Ο έρωτας εθνικότητα δεν κοιτά

Ο έρωτας εθνικότητα δεν κοιτά

«Παπούτσι από τον τόπο σου» λέει μια παροιμία. Στην Ελλάδα του σήμερα, όμως, πολλοί είναι αυτοί που παντρεύονται αλλοδαπές, διαμορφώνοντας μια νέα κοινωνική κατάσταση με πολλαπλές συνέπειες.

«Με τον Γιώργο παντρευτήκαμε πριν από μερικούς μήνες. Η σχέση μας είναι υπέροχη, παρά τις αντιρρήσεις που είχαν αρχικά οι γονείς του γι’ αυτόν το γάμο. Δεν μπορούσαν, βλέπετε, να αποδεχτούν το γεγονός ότι ο γιος τους αγάπησε μια Ρουμάνα…». Η Μπίστρα, 28 ετών, που ζει στη Θεσσαλονίκη 5 χρόνια, γνώρισε τον Γιώργο, το σημερινό της σύζυγο, πριν από δύο χρόνια, μέσω κοινής παρέας. Στις μέρες μας ο έρωτας μεταξύ ανθρώπων από διαφορετικές χώρες αποτελεί συνηθισμένο φαινόμενο. Η ελληνική οικογένεια, ωστόσο, δεν είναι πάντα έτοιμη να δεχτεί ως μέλος της κάποιον ξένο.

«Η χώρα μας κρατά ακόμα «αμυντική» στάση απέναντι στους αλλοδαπούς. Ανοίξαμε τις πόρτες για να μπουν οι οικονομικοί μετανάστες, αλλά τους θέλουμε μόνο μετανάστες και όχι ανθρώπους» λέει στο «Είναι» ο κ. Νικήτας Πατινιώτης, κοινωνιολόγος, καθηγητής του Παντείου στην Πάτρα. «Τι σημασία έχει τι εθνικότητας, χρώματος ή φυλής είναι κάποιος, όταν τον αγαπάς και θέλεις να ζήσεις κοντά του» υποστηρίζει ο Γιώργος, κι αυτή είναι σίγουρα η καλύτερη απάντηση στο ρατσισμό και στην ξενοφοβία που φαίνεται να πλήττουν την ελληνική κοινωνία.

Στην Ελλάδα με βλέπουν σαν ξένη

Η 40χρονη Μαρίσα κατάγεται από την Αλβανία και ήρθε στην Αθήνα πριν από 12 χρόνια. Είναι παντρεμένη με τον 45χρονο ιδιωτικό υπάλληλο Δημήτρη και έχουν δύο παιδιά, ηλικίας 9 και 6 ετών. «Η οικογένεια του Δημήτρη με αγκάλιασε από την αρχή. Δεν αισθάνθηκα ποτέ μειονεκτικά επειδή είμαι ξένη. Δεν ισχύει όμως το ίδιο και στον επαγγελματικό τομέα. Δυσκολεύτηκα να βρω εργασία και δεν ήταν λίγες οι φορές που ένιωσα ότι οι συνάδελφοί μου με έβλεπαν με καχυποψία.

Μέχρι πριν από λίγο καιρό δεν είχα καμία φίλη. Οι Ελληνίδες αναφέρονταν σ’ εμένα λέγοντας «η Αλβανίδα» και καθαρά καταλάβαινα ότι με απέφευγαν, γιατί πίστευαν πως ήμουν κατώτερη, κι ας μιλούσα τα ελληνικά εξίσου καλά». Δεν αντιμετωπίζουν, όμως, παντού τα ίδια προβλήματα οι αλλοδαπές, καθώς, σύμφωνα με το δήμαρχο Πέτρας Πιερίας, κ. Γιάννη Παπακωνσταντίνου, στον τόπο του οι γυναίκες αυτές αφομοιώνονται σύντομα: «Οι κοπέλες ενσωματώθηκαν γρήγορα στη μικρή μας κοινωνία και κανένας ντόπιος δεν έχει πρόβλημα μαζί τους. Είναι εργατικές και συμμετέχουν στις κοινές δραστηριότητες, ενώ εμείς τις θεωρούμε δικούς μας ανθρώπους. Δεν έχουμε φαινόμενα ρατσισμού ή αποξένωσης…».

Έλλειψη Ελληνίδων

Στην περιφέρεια οι μεικτοί γάμοι είναι ακόμα πιο συχνοί απ’ ό,τι στην Αθήνα. Οι κύριες αιτίες εντοπίζονται στην έλλειψη των Ελληνίδων και την εισροή πολλών οικονομικών μεταναστριών που αναζητούν μια καλύτερη τύχη. Οι περισσότερες, μάλιστα, προέρχονται από τις πρώην ανατολικές χώρες. «Οι γάμοι Ελλήνων με ξένες άρχισαν να γίνονται τη δεκαετία του ’80, όταν εμφανίστηκαν στην περιοχή μας Ρώσοι και Ουκρανοί», επισημαίνει ο ΓΙάννης Παπακωνσταντίνου. «Τα χωριά του δήμου μας είναι γεωργικά και οι άντρες δουλεύουν σκληρά.

Οι κοπέλες φεύγουν για σπουδές και σπάνια επιστρέφουν. Έτσι, οι νέοι μας, καθώς δεν βρίσκουν Ελληνίδες, καταφεύγουν στις αλλοδαπές, προκειμένου να κάνουν επιτέλους οικογένεια». Πολύ συχνά οι νεαρές Ελληνίδες φεύγουν από τους τόπους καταγωγής τους, που είναι απομακρυσμένοι και με λίγες ευκαιρίες, κάνοντας, μάλιστα, οτιδήποτε περνάει από το χέρι τους για να μην ξαναγυρίσουν», υποστηρίζει ο Νικήτας Πατινιώτης. Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις ρομαντικές ιστορίες που διαδραματίζονται στα νησιά, με τουρίστριες που πηγαίνουν διακοπές και βρίσκονται… παντρεμένες!

Τα παιδιά των μεταναστών

Ως φυσικό επακόλουθο του κύματος μετανάστευσης έρχεται και η αύξηση του αριθμού των αλλοδαπών παιδιών στα σχολεία τόσο της επαρχίας όσο και της Αθήνας. Πολλές φορές αντιμετωπίζονται υποτιμητικά από τους συνομήλικους και γονείς, ενώ δεν σπανίζουν και οι εκδηλώσεις ρατσισμού – για παράδειγμα στις εθνικές γιορτές, όταν τίθεται θέμα για το αν πρέπει ή όχι να σηκώσει τη σημαία ένας μαθητής που αρίστευσε ξένης (αλβανικής κυρίως) καταγωγής.

«Τα παιδιά των μεταναστών χαρακτηρίζονται από έντονη προσπάθεια καταξίωσης στην Ελλάδα, όπου τους έφεραν οι γονείς τους. Έτσι, κάποια απ’ αυτά -προφανώς όχι όλα- τα καταφέρνουν πολύ καλύτερα στο σχολείο απ’ ό,τι τα ελληνόπουλα», τονίζει ο κ. Νικήτας Πατινιώτης, καταλήγοντας: «Τώρα οι διάφορες αντιδράσεις και προκαταλήψεις σχετικά με την έπαρση της σημαίας από Αλβανό είναι ανόητες συμπεριφορές που δεν οδηγούν πουθενά».

Μεικτός ο 1 στους 10 γάμους

Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα, σε περισσότερα από τα δύο τρίτα των μεικτών στην Αθήνα, ο σύζυγος είναι Έλληνας και η σύζυγος αλλοδαπή. Σε όλη την Ελλάδα, το 10% των γάμων που καταγράφονται κάθε χρόνο αφορούν σε Έλληνες με αλλοδαπούς. Οι περισσότερες απ’ αυτούς γίνονται με υπηκόους ανατολικοευρωπαϊκών κρατών, με την Αλβανία, την Ουκρανία και τη Βουλγαρία να κρατούν τα… πρωτεία εισαγωγής συζύγων. Αυξημένος όμως είναι και ο αριθμός γυναικών από τη Νότια Ευρώπη που έχουν παντρευτεί Έλληνες οι οποίοι κατάγονται κυρίως από νησιωτικές περιοχές.

Προηγούμενο άρθροΤο σύνδρομο του αόρατου εραστή. Τι συμβαίνει;
Επόμενο άρθροDiane von Furstenberg: Σχέδιο επιτυχίας
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας