Μια σφαίρα στο στήθος για να εξευμενίσουν το χαμένο τους εγωισμό

Χθες βράδυ έβλεπα την Ανταλλαγή, την τελευταία ταινία του Ίστγουντ. Η αληθινή ιστορία μιας μάνας που προσπαθεί να βρει τον Ουώλτερ, το αγνοούμενο παιδί της, έχοντας να αντιμετωπίσει τη σαθρή και διεφθαρμένη Αστυνομία του Λος Άντζελες. Μπάτσοι που τους κατηγορούν τα ΜΜΕ, τους κατηγορούν οι πάστορες, τους κατηγορούν οι πολίτες. Πρέπει οπωσδήποτε να εξευμενιστούν τα πλήθη. Ανταλλαγή. Η ανταλλαγή γίνεται και στο σπίτι της μπαίνει ένα εντελώς ξένο παιδί. Στο δρόμο για το δικό μου σπίτι, περιπολικά και σπασμένα τζάμια κατά μήκος της Εγνατίας. Πέφτω για ύπνο με το νου στον Ουώλτερ. Δεν έχω ανοίξει καν την τηλεόραση.

Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και το πρωί. Κάπως σαν να αποφεύγω εντελώς απροκάλυπτα πια να πλησιάσω στην τηλεόραση, πόσο μάλλον να την ανοίξω κιόλας. Κρέας με πατάτες. Ανοίξτε ρε παιδιά να δούμε ειδήσεις, να μάθουμε τι έγινε με την υπόθεση του παιδιού. Ποιού παιδιού; Δεκαπεντάχρονος νεκρός από σφαίρες αστυνομικού. Μπάτσοι. Ακριβώς σαν τους φίλους μου. Που κάποτε ήμασταν δεκαπέντε χρονών και κάναμε όνειρα για το πώς θα στήσουμε τις ζωές μου. Όταν γύρισαν από τις σχολές της Αστυνομίας είχαν όλοι τους αλλάξει.

Δεν μιλούσαν πια για εκείνα. Είχαν έναν μισθό σταθερό, έψαχναν γυναίκα να παντρευτούν, ζητούσαν αποσπάσεις για τη Μύκονο, έβριζαν τους μετανάστες, έβριζαν τους αναρχικούς, έβριζαν οτιδήποτε τους θύμιζε κάτι από την εικόνα τους πριν την πατήσει το τανκς. Πώς έγιναν έτσι οι φίλοι μου; Ήταν παιδιά σαν τον Αλέξανδρο και γίνανε άνθρωποι που σκοτώνουν. Γίνανε μαύρα πουλιά κι ο Αλέξανδρος δεν θα γυρίσει σπίτι απόψε. Ανταλλαγή.

Μια σφαίρα στο στήθος για να εξευμενίσουν το χαμένο τους εγωισμό. Μια σφαίρα για να μη θυμούνται πώς ήταν και πώς έγιναν. Η μάνα του Ουώλτερ είχε την ελπίδα ότι θα έβλεπε το μικρό να γυρίζει. Ο Αλέξανδρος δε θα γυρίσει ποτέ. Τι φρικτή, αποτρόπαια νύχτα. Το φεγγάρι είναι κόκκινο και τα δάχτυλά μου παγωμένα. Συγνώμη Αλέξανδρε. Συγνώμη που ανεχόμαστε. Συγνώμη που γινόμαστε μέρος του συστήματος. Συγνώμη που εφοδιάζουμε τους γεμιστήρες αυτών των όπλων.

Συγνώμη που οι ζωές σκοντάφτουν στα πεζοδρόμια και θρυμματίζονται πριν καν καταλάβεις ότι ζεις. Όλες οι σκέψεις μου σήμερα είναι εκεί που είσαι. Παρέα με το παγωμένο φεγγάρι και κόκκινα δάχτυλα. Θεέ μου, τα δάχτυλά μου είναι κόκκινα. Η ευθύνη μου είναι κόκκινη. Η ατομική μου ευθύνη. Η συλλογική μου ευθύνη. Θα με συγχωρήσεις ποτέ; Θα με συγχωρήσεις που δεν κάνω τίποτε ν’ αλλάξω αυτόν το γαμημένο κόσμο; Ανταλλαγή. Θα γυρίσεις πίσω κι εγώ θα προσπαθήσω. Για όλους μας. Για σένα, για μένα, για τα μαύρα πουλιά. Θεέ μου, οι φίλοι μου γίνανε μαύρα πουλιά.

Προηγούμενο άρθροΗ δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου ήταν προμελετημένη
Επόμενο άρθρο“Εφυγε” ο Χάρολντ Πίντερ
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας