Ο ιδανικός άντρας για τις γυναίκες

Ο ιδανικός άντρας για τις γυναίκες

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Οι σημερινές γυναίκες εξακολουθούν να επιλέγουν τον κύριο Ντάρσι του «Περηφάνια και Προκατάληψη» ως τον ιδανικό άντρα. Δεν είναι λοιπόν να απορούμε που οι σημερινοί άντρες τα έχουν χάσει τελείως.

Σε μια έρευνα που έγινε στην Ευρώπη και στην οποία απάντησαν 1.900 γυναίκες 20 έως 50 ετών, οι περισσότερες ψήφισαν τον κύριο Ντάρσι ως τον πιο ερωτεύσιμο ήρωα, αφήνοντας στη δεύτερη και την τρίτη θέση τον Τζέιμς Μποντ και τον Σούπερμαν. Τον επέλεξαν επίσης ως τον ιδανικό συνοδό τους σε πάρτι. Απορίας άξιο, αφού κατά πάσα πιθανότητα ο κύριος Ντάρσι όλο το βράδυ ή θα κοίταζε το ταβάνι με απλανές βλέμμα από τη βαρεμάρα ή θα ειρωνευόταν και θα σνόμπαρε τους πάντες, μαζί και τη συνοδό του, σε αντίθεση με τον Τζέιμς Μποντ και τον Σούπερμαν, που όσο να ‘ναι όλο και κάτι πιο συναρπαστικό θα έκαναν.

Είναι φυσικό την εποχή που γράφτηκε το βιβλίο, τότε που οι γυναίκες έναν γνώριζαν, έναν έπαιρναν, τότε που ούτε φιλί δεν αντάλλασσαν πριν το γάμο, τότε που τις γυναίκες τις συντηρούσε ο άντρας και η κοινωνία ήταν απόλυτα πατριαρχική, ο ιδανικός άντρας να είναι ο κύριος Ντάρσι.

Ο ποιος;

Αλλά πως είναι δυνατόν εμείς, οι γυναίκες του 21ου αιώνα, να εξακολουθούμε να λιώνουμε με αυτό το είδος άντρα; Γιατί, μην πεις ψέματα, την ώρα που ο κύριος Ντάρσι, ο μέχρι τότε κυνικός και αδιάφορος ξενέρωτος, στριμώχνει την Ελίζαμπεθ στο κιόσκι της λίμνης και με τα χειλάκια πρησμένα από το πολύ δάγκωμα -λόγω αγωνίας- και τα μάτια κόκκινα από τον πυρετό του έρωτα (αχ, αχ, αχ) της εξομολογείται τον έρωτα του, σου έρχεται να τον βουτήξεις από το φιόγκο, να τον βάλεις κάτω, να του αλλάξεις τα φώτα και μετά να τον πάρεις αγκαλιά και να τον κρατήσεις εκεί -στην αγκαλιά σου- για πάντα. Απορώ πώς η Ελίζαμπεθ κρατήθηκε.

O πρωταγωνιστής της Τζέιν Όστιν είναι ένας άντρας μυστηριώδης, απόμακρος, ελαφρώς υπερόπτης, που όταν όμως γνωρίζει τον έρωτα της ζωής του, ανοίγεται και από σκληρός γίνεται λαπάς, ένα με το χώμα, αλοιφή για κάλους. Που ενώ στην αρχή η Ελίζαμπεθ τον αντιπαθεί, μετά τον βρίσκει γοητευτικό. Που εκείνος της παραδίνεται απόλυτα, αφού πρώτα προσπαθεί να γίνει καλύτερος για χάρη της. Το γιατί η Ελίζαμπεθ τον έχει ερωτευτεί βαθιά (όπως όλες μας) το περιγράφει ιδανικά η οικονόμος του με τη φράση: «Δεν ξέρω πότε θα παντρευτεί, γιατί δεν ξέρω ποια είναι αρκετά καλή για εκείνον».

Και εκεί σε χτυπάει η πέτρα στο κεφάλι, εεε, η αποκάλυψη. Eννοείται ότι αυτή θέλεις να είσαι εσύ. Γιατί μόνο εσύ είσαι αρκετά καλή για έναν άντρα που τα έχει όλα. O κύριος Ντάρσι τελικά δεν είναι παρά ο πρωταγωνιστής της αρχέτυπης γυναικείας φαντασίωσης πως εσύ και μόνο εσύ είσαι η γυναίκα που θα ανακαλύψει το κλειδί που θα ξεκλειδώσει τη βασανισμένη ψυχή ενός άντρα και θα ελευθερώσει τα κρυμμένα του πάθη. Που πρώτα θα περάσει διά πυρός και σιδήρου μέσα του και θα παλέψει με τον εαυτό του σκληρά προκειμένου να σε αποφύγει, γιατί φοβάται ότι θα σου παραδοθεί απόλυτα (κάπου το έχεις ξανακούσει αυτό;).

Και που στο τέλος θα λυγίσει και δεν θα μπορέσει να κάνει αλλιώς, παρά να κολλήσει στον ιστό σου και να μην ξεκολλήσει ποτέ. Γιατί εσύ είσαι η μία και μοναδική που το αξίζει όλο αυτό. Εγωισμός δηλαδή…

Τα ψεύτικα, τα λόγια, τα μεγάλα

Αναρωτήθηκα μήπως η Ελίζαμπεθ στη σκηνή στο κιόσκι, που τον έφτυσε αντί να τον βάλει κάτω να του αλλάξει τα φώτα -όπως θα κάναμε οι περισσότερες-, απλώς ήξερε το κολπάκι καλύτερα από εμάς, που θεωρούμε πως είμαστε και περπατημένες. Να του αντισταθείς δηλαδή, για να τον κάνεις να τρέξει κι άλλο, για να βεβαιωθείς πως όσα λέει τα εννοεί και πως δεν θα τρομάξει από τα ίδια του τα λόγια και γίνει καπνός (σύνηθες). Να τον κάνεις να τρέξει, για να βεβαιωθεί κι εκείνος πως αυτά που λέει τα εννοεί όντως και ότι δεν θα τα πάρει πίσω (ακόμη πιο σύνηθες).

Αφού όλες έχουμε συνηθίσει να μας λένε πολλά και να εννοούν λίγα. Δεν είμαστε όμως άμοιρες αυτού, όταν οι περισσότερες χαρακτηρίζουμε τους άντρες που ξέρουν τι θέλουν και σ’ το λένε ευθέως και χωρίς πολλά πολλά «χλεχλέδες». Ενώ κολλάμε και ανάγουμε σε θεούς όλους αυτούς που είναι μπερδεμένοι και θέλουν να σκεφτούν, που κάτι τους συμβαίνει, που θέλουν αλλά δεν μπορούν, που κάνουν ένα βήμα μπρος και τρία πίσω (κι αυτό κάτι σου θυμίζει;) και άλλες τέτοιες σάχλες. Ενώ τελικά ισχύει το αντίθετο.

Ένας άντρας που δεν σου τάζει πολλά και μάλιστα γρήγορα, αλλά λέει λίγα και καλά -και ακόμη καλύτερα, λέει λίγα και κάνει ακόμη περισσότερα-, είναι πολύ πιο σοβαρός από αυτόν που σε αρχίζει στη θεωρία και σε φλομώνει στην μπαρούφα από την αρχή και στην πορεία σ’ την κάνει. Γιατί οι άντρες όταν θυμούνται τι έχουν πει, τρομάζουν από τα ίδια τους τα λόγια και την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια.

Με όλα αυτά που έχουμε ακούσει όλες μας από διάφορους άντρες, τελικά ο κύριος Ντάρσι είναι ο μόνος ειλικρινής άντρας που υπάρχει. Μήπως γι’ αυτό ψάχνεις να τον βρεις εδώ και χρόνια χωρίς να τα έχεις καταφέρει; Και, δυστυχώς, το τέλος των δικών σου «μιστερνταρσικών» σχέσεων δεν ήταν τόσο happy όσο στο βιβλίο της Τζέιν Όστιν. Ίσως βέβαια γιατί η ιστορία της Τζέιν Όστιν εκτυλίσσεται πριν από 200 χρόνια. Ή ίσως επειδή δεν μας είπε τι έγινε μετά, αφού παντρεύτηκαν, για να γίνω κυνική όπως επιτάσσει η εποχή μας. Ίσως γιατί στη σημερινή εποχή η σχέση με έναν κύριο Ντάρσι μάλλον προβληματική θα ήταν.

Ίσως επειδή, ακόμη κι αν βρεις έναν τέτοιον άντρα, εκεί πάνω στην πάλη με τον εαυτό του για το αν σε θέλει ή όχι, θα βρεθεί το βράδυ μία στο δρόμο του και θα ξεχάσει και την πάλη και τον εαυτό του κι εσένα, και το μόνο που θα βλέπει θα είναι το μίνι που του χαρίζεται εύκολα. Γιατί, εκτός από τις γυναίκες, έχει γίνει και η ζωή εύκολη και πολύ γρήγορη. Το μότο της εποχής μας, «γρήγορα λεφτά, γρήγορα αυτοκίνητα, γρήγορες γυναίκες», έχει ως αποτέλεσμα και οι σχέσεις να αρχίζουν και να τελειώνουν το ίδιο γρήγορα.

Έτσι, μόλις ένας άντρας νιώσει πως πρέπει να παλέψει για να σε κερδίσει (και στη σημερινή εποχή με το «παλέψει» δεν εννοούμε να μονομαχήσει για τα μάτια σου -όπως κάποτε, με κίνδυνο της ζωής του, έστω τραυματισμού-, αλλά να καθίσει να σκεφτεί για πέντε λεπτά εκτός από τον εαυτό του κι εσένα), απλώς παρατάει τον αγώνα και επιστρέφει στα εύκολα. Δεν θα επιμείνει για τίποτα, γιατί έχει πολλές άλλες επιλογές. Εύκολες, πολύ εύκολες επιλογές.

Για να λέμε όμως και του στραβού το δίκιο, αυτές οι πολλές άλλες επιλογές είσαι εσύ. Ας πάρουμε το απλό παράδειγμα να έχεις βγει με μια καινούρια παρέα. Σ’ αυτήν, μεταξύ άλλων, υπάρχει ένας άντρας που, αφού συστήνεστε, σου λέει κάτι για να σου πιάσει την κουβέντα, κάτι αδιάφορο, κάτι ψυχρό, έστω και μια βλακεία ή ειρωνεία. Εσύ τον αγνοείς, επειδή σκέφτεσαι ότι δεν βρήκε τίποτα πιο έξυπνο να σου πει και κατά βάθος τον κοροϊδεύεις. Ή μπορεί και να σου αρέσει μεν κάπως, αλλά περιμένεις να κάνει κάτι δραστικό για να σε κερδίσει. Στην ίδια παρέα βρίσκεται και κάποιος που σου την πέφτει ασύστολα. Σου λέει έξυπνες ατάκες, σε κερνάει ποτά, σου λέει πόσο όμορφη είσαι, χορεύει μαζί σου, σε φλερτάρει στενά και γενικώς επικρατεί ένα χαχούι.

Πες μου τώρα, ειλικρινά, με ποιον θα φύγεις. Με τον πρώτο, που μέχρι να κουνηθεί το ένα πόδι του, έχει βρομίσει το άλλο (θα σκεφτείς), ή με τον δεύτερο, που σου τα τάζει όλα εδώ και τώρα (κι ας είναι ψέματα, θα ξανασκεφτείς); Άρα έχεις μπει και εσύ στη διαδικασία του γρήγορου έρωτα, της γρήγορης σχέσης, του γρήγορου χωρισμού. Των απροβλημάτιστων αντρών, που ξεστομίζουν εύκολα και γρήγορα ένα «σ’ αγαπώ» μέχρι να βρουν την επόμενη που θα θέλει να το ακούσει, αφού γι’ αυτούς όλες το ίδιο είναι. Και ο κύριος Ντάρσι, που θέλει να είναι πολύ σίγουρος γι’ αυτά που λέει γιατί θέλει να τα εννοεί, θα φύγει εκείνο το βράδυ μόνος.

Ψάξε με υπομονή τον ιδανικό Άντρα

O κύριος Ντάρσι λοιπόν διαθέτει όλα αυτά που μια γυναίκα ψάχνει: είναι παθιασμένος, σοβαρός, τίμιος, ειλικρινής, έξυπνος, τρυφερός, προστατευτικός και σε δέχεται όπως ακριβώς είσαι. Αυτός που παρακαλάς να εμφανιστεί μπροστά σου εδώ και χρόνια. Αλλά διαπιστώνεις πως ο κύριος Ντάρσι δεν υπάρχει πουθενά και αναρωτιέσαι πού πήγε. Σου έχω νέα. O κύριος Ντάρσι έχει πεθάνει εδώ και κάποια χρόνια (όχι πολλά). Κι εγώ αναρωτιέμαι ποια τον σκότωσε. Η περηφάνια ή η προκατάληψη;

Η περηφάνια του, που τον εμποδίζει να δείξει πως κατά βάθος είναι αθεράπευτα ρομαντικός σε μια γυναίκα που πολύ πιθανό να τον χλευάσει, να τον θεωρήσει δεδομένο, να τον κοροϊδέψει στις φίλες της ή ακόμη και να τον εκμεταλλευτεί, αν έχει βέβαια το χρόνο να περιμένει να κάτσει να τον ακούσει; Η περηφάνια, που θέλει τους άντρες να μη λυγίζουν ποτέ, να μη σέρνονται πίσω από καμία γυναίκα, να μη δείχνουν πόσο πολύ τη θέλουν ή την αγαπάνε; Ή η προκατάληψη των γυναικών, που μόλις δουν έναν άντρα να κάνει πράγματα γι’ αυτές, τον παρατάνε για τον επόμενο που θα τις ταλαιπωρήσει; Που είναι αλάνθαστες και θέλουν να έχουν τα πάντα υπό έλεγχο; Που δεν παραδέχονται ποτέ πως η κρίση τους έκανε λάθος; Που δεν δίνουν δεύτερη ευκαιρία σε κανέναν; Που απορρίπτουν καθετί ρομαντικό ως σαχλό και πασέ;

Κι εδώ συμβαίνει το απόλυτο παράλογο: Από τη μια γκρινιάζουμε που δεν υπάρχουν πια ρομαντικοί άντρες, που θα μας ανοίξουν την καρδιά τους και θα κάνουν τα πάντα για μας, και από την άλλη, όταν κάποιος το κάνει, σπάει τα μούτρα του γιατί τον απορρίπτουμε. Ε, ναι λοιπόν, τον κύριο Ντάρσι τον σκοτώσαμε εμείς, μόνες μας. Ψάξε τώρα να τον βρεις…

Αν όμως πιστεύεις ότι 200 χρόνια μετά υπάρχουν κύριοι Ντάρσι εκεί έξω, γιατί να μην πιστέψεις και τα λόγια της ίδιας της Τζέιν Όστιν στο γράμμα που έγραψε στην ανιψιά της; «Μη βιάζεσαι, θα βρεις τελικά τον κατάλληλο άντρα. Σε ένα, δύο ή τρία χρόνια θα γνωρίσεις κάποιον τελείως διαφορετικό και πολύ πιο άψογο απ’ όλους όσους έχεις γνωρίσει μέχρι τώρα, που θα σε αγαπάει όσο περισσότερο γίνεται, που θα ταιριάξετε τόσο τέλεια, που θα αισθανθείς ότι ποτέ πριν δεν αγάπησες κανέναν τόσο».

Τοπ 10 ιδανικών ανδρών

  1. Κύριος Ντάρσι
  2. Τζέιμς Μποντ
  3. Σούπερμαν
  4. Ηρακλής Πουαρό
  5. Επιθεωρητής Μορς (αστυνομικά μυθιστορήματα)
  6. Χίθκλιφ (Ανεμοδαρμένα ύψη)
  7. Σέρλοκ Χολμς
  8. Ρετ Μπάτλερ (Όσα παίρνει ο άνεμος)
  9. O πρίγκιπας του παραμυθιού
  10. Σάρπε (μυθιστόρημα εποχής)

Έχω ελπίδες, γιατρέ μου;

  • 10 πράγματα που δεν πρέπει να κάνεις ποτέ, αν όντως ψάχνεις τον κύριο Ντάρσι…
  • Όταν σου λέει ότι είναι ερωτευμένος μαζί σου, εσύ απαντάς: «Πότε πρόλαβες;».
  • Πας με τον κολλητό του για να τον κάνεις να ζηλέψει.
  • Απορρίπτεις την πρότασή του για δείπνο ως βαρετή.
  • Πιστεύεις με τη μία όσα ωραία σου λέει.
  • Απορρίπτεις με τη μία όσα ωραία σου λέει (δεν υπάρχει γλιτωμός, απλά κράτα πισινές και στις δύο περιπτώσεις).
  • Κάθε φορά που διαφωνείτε, καταλήγεις ότι εσύ ξέρεις καλύτερα και καλά θα κάνει να το βουλώσει.
  • Με κάθε ευκαιρία τού λες: «Μας τα ‘παν κι άλλοι».
  • Όταν σου φέρνει σοκολάτες, του δηλώνεις ότι κάνεις δίαιτα.
  • Του ξεκαθαρίζεις ότι δεν μπορείς να κοιμηθείς αγκαλιά με κανέναν, γιατί δεν ξεκουράζεσαι όσο θα ‘θελες.
  • Τον ρωτάς: «Καλά, εσύ δεν έχεις ζωή;»
Προηγούμενο άρθροΚάνε το χόμπι επάγγελμα και επιχείρηση. Τι ισχύει
Επόμενο άρθροΗσαΐα χόρευε, ή μήπως όχι
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας