Μετά την Καρντάσιαν, μια άλλη Κιμ μας συγκλονίζει

Η τοποθέτηση της Φώφης, «όταν δημοσιογράφοι διώκουν δημοσιογράφους, η ελευθερία του λόγου πάει περίπατο», τσάκισε κόκαλα. Η παρέμβαση του Ευάγγελου Βενιζέλου ήταν καταλυτική: «Το ζήτημα πρέπει να φτάσει αμέσως ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου».

Ο πανταχού παρών Πέτρος Τατσόπουλος δεν μάσησε τα λόγια του: «Το IQ αυτών της ΕΣΗΕΑ είναι ελαφρώς μεγαλύτερο από το IQ της ταραμοσαλάτας». Δεν σας κρύβω, λοιπόν, ότι είχα συγκλονισθεί από το γεγονός. Προς στιγμήν σκέφτηκα να φτιάξω ένα πλακάτ, «je suis Aris Portosalte», και να πάω στο Σύνταγμα, να στηθώ δίπλα στον Αγνωστο Στρατιώτη.

Όταν η δημοκρατία κινδυνεύει, όποιος κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια είναι άξιος χλευασμού. Είναι ρίψασπις, όπως έχει αποφανθεί ο ακαδημαϊκός, ο Νότης Σφακιανάκης. Στη συνέχεια, όμως, αποφάσισα να κρατήσω την ψυχραιμία μου και να περιμένω μέχρι να δω κατά πού πάει το πράμα. Και πράγματι, σιγά σιγά η σκόνη και ο κουρνιαχτός κατακάθισαν. Η Δημοκρατία άντεξε. Το ταρακούνημα μπορεί να ήταν γερό, αλλά η ζωή επανήλθε σιγά σιγά στους κανονικούς της ρυθμούς. Απεδείχθη περίτρανα ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα έχει στέρεες βάσεις.

Κι αφού σε ό,τι έχει να κάνει με τα του οίκου μας είμαστε ήσυχοι και τακτοποιημένοι, ας δούμε τα ακόμα χειρότερα. Τα σημεία και τα τέρατα: Τη χαρά της τζιβιτζιλούς. Είκοσι χιλιάδες λεσβίες, πλήρως απελευθερωμένες από ταμπού και προκαταλήψεις, πίνουν, χορεύουν και οργιάζουν. Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, στην έρημο της Καλιφόρνια.

Έτσι πάει. Υπάρχει ο θρησκευτικός τουρισμός, Παναγία της Τήνου, Ιεροσόλυμα κλπ. Υπάρχει ο ιατρικός τουρισμός, ιαματικά λουτρά κλπ. Ετσι, υπάρχει κι ο σεξουαλικός τουρισμός. Δεν είναι, λοιπόν, μόνο η Μύκονος. Δεν είναι μόνο η Μπανγκόγκ, όπου μεταβαίνουν οι Ευρωπαίοι προς άγραν τρυφερών νέων, το πολύ μέχρι δεκαπέντε ετών. Είναι και η Καλιφόρνια. Η περίφημη και περιβόητη Dinah, που πήρε το όνομά της από το τουρνουά γκολφ που ξεκίνησε το 1972.

Με δεδομένο ότι οι τζιβιτζιλούδες έχουν μια συνάφεια με το άθλημα, δημιουργήθηκε σιγά σιγά αυτό το νταβαντούρι που κατέληξε σε θεσμό. Χιλιάδες κορίτσια από όλο τον κόσμο μαζεύονται για πέντε μέρες στα τέλη Μαρτίου και δίνουνε ρέστα: Για ποτό, για χορό και να σπρωχτούμε κι όπως πέσουμε. Ούτε για εκδρομή πάνε, ούτε για να παίξουνε γκολφ, ούτε για να θαυμάσουνε την άγρια φύση στην έρημο. Πάνε αποκλειστικά για να ψωνιστούνε και να τη βρούνε. Και μη νομίζετε ότι το κουσούρι, όπως το αποκαλούσε ο μακαριστός Χριστόδουλος, αφορά το περιθώριο. Το κακό έχει φτάσει ψηλά. Πολύ ψηλά.

Η αρχηγός των Εργατικών στη Σκωτία, Κέζια Νταγκντέιλ, βγήκε και το φώναξε φόρα παρτίδα: «Είμαι λεσβία. Εχω μια γυναίκα για σύντροφο». Και η Σκωτσέζα αρχηγός των Συντηρητικών, Ρουθ Ντέιβιντσον, είναι λεσβία, έχοντας μάλιστα εμφανιστεί δημόσια με τη 33χρονη σύντροφό της.

Όπως και ο Νο 2 των Πράσινων, Πάτρικ Χάρβεϊ. Στην Ελλάδα ευτυχώς, εντός της Βουλής, δεν έχουν αναφερθεί ανάλογες περιπτώσεις. Ολοι είναι άντρες 100% κι όλες γυναίκες 100%. Κι αν η ομοφυλοφιλία είναι πλέον αποδεκτή, πάμε σε μια είδηση που προκαλεί σοκ. Στην 51χρονη Βρετανίδα Κιμ Γουέστ (φωτό), που δηλώνει ερωτευμένη με τον 32χρονο γιο της: «Το σεξ που κάνουμε είναι απερίγραπτο. Αυτό που ζούμε δεν είναι αιμομιξία, αλλά “Γενετική Σεξουαλική Ελξη” λένε μάνα και γιος.

Η εν λόγω Κιμ είχε δώσει τον γιο της για υιοθεσία όταν ήταν δυο ετών κι όταν επανασυνδέθηκαν, ύστερα από τριάντα χρόνια, προέκυψε ο κεραυνοβόλος έρωτας. «Ο Μπεν κι εγώ δεν θα το εγκαταλείψουμε» λέει η Κιμ. Ο Μπεν, που ήταν παντρεμένος, έφυγε από τη συζυγική στέγη και μετακόμισε στο Μίσιγκαν, για να ζήσει τον έρωτά του με τη μητέρα του. Μάνα και γιος όχι μόνο δηλώνουν ερωτευμένοι και κάνουν φωτογραφίσεις για πρωτοσέλιδα, αλλά λένε ότι επιδιώκουν να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί. Αυτά.

Στον αθλητισμό υπάρχει ένας νόμος: Αν κάποιος έχει κάνει κάτι, θα το ξανακάνει

ΕΠΙΚΗ ανατροπή της Λίβερπουλ, κι ανάσκελα η Ντόρτμουντ. Πού είναι όμως το περίεργο; Νόμος είναι αυτό στον αθλητισμό: Αν κάποιος έχει κάνει κάτι, θα το ξανακάνει. Πήρε Κύπελλο ο Πανιώνιος το 1979. Ξαναπήρε το 1998. Πήρε Κύπελλο η Λάρισα το 1985. Ξαναπήρε το 2007. Είχε πάρει η Πόρτο Κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης το 1987. Ξαναπήρε το Τσάμπιονς Λιγκ με τον Μουρίνιο το 2004. Δεν λέμε για Ρεάλ και Μίλαν, που σηκώνουνε τα Κύπελλα για πλάκα. Λέμε για μικρές ομάδες. Που άπαξ και μπει στο DNA τους η επιτυχία, δεν φεύγει με τίποτα. Αυτό που αποκαλείται «βαριά φανέλα». Δύο φορές έπεσε ο Πανιώνιος στη Βήτα Εθνική, αλλά σηκώθηκε.

Ακόμα πιο κάτω κατρακύλησε η Λάρισα, κι όχι μόνο γύρισε, αλλά πήρε και Κύπελλο. Ετσι και η Λίβερπουλ. Αφού το έκανε μία φορά με τη Μίλαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου γύρισε το 0-3, ήταν θέμα χρόνου να το ξανακάνει. Και το επανέλαβε την Πέμπτη με την Ντόρτμουντ. Στο 9′ έχανε μηδέν-δύο. Και τι έγινε;

Στο 57′ έχανε ένα-τρία. Και τι έγινε; Στο 78′ ρεφάρισε και στα χασομέρια νίκησε και προκρίθηκε. Επειδή στον αθλητισμό τίποτα δεν είναι τυχαίο. Θα μου πείτε τώρα, η εθνική Ελλάδος, που την έχουνε βγάλει στη βίζιτα οι νήσοι Φερόες, θα ξαναπάρει Ευρωπαϊκό Κύπελλο; Γιατί όχι; Οπως οι Ελληνες είχανε κερδίσει τους Πέρσες στις ναυμαχίες του Μαραθώνα και της Σαλαμίνας το 400 τόσα προ Χριστού, μπορεί σε τρεις χιλιάδες χρόνια από σήμερα να ξαναπάρουν το Ευρωπαϊκό.

Δεν είναι η φτώχεια που σε κάνει λαμόγιο. Είναι ο χαρακτήρας

Με εκνευρίζει η εύκολη και απλοϊκή αντιμετώπιση των πραγμάτων. Παράδειγμα: Οι χαρές και τα πανηγύρια ότι αλλάζει το τοπίο στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Οτι η αναδιανομή των τηλεοπτικών εσόδων φέρνει τα πάνω κάτω. Οτι οι μικροί δεν θα είναι εξαρτημένοι. Αποκτούν την ανεξαρτησία τους. Οτι πρόκειται για κοσμογονία. Οτι με τη νέα μοιρασιά που θα γίνεται, η κάθε μικρή ομάδα θα παίρνει μέχρι και τετρακόσα χιλιάρικα Γιούρο παραπάνω και δεν θα έχει κανέναν ανάγκη. Με ποια λογική όλα αυτά; Οτι όποια γκόμενα δεν έχει λεφτά, βγαίνει στη βίζιτα για να κονομήσει;

Έτσι πάει; Ότι η τιμιότητα και η αξιοπρέπεια είναι θεμα τιμής; Αν δώσεις στις μικρές ομάδες κάτι παραπάνω, κόβουνε τα νταραβέρια μαχαίρι. Οτι αν είσαι στεγνός ανοίγεις τα πόδια κι αν κονομήσεις και φορτωθείς, τα κλείνεις; Είτε σεξουαλικά μιλάμε είτε ποδοσφαιρικά; Σε ποιο σινεμά παίζεται αυτό το έργο να πάμε να το δούμε;

Καταρχήν, δεν μιλάμε για ομάδες, αλλά για πρόσωπα. Και τα πρόσωπα στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι γνωστά και δεδομένα. Οχι μόνο σήμερα. Διαχρονικά. Δεν είναι η φτώχεια που σε κάνει λαμόγιο. Είναι ο χαρακτήρας. Οσοι ήτανε με τον Βαρδινογιάννη, μόλις εμφανίστηκε ο Κόκκαλης, τρέξανε ποιος θα προλάβει πρώτος. Οταν ήτανε στα κάτω του ο Κόκκαλης, κάνανε στροφή στον Πατέρα.

Όταν έκανε το μπάσιμο στο ποδόσφαιρο ο Μαρινάκης παρουσιαστήκανε και βαράγανε προσοχές. Δεν πήγε ο Μαρινάκης να βρει κανέναν. Οι άλλοι ψάχνονται να βρούνε την άκρη. Και τι θέλουνε να μας πούνε τώρα; Οτι ο αγνός, ο άσπιλος, ο αμόλυντος Ιωάννης Κομπότης με το νερομπίστολο, αν φτωχύνει, θα γίνει άλλος άνθρωπος; Ή αν ενθυλακώσει τετρακόσα χιλιάρικα θα σηκώσει μύτη; Αυτός που είναι, θα είναι. Και με τα λίγα και με τα πολλά, σταθερός στις αρχές και τις αξίες του.

Eρώτηση: Αν αύριο ο Καμμένος γίνει υπουργός Υγείας, θα εμφανίζεται με άσπρη ρόμπα, τσόκαρα και μάσκα για τα μικρόβια;

Η πατρίδα μπορεί να κοιμάται ήσυχη, οσονούπω ο Φώτης Κουβέλης αναλαμβάνει το υπουργείο Δικαιοσύνης.