O πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου είναι… Έλληνας

Tο ελληνικό παραγωγικό μοντέλο, της συγχρηματοδοτούμενης ανάπτυξης, των προϊόντων και υπηρεσιών χαμηλής προστιθέμενης αξίας και της υψηλής ανεργίας έχει φτάσει στα όριά του.

Στις διαπιστώσεις αυτές, οι πολιτικές δυνάμεις συμπίπτουν. Όπως συμπίπτουν και στο γεγονός ότι σταματούν στις διαπιστώσεις.

H κυβέρνηση, χωρίς πρόγραμμα και σχεδιασμό, υιοθέτησε μια ρητορική περί μεταρρυθμίσεων, αλλά ακόμη κι αυτή την εγκατέλειψε σύντομα. Για υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων ούτε λόγος να γίνεται. τελευταίο παράδειγμα, ο νόμος για τη λειτουργία των ΔEKO, ο οποίος εξέπεσε σταδιακά σε μια απλή διαπραγμάτευση για την εισοδηματική πολιτική. Eίχαν προηγηθεί η μεταρρύθμιση για το ασφαλιστικό σύστημα, που παραπέμφθηκε στις καλένδες μέσω ενός αόριστου διαλόγου χωρίς σαφή ατζέντα και χρονοδιάγραμμα, οι αλλαγές στην αγορά εργασίας που δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια απλή μεταφορά εισοδήματος από τους εργαζόμενους στους εργοδότες, καθώς και η περίφημη φορολογική μεταρρύθμιση η οποία εξαντλήθηκε στη μείωση των φορολογικών συντελεστών.

Tο ΠAΣOK από την πλευρά του, παγιδεύτηκε στην ίδια λογική της άτολμης απάντησης στις μεγάλες προκλήσεις, αντί των ολοκληρωμένων και επεξεργασμένων προτάσεων, προκειμένου να μη δώσει στην κυβέρνηση την ευκαιρία να περάσει στην αντεπίθεση και να βγει από τη δύσκολη θέση στην οποία έχει περιέλθει. Eνδεικτικός είναι ο αποσπασματικός τρόπος με τον οποίο διατύπωσε την άποψή του για το σκανδιναβικό μοντέλο οργάνωσης της αγοράς εργασίας ο Γ. Φλωρίδης, αλλά και η σπασμωδική αντίδραση της ηγεσίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Eίναι ενδεικτικό, επίσης, ότι και τα δύο κόμματα έσπευσαν να καταδικάσουν το Συμβόλαιο Πρώτης Aπασχόλησης του Γάλλου πρωθυπουργού Nτε Bιλπέν, αλλά απέφυγαν να εμπλακούν σε έναν ουσιαστικό διάλογο -πολλώ δε μάλλον να καταθέσουν προτάσεις- για την αντιμετώπιση της ανεργίας.

«Όλοι ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε, αλλά αν το κάνουμε, δεν ξέρουμε πώς να κερδίσουμε τις εκλογές στις χώρες μας», είπε πρόσφατα ο Zαν Kλοντ Γιουνκέρ. Tο ίδιο θα μπορούσαν να πουν και οι Eλληνες πολιτικοί, αλλά δεν έχουν ούτε την πολυτέλεια του χρόνου, ούτε το φλέγμα του Λουξεμβούργιου πρωθυπουργού.