Ο Αβραάμ και η θυσία του Ισαάκ

Άρθρο του Κωνσταντίνου Ιατροπούλου.

Τον άγνωστο, για το σύνολο των χριστιανών, άγιο νταβατζή Αβραάμ, (δεν καταλαβαίνω γιατί διαμαρτύρεστε, δεν πρέπει και η «συμπαθέστατη» τάξη των νταβατζήδων να έχει τον άγιό της;) τον γνωρίσαμε στην «Ιστορία ενός Πασχαλιάτικου εθίμου».

Σήμερα θα γνωρίσουμε τον άλλο Αβραάμ, τον περισσότερο γνωστό, τον παρ’ ολίγο(σύμφωνα με την Π. Δ.) σφαγέα του γιου του και παιδοθυσιαστή.

Είναι γνωστός ο Αβραάμ από την θυσία του Ισαάκ, επειδή οι θεολόγοι της εκκλησίας μάς τον σερβίρουν σαν πρότυπο πατέρα,(τι άλλο να περιμένεις από άγαμους, άγονους και ανέραστους), σαν παράδειγμα πλήρους υποταγής γονιού προς Θεό.

Σαν πρότυπο συζύγου πως δεν τα καταφέρατε παιδιά να μας τον διαφημίσετε;

“Και είπε,(ο Κύριος) Λάβε τώρα τον υιό σου τον μονογενή, τον οποίον ηγάπησας, τον Ισαάκ, και ύπαγε εις τον τόπο Μοριά, και πρόσφερε αυτόν εκεί εις ολοκαύτωμα, επί ενός των ορέων, το οποίον θέλω σε ειπεί. Γένεσης” Κβ 2

“Σηκωθείς δε ο Αβραάμ ενωρίς το πρωί”…Κβ 3 την επόμενη μέρα πήρε τα πράγματά του μαζί και τον Ισαάκ και αναχώρησαν προς τον άγνωστο τόπο της θυσίας.

Ενδιαφέρουσα η ερώτηση που απευθύνεται στους έγγαμους θεολόγους και ιδιαίτερα στους ιερείς, που και αυτοί δεν είναι αμέτοχοι γι’ αυτό το αίσχος πατέρα που μάς το σερβίρουν σαν πρότυπο:

Τι θα κάνανε με τα παιδιά τους αν ο θεός τούς ζήταγε να τα σφάξουνε; Τι θα μας απαντούσαν; Ότι θα πράττανε ότι και ο προπάτοράς τους Αβραάμ;

Στο μυαλό όμως ενός κοινού ανθρώπου, όπου δεν είναι “επιστήμονας” θεολόγος, μα απλά αναγνώστης αυτού του «αγίου» βιβλίου, ανακύπτουν πολλά ερωτηματικά, όσον αφορά το ιστορικό δράσης του Αβραάμ, από τη στιγμή που δέχτηκε την εντολή έως τη στιγμή που σήκωσε το οπλισμένο χέρι του εναντίον του Ισαάκ, όπως η εβραιοχαλδαϊκή μυθολογία, που μας την σερβίρουν σαν Αγία Γραφή, μας το παρουσιάζει.

Με ποιο τρόπο ήρθε σε επικοινωνία ο Αβραάμ με τον Γιαχβέ;

Δια μέσον ονείρου; δια φωνής από το υπερπέραν; ή ήρθε στη σκηνή του ο Κύριος ήπιαν καφέ και συγχρόνως έπαιρνε την εντολή να πάει να σφάξει τον Ισαάκ;

Γιατί σαν πατέρας, ενώ είχε το δικαίωμα, δεν διαμαρτυρήθηκε, δεν παρακάλεσε, δεν αμφισβήτησε την αξιοπιστία μιας τέτοιας απάνθρωπης και βάρβαρης εντολής;

Γιατί δέχτηκε έτσι αδιαμαρτύρητα, σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου, την εντολή του Γιαχβέ;

Γιατί κατά την πορεία από τον τόπο που έμενε έως τον τόπο της θυσίας δεν έκαμε καμία προσπάθεια, ενώ είχε επικοινωνία με τον Γιαχβέ όταν ο Κύριος του υπέδειξε το ακριβές σημείο της θυσίας, να τον παρακαλέσει για να αποτραπεί το έγκλημα;

Ποια τα αισθήματά του όταν σήκωνε το οπλισμένο του χέρι για να το καταφέρει εναντίον του αβοήθητου και ανίκανου να αμυνθεί Ισαάκ;

Κατά την γνώμη μου για την, με τόση ευκολία, υπακοή του Αβραάμ προς την εντολή του Γιαχβέ έπαιξε ρόλο:

Πρώτον: Το έθιμο των εβραίων της Παλαιστίνης την εποχή του Αβραάμ και μεταγενέστερα, να θυσιάζουν, στον Μολόχ κατά την Π. Δ. στον Γιαχβέ κατά την άποψή μου, τα πρωτότοκα παιδιά τους.

Θυσίες παιδιών θα συναντήσουμε πολλές φορές μέσα στην Π. Δ. Υπήρχε μάλιστα και ειδικός τόπος έξω από την Ιερουσαλήμ, το κτήμα Τόφεθ στο φαράγγι Εννόν, όπου εκεί παίρνανε τα πρωτότοκα παιδιά τους οι εβραίοι, τα σφάζανε και τα καίγανε για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες τους. Και ο Χριστός την ίδια μοίρα είχε, μόνο που αυτόν τον σταυρώσανε δεν τον κάψανε.

Δεύτερον: Η πίστη των εβραίων ότι τα πρωτότοκα παιδιά τους ανήκαν στον Κύριο.

«Και ελάλησε Κύριος προς τον Μωϋσή λέγων, Καθιέρωσον εις εμέ παν πρωτότοκον, διανοίγων πάσαν μήτραν μεταξύ των υιών Ισραήλ, από ανθρώπου έως κτήνους, ιδικόν μου είναι τούτο». Έξοδος Ιγ 1-2

Υπ’ όψιν ότι ο Αβραάμ ήταν Χαλδαίος και ο Γιαχβέ το οικογενειακό του Τοτέμ. Δεν είμαστε βέβαιοι αν ήταν ζώο η άψυχο αντικείμενο με μεγαλύτερη πιθανότητα το σαρκοβόρο ζώο. Στην Παλαιά Διαθήκη τα ήθη και τα έθιμα, οι θρησκείες και ο τρόπος ζωής Εβραίων και Χαλδαίων αναμειγνύονται.

Μετά το φιάσκο της θυσίας που δεν έγινε, ο Αβραάμ δεν επέστρεψε στην Σάρρα, αλλά έμεινε σ’ ένα κτήμα που του είχε δωρίσει ο Αβιμέλεχ ( ετούτος ο νταβατζής είναι παράδειγμα προς μίμηση, φρόντισε και για τα γεράματά του) στη Βηρ-σαβεέ, μαζί με τους δούλους που τους είχε πάρει μαζί του. Πρέπει Σάρρα να μη συμφώνησε για την τήρηση του εθίμου της θυσίας του πρωτότοκου, διότι Ισαάκ ήταν ο μονάκριβος γιος της. Ο Αβραάμ είχε φτιάξει και άλλον ένα γιο, τον Ισμαήλ, με τη δούλα της Σάρρας την Άγαρ. Αν Σάρρα είχε πέντε-έξη παιδιά δεν θα είχε πρόβλημα να χάσει τον πρωτότοκο, όπως δεν είχαν πρόβλημα οι εβραίες μανάδες εκείνης της εποχής. Φυσικό επόμενο, μετά από όσα συνέβησαν, ο Αβραάμ να μην έχει μούτρα να ξαναγυρίσει κοντά της. Ο Ισαάκ πήγε μόνος στη μαμά του και έμεινε μαζί της μέχρι τον θάνατό της. Ο Αβραάμ στην Βήρ- σαβεέ ξαναπαντρεύτηκε με μια Χαναναία τη Χεττούρα, όπου με αυτήν έκαμε έξη γιους και άγνωστο αριθμό θυγατέρων.(Γένεσης Κε 1-4)

Υ. Γ. Τα αποσπάσματα της Παλαιάς Διαθήκης που παραθέτω πηγάζουν από μια Αγία Γραφή που μου έχει δωρίσει ένας μάρτυρας του Ιεχωβά. Από την επίσημη μετάφραση της ορθόδοξης εκκλησίας διαφέρει σε κάποια κόμματα. Οι δογματικοί θεολόγοι αυτές τις διαφορές τις βρίσκουν ουσιώδεις, μα για έναν αναγνώστη – ερευνητή δεν έχουν καμία σημασία.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας