Ο ζηλιάρης άντρας που γίνεται ανυπόφορος

Ο ζηλιάρης άντρας που γίνεται ανυπόφορος

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Δεν είναι τυχαίο που όλα τα τραγούδια που αναφέρονται σε αυτό το θέμα και οι ακροατές τα ακούν με κλάματα, τουλάχιστον οι πονεμένες καρδιές.

Ο Κώστας έριξε μια ματιά γύρω του, μετά μια σ’ εμένα και μετά πάλι γύρω του. Kάτι του έφταιγε, αλλά δεν ήξερε τι ακριβώς, κι έτσι άρχισε να παίζει νευρικά το μπουκάλι της μπίρας στο χέρι του αποφεύγοντας να με κοιτάξει κατάματα. Εγώ όμως ήξερα καλά τι έφταιγε – το ότι είχα φλυαρήσει με έναν παλιό μου συμμαθητή, που καθόταν τυχαία στο διπλανό τραπέζι με την παρέα του, λίγο περισσότερη ώρα από την «κανονική».

Για τον Κώστα το κανονικό διάστημα που είχα το δικαίωμα να ανταλλάξω κουβέντες με οποιονδήποτε άλλον άντρα ήταν δέκα δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Μετά ήμουν είτε μοιχός είτε άκαρδη σκύλα.

Ο Ανατολίτης άντρας

Η ζήλια τρέφει τη σχέση, λένε. Της δίνει περισσότερη ώθηση. Αν δεν ζηλεύεις, δεν αγαπάς. Αυτά περίπου θα απαντούσε για να αμυνθεί ένας ζηλιάρης. Σχεδόν ο καθένας δηλαδή που έχει ερωτευτεί. Αν κάποιος σου πει πως δεν ζηλεύει το σύντροφό του έστω και λίγο, απλώς λέει ψέματα.

Το αντικείμενο του πόθου σου θέλεις να το έχεις μόνο εσύ, δικό σου. Σε υγιή πλαίσια, το να ζηλεύεις δεν είναι κακό. Ίσα ίσα δείχνει στον άλλον ότι τον θέλεις. Κακό είναι όταν η ζήλια σού γίνει εμμονή. Όπως συνέβη στον Κώστα. Κανονικά θα έπρεπε να μένει κάπου στο Αφγανιστάν, όπου οι γυναίκες κυκλοφορούν με μπούργκα και μιλάνε σχεδόν στη νοηματική. Όχι πως οι άντρες στην Ελλάδα είναι άνετοι.

Αλλά εκείνοι που είχα γνωρίσει πριν από αυτόν προσπαθούσαν τουλάχιστον να εκλογικεύσουν την κατάσταση. Και αν ξέφευγαν, είχαν την εξυπνάδα να το καταλάβουν πριν το πράγμα στραβώσει τελείως, και να αλλάξουν τακτική. Ο Κώστας ήταν πολύ έξυπνος. Σε όλα τα άλλα επίπεδα εκτός από το συναισθηματικό. Εκεί τον διέκρινε πλήρης ανικανότητα στο να αντιληφθεί τι ενοχλεί, τι προσβάλλει.

Του ήταν δύσκολο να αγαπάει χωρίς να πληγώνει τον άλλο, να δίνει στη σχέση του το χώρο και την ελευθερία που χρειάζεται για να παραμένει υγιής. Δεν ήταν μόνο ότι έπασχε από έλλειψη αυτοπεποίθησης, δεν είχε ούτε καν το ένστικτο να την κρύβει. Φερόταν μονίμως σαν να μην ήταν σίγουρος για μένα. Όχι για το αν με ήθελε, αλλά για το αν εγώ ήθελα εκείνον. Κι αυτό φρόντιζε να μου το υπενθυμίζει συνεχώς. Γιατί μιλούσες με εκείνο τον τύπο τόση ώρα;

Είναι πιο ενδιαφέρων από μένα; Αυτή ήταν η αντίδρασή του μετά από κάθε διάλογο που είχα με κάποιον άλλο άντρα, έστω κι αν τον είχα ρωτήσει απλώς προς τα πού πέφτει η τουαλέτα στο κλαμπ. Οι εμμονές του άγγιζαν ακόμη και τις φίλες μου, οι οποίες κατά τη γνώμη του με αποσπούσαν από εκείνον, το κέντρο του κόσμου (μου).

Έχω κάνει πράγματα για τα οποία τώρα ντρέπομαι, όπως μια φορά που συνεννοήθηκα κρυφά με κάποιες από αυτές, προκειμένου να συναντηθούμε δήθεν τυχαία σ’ ένα μπαρ όπου θα βρισκόμουν με τον Κώστα.

Εκείνη τη στιγμή δεν μου είχε περάσει καν από το μυαλό η γελοιότητα του όλου θέματος, σκεφτόμουν μόνο τι να κάνω για να περάσω το βράδυ μου χωρίς εκείνος να μου το βγάλει για άλλη μια φορά ξινό – συνήθως αυτό περιλάμβανε μούτρα και μια σχεδόν αγενή συμπεριφορά απέναντι σε όλους, από τις φίλες μου μέχρι τους δικούς του φίλους.

Ζήλευε ακόμη κι εκείνους, όταν έδειχναν να διασκεδάζουν με την παρέα μου. Θυμάμαι, μια φορά είχαμε φύγει άρον άρον από ένα πάρτι με τη δικαιολογία ότι τον πονούσε το στομάχι του, γιατί είχα πιάσει συζήτηση με τους δύο κολλητούς του για ώρα.

Μπορεί και να τον πονούσε ειλικρινά το στομάχι του – όταν τον έπιανε αυτή η εξωφρενική ζήλια, τον έπιανε σε κάθε σημείο του σώματός του, τον κυρίευε, μπορούσες σχεδόν να δεις το βλέμμα του που παραμορφωνόταν, σαν να πονούσε κι αυτό από το θράσος που είχα να τον προδίδω με αυτόν τον τρόπο (να επικεντρώνω δηλαδή ευκαιριακά το ενδιαφέρον μου και σε άλλους ανθρώπους).

Το χειρότερο, εν ολίγοις, που μπορείς να κάνεις σε κάποιον εμμονικό ζηλιάρη σαν τον πρώην φίλο μου είναι να έχεις φίλους, ενδιαφέροντα, χόμπι. Το καλύτερο, να μην έχεις τίποτα απ’ όλα αυτά, αλλά να έχεις εκείνο σαν θεό.

Το κρίμα στο λαιμό σου

Παρ’ όλα αυτά, θα ήμουν σχετικά «καλυμμένη» αν είχε το θάρρος κάποια στιγμή να μου πει «Ξέρεις, συμπεριφέρομαι σαν ηλίθιος γιατί ζηλεύω, γιατί σ’ αγαπώ τρελά». Τέτοιου είδους ομολογίες είναι απόδειξη πως μια στενόχωρη κατάσταση μπορεί ν’ αποδειχτεί εντελώς κουλ όταν την ξεσκεπάζει ο ίδιος που τη δημιούργησε. Στην περίπτωση του Κώστα βέβαια θα χρειαζόταν πολλή δουλειά, γιατί μου είχε κάνει ήδη τη ζωή κόλαση. Αλλά, έστω, μια τέτοια παραδοχή εκ μέρους του θα ήταν κάποια πρόοδος.

Θα ήταν σαν να παραδεχόταν μια ασθένεια, που την κρατούσε κρυφή ακόμη και από τον ίδιο του τον εαυτό, και τότε ίσως θα μπορούσαμε να την παλέψουμε παρέα. Το πρόβλημα όμως με τον Κώστα ήταν ότι συμπεριφερόταν σαν να ήταν απολύτως υγιής. Εννοείται, το φταίξιμο ήταν πάντα δικό μου. Εγώ ήμουν εκείνη που με τα καμώματά της τον στενοχωρούσε συνέχεια, εκείνον που με αγαπούσε τόσο.

Άσχετα αν δεν έκανα τίποτα το μεμπτό. Έπειτα από έναν ακόμη καβγά μας για ένα λόγο που για άλλη μια φορά αδυνατούσα να κατανοήσω (είχα μιλήσει, μου είπε, σε έναν πρώην μου στο δρόμο μπροστά του, λες και τους πρώην πρέπει να τους συναντάμε κρυφά σε γιάφκες), τον ρώτησα να μου πει ποια ήταν εκείνη η γυναίκα που τον είχε πληγώσει τόσο πολύ και από τότε έβγαζε το απωθημένο του σε όλες τις υπόλοιπες. Γιατί, επέμενα, θα έπρεπε να υπήρχε κάποια αιτία που να δικαιολογούσε, έστω στοιχειωδώς, τη μονίμως υστερική συμπεριφορά του.

Και έτσι, μπορεί και να καταλάβαινα γιατί έκανε μούτρα με το παραμικρό, γιατί με ειρωνευόταν μπροστά στους φίλους του συνέχεια από ένα σημείο και μετά, γιατί τη μία μέρα ήταν τόσο τρυφερός και την άλλη ούτε που ήθελε να με ακουμπήσει – τιμωρία για κάτι που είχα κάνει. Δεν απάντησε καν σε αυτό, αλλά συνέχισε το ίδιο τροπάριο, που το είχα μάθει πια απέξω. Γιατί με βασανίζεις;

Δεν καταλαβαίνεις ότι αυτά που κάνεις και λες με πληγώνουν; Εμένα, που σε λατρεύω; Μα ποια, του έλεγα λίγο πριν την υστερική κρίση, κάνω; Ποιααα; Και μετά έβαζα τα κλάματα από τα νεύρα μου. Διέκρινα πάντα μια μικρή λάμψη θριάμβου στα μάτια του, γιατί είχε καταφέρει πάλι να περάσει το δικό του.

Cliff-hanger

Είναι εύκολο να μπλέξεις την πραγματικότητα με τη φαντασία. Ειδικά όταν θέλεις μια σχέση σου να πάει καλά. Τότε, στην πρώτη καταιγίδα εκείνο που κάνεις είναι να ρίξεις το φταίξιμο στον εαυτό σου: «Κάτι θα έκανα που τον πρόσβαλε». Αρχίζεις να σκέφτεσαι τι ήταν άραγε αυτό, αλλά δεν βρίσκεις τίποτα και πας ξανά από την αρχή. Μετά αρχίζεις να δίνεις λιγότερο από το χρόνο σου στους άλλους, για να μην εκνευριστεί περισσότερο ο φίλος σου και περάσετε πάλι μαύρο Σαββατοκύριακο.

Μιλάς όλο και πιο λίγο, κλείνεσαι στον εαυτό σου, παρατάς λίγο λίγο όλα τα ενδιαφέροντά σου, γιατί ό,τι κάνεις εκτός των κοινών σας δραστηριοτήτων τον ενοχλεί, και παύεις να είσαι εκείνη που ερωτεύτηκε. Εκείνος βέβαια από καιρό έχει σταματήσει να είναι αυτός που εσύ ερωτεύτηκες, αλλά δεν το έχεις καταλάβει, δεν έχεις προλάβει, το έχεις μόνο νιώσει να σε γαργαλάει ενοχλητικά κάπου μες στο κεφάλι σου.

Και καμιά φορά χρειάζεται να συμβεί κάτι απλό, ένα μεμονωμένο περιστατικό, για να συνειδητοποιήσεις το αυτονόητο, πως εκείνος που κάποια στιγμή ερωτεύτηκες δεν είναι παρά ένας εγωιστής, στα όρια της παθολογίας ζηλιάρης, που δεν έχει τελικά καμιά σημασία αν σ’ αγαπάει όταν αυτό θα πρέπει να το πληρώνεις κάθε μέρα με το να σου βγαίνει η ψυχή. Ήταν μια φορά που με είχε καλέσει ένας φίλος μου, που τον ήξερε κι ο Κώστας, να πάμε για ορειβασία.

Ο Κώστας έκανε ό,τι ήξερε να κάνει καλά: Αφού αρνήθηκε να έρθει μαζί μου, έστησε έναν τρομερό καβγά το προηγούμενο βράδυ για άσχετο φαινομενικά λόγο, κι έτσι το άλλο πρωί όχι μόνο δεν ήθελα να πάω για ορειβασία, αλλά νόμιζα ότι είχα πάθει κατάθλιψη και δεν ήθελα να ξανασηκωθώ από το κρεβάτι.

Από εκείνη τη μέρα και μετά τα πάντα μετρούσαν ανάποδα στο κεφάλι μου. Ήμασταν μαζί σχεδόν δύο χρόνια, όμως είχα κλάψει για πέντε. Αυτός ο άνθρωπος με έκανε να αμφιβάλλω σχεδόν καθημερινά για τον εαυτό μου, για τις πράξεις μου, για το ποια ήμουν και πού πήγαινα.

Και όλα αυτά γιατί εκείνος είχε θέμα. Γιατί ποτέ δεν θα καταλάβαινε τι κακό προκαλούσε σε εμένα αλλά κυρίως στον εαυτό του, έχοντας συνεχώς παραισθήσεις και μην κάνοντας καμία προσπάθεια να δείξει λίγη εμπιστοσύνη στον άνθρωπο που ναι μεν τον αγαπούσε πολύ, αλλά τελικά τον σεβόταν λίγο. Χρειάζονται δύο για να πάει καλά μια σχέση, και στη δική μας ήταν δύο, ο εξής ένας, ο Κώστας, και μια αντίπαλος, εγώ.

«Η σχέση είναι σαν την ορειβασία» του είπα τη μέρα που χωρίσαμε. «Πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη στο συνοδοιπόρο σου από την αρχή μέχρι το τέλος και να τον αφήνεις λίγο λάσκα, γιατί αλλιώς κινδυνεύεις να μείνεις στην κορυφή ολομόναχος ή να πέσετε κι οι δυο σε κανέναν γκρεμό». Κι έφυγα περήφανη για τη μεταφορά. Αλλά εκείνος μάλλον δεν κατάλαβε απολύτως τίποτα, γιατί, απ’ ό,τι μαθαίνω, εξακολουθεί να ταλαιπωρεί μπουκάλια μπίρας στα μπαρ.

Στελλα, κρατάω κινητό

  • Ωραία, τον χώρισες το ζηλιάρη και συνεχίζεις τη ζωή σου. Εκείνος όμως, όχι. Και δεν συνεχίζει μόνο να σε σκέφτεται, αλλά σου στέλνει προσβλητικά, σχεδόν απειλητικά sms.
  • Απάντησε του με τον ίδιο τρόπο (με sms δηλαδή): Ότι σε ενοχλεί η συμπεριφορά του, ότι πλέον δεν έχει κανένα δικαίωμα επάνω σου και ότι θα ήθελες πολύ να μείνετε φίλοι, αλλά μάλλον για ένα διάστημα θα πρέπει να σταματήσει κάθε επαφή μεταξύ σας.
  • Αν συνεχίσει, απάντησέ του το ίδιο σκληρά: Ότι την επόμενη φορά θα τον πάρει τηλέφωνο η δικηγόρος σου, ο φίλος σου, ο πατέρας σου.

Αυτή η ζήλια σου

  • Αισθάνεσαι βαριά την κάθε μέρα που πρόκειται να τον συναντήσεις. Στο τηλέφωνο μιλάς ψιθυριστά στις φίλες σου όταν είναι εκείνος σπίτι. Έχετε να πάτε πάνω από δύο μήνες για καφέ μόνες σας. Κι όταν το κάνεις, έχεις άγχος.
  • Σταδιακά έχεις χάσει το χρώμα, τη ζωντάνια, την ευφράδεια, την κοινωνικότητά σου.
  • Όλα αυτά είναι σημάδια πως αυτός ο ψηλός, ξανθός, γεμάτος υποσχέσεις τύπος που ερωτεύτηκες δεν είναι τελικά το εντελώς κουλ τυπάκι που φανταζόσουν, αλλά κάτι μεταξύ του Δία, του μεγαλύτερου ζηλιάρη όλων των εποχών, και του Γιώργου Φούντα.
Προηγούμενο άρθροPolestar 2 και Cupra Formentor πέρασαν το τεστ Euro NCAP με 5 αστέρια
Επόμενο άρθροYngwie J. Malmsteen – Odyssey (1988)
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας