Όσα γέρνει ο άνεμος

Όσα γέρνει ο άνεμος

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Η Πένυ είναι αποφασισμένη. Έχει βάλει και τα χέρια στη μέση σαν τη Σουλιώτισσα.

«Δεν μπορώ, Πένυ. Βρες κάποια άλλη. Εγώ και η θάλασσα δεν είμαστε φτιαγμένες για να μοιραζόμαστε στιγμές σε αυτή τη ζωή…» προσπαθώ να τη συνετίσω.

«Δεν θέλει καμία άλλη να έρθει! Είναι προβληματικές με τους ιλίγγους τους, σαν και σένα!» τα μάτια της πετάνε σπίθες.

«Να τις στείλεις και αυτές στον Προκόπη. Αυτόν τον έξοχο βελονιστή…» αποφασίζω να διακινδυνεύσω το ενδεχόμενο, το μπαμπού πιο πέρα, να κοσμεί διαμπερώς το κρανίο μου.

Όμως, η Πένυ, που κάποιες φορές είναι γάτα, ξαφνικά αρχίζει να γουργουρίζει και να νιαουρίζει «Και αν σου υποσχεθώ ότι θα σκεφτώ πιο σοβαρά στο δεκαήμερο οδοιπορικό στο Θιβέτ»;

Αναστενάζω και με το καρότο του ταξιδιού στο Θιβέτ – είμαι απόλυτα πεπεισμένη πως το υψόμετρο στο οποίο το οξυγόνο είναι πιο σπάνιο και από φρέσκο ψάρι σε ταβέρνα το Δεκαπενταύγουστο, δεν θα φουντώσει διόλου τους ιλίγγους μου – αρχίζω να ψάχνω ό,τι βρίσκεται πρόχειρο σε χάπι.

Αισιοδοξώ πως ένα πολύχρωμο κοκτέιλ από δραμαμίνες μέχρι μυοχαλαρωτικά, θα με βαστήξει για μερικές ώρες επάνω στο ιστιοπλοϊκό, δεν μπορεί. Μέχρι να κλείσει η Πένυ το «γαμπρό» για τον οποίο έχει πληροφορηθεί τα «καλύτερα».

Μαστουρωμένη και με ένα χαμόγελο τύπου Μπομπ Μάρλεϊ, φτάνω μπροστά στο πλεούμενο για να συναντήσω την Πένυ. Όπου νομίζω ότι έχω χάσει το μέτρο με τη δοσολογία και βλέπω οράματα.

Δεν μπορεί εγώ να είμαι με τη φωσφοριζέ, εβαζέ νιτσεράδα μέχρι το γόνατο και απέναντι μου να βρίσκεται όλη η νέα κολεξιόν της Victoria Secret καλυμμένη –όχι και πολύ αποτελεσματικά- με φόρμες και σορτσάκια που θα έβλεπες μόνο σε catwalk στο Μιλάνο.

Κι όμως, κάτι μοντελοειδή είναι παραταγμένα στη σειρά, άψογα σοβατισμένα σαν να ‘ναι σε Γιαπωνέζικη σκηνή (όλο το Καμπούκι στα μούτρα τους), το μαλλί είναι κομμωτηρίου και το μάτι, αρπακτικού.

Κοιτάζω την Πένυ που νόμιζε ότι έχει κάνει την υπέρβαση με το τζιν σορτσάκι της και μια εσάνς μάσκαρα που αποφάσισε να απλώσει στο ματόκλαδο. Είναι μουτρωμένη και πεσμένη.

«Μην ανησυχείς, κουτό, εσύ θα τον κερδίσεις με την προσωπικότητα σου» της λέω και μαζεύω τη νιτσεράδα μου σαν φουστανάκι, για να μπω στο πλεούμενο του διαβόλου.

Οι επόμενες ώρες είναι όντως της κολάσεως. Το κυματάκι είναι κάπως έντονο κατά τόπους και ζούμε έναν μίνι Τιτανικό –χωρίς τον Ντι Κάπριο. Τα wannabe next top model καταρρέουν το ένα μετά το άλλο – κάποιο παθαίνει κανονική υστερία και το ξε-μπαρκάρουμε κάπου στην Αίγινα.

Οι μπογιές έχουν λιώσει στα μούτρα των υπολοίπων και μοιάζουν πια σαν ξεμαλλιασμένες γκέισες με εσώρουχα, ένα βήμα πριν τη δραματική πράξη του τέλους.

Όλες εκτός από μία.

Μία που έχει ξαπλώσει σαν άγαλμα πάνω στην κουπαστή και, αψηφώντας τις αναταράξεις, απλά σε κάθε κούνημα αλλάζει γυμνό, αψεγάδιαστο πόδι, σχεδόν νωχελικά. Ανάμεσα σε σφηνάκια λάγνου βλέμματος. Σαν να λέει, γουστάρω, αλλά δεν τρελαίνομαι κιόλας, φίλε.

Η Πένυ, αντί να την παίξει man to man, αποφασίζει να ρίξει τον τύπο χρησιμοποιώντας τις γνώσεις της γύρω από την ιστιοπλοΐα και στέκεται στο πλευρό του σαν την τέλεια ταξιδιωτική σύντροφο.

Μαζεύει και απλώνει πανιά και τρέχει στο κατόπι του, μετά από κάθε πρόσταγμά του. Του φέρνει και μπύρες, άμα αυτός μερακλώσει πολύ. Ο τύπος είναι δίπλα της όλη την ώρα, την επαινεί και της χαμογελάει με νόημα.

Όταν όμως τελειώνει το ταξίδι, φεύγει με το γυμνό αψεγάδιαστο πόδι, αγκαλιά.

Εγώ στέκομαι με την Πένυ στην προβλήτα και κοιταζόμαστε. Το πρόσωπο της είναι άκαμπτο και το βλέμμα της κενό.

Το δικό μου συνεχίζει να είναι σαν του Μπομπ Μάρλεϊ, απλά ανατιναγμένο από το αλάτι και το κρύο.

«Τι έκανα λάθος;» μου λέει απορημένη η φίλη μου.

«Τα πάντα» θέλω να της πω, αλλά κρατιέμαι.

Πώς να πεις σε μία γυναίκα που προσπαθεί με τόσο προφανή τρόπο να βρει άντρα, ότι όταν σταματήσει να το κάνει, ίσως και να τα καταφέρει;

Προηγούμενο άρθροHusqvarna FE 350 MY16
Επόμενο άρθρο5 μυστικά που θα τον κάνουν να ξεχάσει το όνομα του
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας