχω ξεχάσει ότι υπήρξε στη ζωή μου».
    • Ελένη, 25 ετών
  • «Παρ’ ότι ήμουν δέκα χρόνια παντρεμένη και έχω ένα αγοράκι, αποφάσισα να χωρίσω τον άντρα μου μόλις πριν από λίγους μήνες. Και οι δύο είμαστε άνθρωποι με υψηλή μόρφωση και κοινωνικό επίπεδο, αλλά εκείνος, πατώντας πάνω στη δική μου ανασφάλεια, μέσα από τη σχέση μας έβγαλε το χειρότερό του εαυτό. Με ταπείνωνε συνεχώς, έριχνε την αυτοπεποίθησή μου, όλα επάνω μου τού έφταιγαν: η εμφάνισή μου, η οικογένειά μου, η οικονομική μου ανεξαρτησία, ακόμη και ο τρόπος που μεγαλώνω το παιδί μου. Γενικώς, γι’ αυτόν ήμουν το κόκκινο πανί και ο λόγος για τις δικές του αποτυχίες. Η καθημερινότητά μου ήταν ένας φόβος: ότι θα με απορρίψει, ότι θα μου ξαναφωνάξει, ότι δε θα κάνω κάτι καλά. Έφτασα να έχω τρομερά νεύρα και τάσεις κατάθλιψης. Από τότε που κατάλαβα ότι το πρόβλημα δεν το είχα εγώ αλλά εκείνος, χρειάστηκα πολύ κουράγιο μέχρι να φτάσω να του ζητήσω να χωρίσουμε. Όμως, ευτυχώς, ξαναβρήκα τον παλιό μου εαυτό, τη γυναικεία και ανθρώπινη υπόστασή μου. Τώρα είμαι σίγουρη πως μου αξίζει κάτι καλύτερο στη ζωή, γιατί έχω πια καταλάβει πως αυτά τα χαρακτηριστικά δεν αλλάζουν σε κάποιον, πολύ περισσότερο όταν δεν έχει καμία διάθεση να βελτιωθεί και πιστεύει πως εκείνος είναι ο τέλειος κι εσύ η ελαττωματική. Το μόνο που έχω να μου προσάψω είναι ότι με την παθητική στάση και το φόβο μου επέτρεψα αυτή του η πλευρά να γίνει ακόμη πιο ισχυρή. Του έδωσα το έδαφος για να με πατήσει».
    • Oυρανία, 31 ετών
Προηγούμενο άρθροΕίμαστε ζευγάρι ή όχι; Ποιος ξέρει άραγε;
Επόμενο άρθροDaredevil: 1η Σεζόν. Άποψη για την τηλεοπτική σειρά
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας