Ο πόλεμος των δύο φύλων

Ο πόλεμος των δύο φύλων

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Και μετά από αρκετές αιματοχυσίες, μικρή ανακωχή. Μήπως σου θυμίζουν κάτι τα παρακάτω;

«Αφού έτσι κι αλλιώς σκοτώνεσαι με τον Κωνσταντίνο καθημερινά», μου λέει η Τζίνα μια μέρα, «δεν τα γράφεις κιόλας μπας και βρείτε καμιά άκρη;». Όχι δηλαδή ότι εγώ πίστεψα ότι το έκανε για να βρούμε μια άκρη, ήθελε κείμενο για το περιοδικό, αλλά τέλος πάντων. Ιδού λοιπόν. Ένα γραπτό debate μεταξύ των δύο φύλων (φίλων, αλλά και εχθρών).

Ότι δε θα συνεννοηθούν ποτέ οι άντρες και οι γυναίκες, ιδιαίτερα όταν συζούν, είναι γεγονός. Κυρίως όταν οι πρώτοι αρνούνται να συμβιβαστούν με τις λογικές λύσεις που προτείνεις (να τα κάνουν όλα αυτοί κι εσύ να κάθεσαι). Αλλά μια μικρή προσπάθεια αξίζει τον κόπο. Για πρώτη φορά τον άφησα όχι μόνο να παρέμβει στο κείμενο, αλλά και να πει την τελευταία λέξη (μερικές φορές, μην τα ισοπεδώνουμε όλα). Ιδού λοιπόν:

  • Αυτός: Δηλαδή τι πρέπει να κάνουμε τώρα;
  • Εγώ: Πες μου κάτι που κάνω και σε εκνευρίζει αφάνταστα.
  • Αυτός: …
  • Εγώ: Το ήξερα ότι είμαι τέλεια.
  • Αυτός: Δεν είναι αυτό – δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω. Λοιπόν… Πρέπει να καταλάβεις ότι το πάπλωμα στο κρεβάτι δεν είναι μόνο για να κλείνεις όλες τις τρύπες από τις οποίες μπαίνει αέρας. Και να μου υποσχεθείς ότι δε θα μου το τραβάς.
  • Εγώ: Καταρχήν, ΕΣΥ το τραβάς. Εγώ είμαι μια σταλιά, πώς θα μπορούσα να κουμαντάρω ολόκληρο ΥΠΕΡΔΙΠΛO πάπλωμα.
  • Αυτός: Έλα ντε. Πως;
  • Εγώ: Αντίστοιχα, όταν σε ρωτάω πότε θα σταματήσεις να παίζεις με τον υπολογιστή και μου λες «σε δέκα λεπτά», μπορείς να το εννοείς; Please;
  • Αυτός: Ναι, αρκεί να σταματήσεις να ταπεινώνεις τον Pentium 4 (στα 2,4 GHz) με 512 MB RAM και GeForce 4 Titanium με 128 MB DDR RAM παίζοντας πασιέντζα.
  • Εγώ: Για να μου το υπαγορεύσεις όλο αυτό, χρειάστηκες κάνα δεκάλεπτο. Και η πασιέντζα πολλή του είναι.
  • Αυτός: Πρέπει να συμφωνήσουμε ότι έχουμε ίσα δικαιώματα να σχολιάζουμε τις ωραίες γκόμενες στις ταινίες, όπως ακριβώς κι εσείς σχολιάζετε τους ωραίους γκόμενους.
  • Εγώ: Με τη διαφορά ότι εσύ σχολιάζεις γύρω στις 350.468 γκόμενες σε κάθε ταινία, ενώ εγώ εστιάζω σε έναν (στον πρωταγωνιστή).
  • Αυτός: Εγώ τουλάχιστον δίνω μια ευκαιρία και στους δεύτερους ρόλους.
  • Εγώ: Είναι τόσο δύσκολο μετά τον έρωτα να με αγκαλιάζεις, αντί να γυρίζεις από την άλλη μεριά και να μουρμουρίζεις «μισό λεπτό, θα ξαναγυρίσω»;
  • Αυτός: Όχι, δεν είναι – εφόσον πάψεις να μου λες «φύγε από πάνω μου, είσαι πολύ βαρύς», «το χέρι σου με ενοχλεί εδώ», «δε με βολεύει έτσι όπως κάθεσαι, βάλε το χέρι σου εδώ και το πόδι σου εκεί» κ.λπ. κ.λπ.
  • Εγώ: Επειδή εγώ ξέρω ακριβώς τη στάση με την οποία μπορούμε να βολευτούμε τέλεια.
  • Αυτός: Αυτό το «μπορούμε» είναι πολύ γενικό.
  • Αυτός: Πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι κάθε φορά που ετοιμαζόμαστε για να βγούμε, η στιγμή που λες τη φράση «είμαι έτοιμη σε δύο λεπτά, πάμε» δε θα έπρεπε να απέχει τρία τέταρτα από τη στιγμή που κλειδώνουμε την πόρτα και φεύγουμε.
  • Εγώ: Το κάνω για σένα. Το «είμαι έτοιμη σε δύο λεπτά» κάθε τρία τέταρτα είναι λιγότερο ψυχοφθόρο από το «είμαι έτοιμη σε τρία τέταρτα» κάθε δύο λεπτά.
  • Εγώ: Μπορείς κάθε φορά που βλέπουμε ή αναφερόμαστε σε μια πρώην σου να μη μου το υπενθυμίζεις; OK, έχω καταλάβει ποιες είχες πριν από μένα.
  • Αυτός: Ζω στις μνήμες μου, γι’ αυτό.
  • Αυτός: Μπορώ να κρατάω κι εγώ μερικές φορές τα κοντρόλ της τηλεόρασης, του στερεοφωνικού και του DVD όταν βλέπουμε μια ταινία; Απλά για να μην ξεχάσω να τα χειρίζομαι!
  • Εγώ: Αφού έχεις αργά αντανακλαστικά. Αν χτυπήσει το τηλέφωνο, θα πρέπει ΑΜΕΣΩΣ να πατήσεις το pause στο χειριστήριο του DVD και μετά να το γυρίσεις στο κανάλι της τηλεόρασης (γιατί μπορεί το τηλεφώνημα να πάρει ώρα και να αρχίσει πάλι να παίζει αυτόματα), οπότε θα πρέπει να πατήσεις ταυτόχρονα και το mute της τηλεόρασης. Είναι γνωστό ότι οι άντρες δεν μπορούν να κάνουν ταυτόχρονα περισσότερες από μία δουλειές.
  • Αυτός: Αυτό ακριβώς εννοώ. Με αυτές τις βλακείες που λες έχω ξεχάσει τις λειτουργίες όχι μόνο των κοντρόλ, αλλά και των μηχανημάτων.
  • Εγώ: Μπορείς να μη με ρωτάς αν έχω περίοδο κάθε φορά που έχω νεύρα;
  • Αυτός: Σε ρωτάω για να δω πόσο καιρό κρατάνε τα νεύρα σου μετά την περίοδο.
  • Αυτός: Μπορείς κάθε φορά που μαλώνουμε για μικροπράγματα να μη βάζεις στη βαλίτσα όλα τα πράγματα που έχεις στην ντουλάπα, ενώ ξέρεις ότι σε δέκα λεπτά θα τα ξανακρεμάσεις και θα αναγκάσεις και μένα να σε βοηθήσω;
  • Εγώ: α) Το κάνω για να μάθεις να με σταματάς πιο γρήγορα, β) τσάμπα έχω δει όλες αυτές τις ταινίες με τη Μεγκ Ράιαν;
  • Αυτός: Στις ταινίες της η Μεγκ Ράιαν κρεμάει μόνη της τα ρούχα, το θυμάμαι καλά.
  • Εγώ: Γιατί όταν κουτσομπολεύω με τις φίλες μου με κριτικάρεις, ενώ όλοι οι άντρες ψοφάτε για κουτσομπολιά;
  • Αυτός: Μπορείς να μη χρησιμοποιείς το μαρκαδόρο που είναι ειδικός για να γράφει πάνω στα CD για να σημειώνεις στα χαρτιά σου;
  • Εγώ: Αυτό τι σχέση έχει τώρα με την ερώτηση;
  • Αυτός: Δεν έχει σχέση με την ερώτηση, έχει σχέση με το ότι μου χαλάς τον καλό μου μαρκαδόρο.
  • Εγώ: Γιατί έχεις τέτοια εμμονή με τα πράγματά σου; Μιλάμε για ένα μαρκαδόρο! Απάντησε τώρα στην ερώτηση.
  • Αυτός: Δεν μπορώ, μου χάλασες το μαρκαδόρο.
  • Αυτός: Μπορείς να μου εξηγήσεις πώς γίνεται να ξεκινάς να αναλύεις όλα τα θέματα για τη ζωή, το θάνατο και το μέλλον της σχέσης μας ακριβώς μετά την σαρκική πράξη και πριν τον ύπνο;
  • Εγώ: Το κάνω για να κοιμηθείς πιο γρήγορα και να βρω την ευκαιρία να σου πάρω το πάπλωμα.
  • Εγώ: Μπορείς να προσέχεις τι εσώρουχα φοράς και να μη χρησιμοποιείς τα «εσώρουχα έκτακτης ανάγκης» όταν όλα τα άλλα, τα «καλά», είναι άπλυτα; Εγώ δηλαδή γιατί χαλάω όλο το μισθό μου σε σέξι εσώρουχα;
  • Αυτός: Εντάξει, θα χαλάσω κι εγώ το μισθό μου σε σέξι εσώρουχα, αλλά δε θα πετάξω με τίποτα τις «βυζαντινές» μου πιτζάμες.
  • Εγώ: Για ποιο λόγο άραγε ένας άνθρωπος θα αποκαλούσε τις φρικτές -με λαχούρια- πιτζάμες του «βυζαντινές»;
  • Αυτός: Μπορείς κάθε φορά που έχουμε ένα πρόβλημα να το συζητάμε πρώτα και να μη μου ανακοινώνεις απλά τη λύση του προβλήματος, την οποία βρήκες συζητώντας με όλες τις φίλες σου;
  • Εγώ: Μα εσύ δε μου λες πάντα ότι ένα πρόβλημα πρέπει να το κοιτάζει κανείς «απ’ έξω»; Πόσο πιο απ’ έξω μπορεί να είναι κανείς από τις φίλες μου;
  • Εγώ: Είναι τόσο δύσκολο πια να κατεβάζεις το καπάκι της τουαλέτας;
  • Αυτός: Εντάξει, θα προσπαθήσω να το θυμάμαι να το κατεβάζω αν μου υποσχεθείς κι εσύ ότι όταν το ξεχνάω δε θα με φωνάζεις να το κατεβάζω εγώ γιατί σιχαίνεσαι να το πιάνεις.
  • Εγώ: Είδες, αφού εσύ το κατεβάζεις έτσι κι αλλιώς, τι κόπο σού κάνει να το κατεβάζεις από την αρχή;
  • Αυτός: Πώς γίνεται κάθε φορά που έχεις όρεξη για καινούρια πράγματα στον έρωτα να πρέπει να κάνω εγώ όλα τα ακροβατικά κι εσύ να κάθεσαι να το απολαμβάνεις;
  • Εγώ: Ένα μυστήριο πράγμα, δεν έχω ιδέα.
  • Αυτός: Έχω γίνει το παιδί-λάστιχο κι εσύ το παιδί «κάθομαι και απολαμβάνω».
  • Εγώ: Πάντα όμως υπάρχει χώρος για λίγη βελτίωση.
  • Εγώ: Γιατί σου είναι τόσο δύσκολο να ζητήσεις οδηγίες από κάποιον περαστικό όταν χανόμαστε με το αυτοκίνητο;
  • Αυτός: Γιατί είμαι σίγουρος ότι το ένστικτό μου θα μας βγάλει σωστά.
  • Εγώ: Ακόμη κι όταν μετά από έξι ώρες δούμε πινακίδα «Αλβανία, 2 km»;
  • Αυτός: Τότε έχεις δίκιο, αλλά δεν υπάρχει πλέον κανείς για να ρωτήσουμε.
  • Εγώ: Πώς είναι δυνατόν να παθαίνετε πλάκα με μια κουκλάρα, ακόμη κι αν είναι εντελώς, μα εντελώς ηλίθια και ξενέρωτη;
  • Αυτός: Κλασική ερώτηση. Και εξίσου κλασική απάντηση: Δε θα την παντρευτούμε.
  • Αυτός: Μπορείς να καταλάβεις ότι δεν είναι δυνατόν να μου παραπονιέσαι ότι έχεις παχύνει και μετά να μου λες να σου φέρω δύο σοκολάτες όταν πάω να αγοράσω εφημερίδες;
  • Εγώ: Μα κι εσύ πρέπει να μου τις φέρεις;
  • Αυτός: Το οποίο μας φέρνει στο επόμενο θέμα μας: γκρίνια. Γκρίνια μέχρι θανάτου. Αδιέξοδο.
  • Αυτός: Πώς είναι δυνατόν να πρέπει να ικανοποιήσω κάθε επιθυμία σου τη στιγμή που θα γεννηθεί, αλλιώς τα αντίποινα θα είναι αδυσώπητη γκρίνια;
  • Εγώ: Γιατί, ζήτησα ποτέ κάτι παράλογο;
  • Αυτός: No comments.
  • Εγώ: Γίνεται όταν με συνοδεύεις να μην κοιτάζεις άλλες γυναίκες;
  • Αυτός: Αποκλείεται. Είναι κάτι που συμβαίνει ακούσια. Είναι αντίδραση των ματιών περισσότερο παρά του μυαλού. Εξάλλου κι εσύ κοιτάζεις άλλους άντρες.
  • Εγώ: Δεν τους κοιτάζω εγώ, αυτοί με κοιτάζουν.
  • Αυτός: Αυτό ενισχύει το επιχείρημά μου.
  • Εγώ: Μπορείς μία φορά την εβδομάδα να μην αγγίζεις τον υπολογιστή και να μου κάνεις βραδιά-έκπληξη;
  • Αυτός: Και η έκπληξη ποια θα είναι; Ποια μέρα δε θα αγγίξω τον υπολογιστή; Ξέχασέ το. Πρέπει τουλάχιστον να τσεκάρω τα mails μου. Και μετά να παίξω λίγο στο ίντερνετ.
  • Εγώ: Εντάξει. Τουλάχιστον θα με βγάζεις μία φορά την εβδομάδα σε εστιατόριο που θα επιλέγω εγώ;
  • Αυτός: Αδύνατον. Το κόστος αυτής της εξόδου ισοδυναμεί με δύο μήνες multiplayer gaming στο ίντερνετ.
  • Εγώ: Δηλαδή τι υπονοείς τώρα, ότι θα πρέπει να σου πληρώσω για δύο μήνες τη συνδρομή στο ίντερνετ; Τουλάχιστον η πασιέντζα δεν κοστίζει φράγκο.
  • Αυτός: Γίνεται κάθε φορά που νυστάζεις να μην απαιτείς να έρχομαι κι εγώ να ξαπλώνω μαζί σου;
  • Εγώ: Εσύ γίνεται κάθε φορά που απαιτώ να ξαπλώνεις μαζί μου να νυστάζεις; Γιατί όταν δε νυστάζεις, στριφογυρίζεις και δε μ’ αφήνεις να κοιμηθώ.
  • Αυτός: Πώς θα γίνει να μαζέψεις όλα σου τα καλλυντικά από το νιπτήρα, ώστε να βρω χώρο να ακουμπήσω τουλάχιστον το ξυραφάκι μου;
  • Εγώ: Είσαι καλά; Χωρίς το ξυραφάκι σου μπορείς να επιβιώσεις. Χωρίς την κρέμα ματιών, το σκραμπ, την τονωτική λοσιόν και τη μάσκαρα δεν μπορώ να υπάρξω. Να βάλεις κι άλλα ράφια.
  • Αυτός: Είμαι σίγουρος ότι, όσα ράφια και να βάλω, ποτέ δε θα υπάρχει χώρος για το ξυραφάκι μου.
  • Αυτός: Μπορούμε να διαλέγουμε τις ταινίες που θα δούμε στο DVD μία εγώ μία εσύ, για να βλέπω κι εγώ τις ταινίες που θέλω;
  • Εγώ: Αποκλείεται. Τρεις και μία. Αν θες.
  • Εγώ: Γιατί εγώ πρέπει να προσέχω το βάρος μου σαν τρελή, ενώ εσένα δε σε νοιάζει αν παχύνεις και θεωρείς ότι είσαι το ίδιο γοητευτικός;
  • Αυτός: Στους άντρες σημασία έχει το μυαλό.
  • Εγώ: Αυτό σου λέω κι εγώ. Έχεις παχύνει.
Προηγούμενο άρθροSkoda Fabia RS vs VW Polo GTI σύγκριση
Επόμενο άρθροSubaru Impreza WRX vs VW Golf GTI Edition 30 σύγκριση
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας