Όταν ένας άντρας αγαπήσει δύο γυναίκες την ίδια στιγμή

Όταν ένας άντρας αγαπήσει δύο γυναίκες την ίδια στιγμή

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Μπορεί ένας άντρας να αγαπήσει δύο γυναίκες την ίδια στιγμή; Να κρατήσει παράλληλες σχέσεις για χρόνια, βασισμένες πάνω στο ψέμα και το δούλεμα; Ή απλά κάποιοι άνθρωποι μπορούν να αγαπήσουν μόνο τον εαυτό τους;

Πολλοί βλέπουν τον έρωτα σαν ανάβαση. Γνωρίζεις κάποιον, άγγελοι χορεύουν, πουλάκια κελαηδούν και ξεκινάς να ανεβαίνεις μέχρι να φτάσεις στα σύννεφα. Εγώ τον βλέπω σαν κατάβαση. Γνωρίζεις κάποιον, άγγελοι χορεύουν, πουλάκια κελαηδούν κι αρχίζεις να πέφτεις καθώς ανακαλύπτεις το πραγματικό του πρόσωπο. Ίσως και να μην το ανακαλύψεις ποτέ, να ζεις αιωνίως στο ψέμα.

Εγώ έμαθα ποιο είναι στα τέσσερα χρόνια σχέσης. Κι ενώ μιλούσαμε πια με το φίλο μου για γάμο και παιδί. Εκείνη τη μέρα που άρχισαν να έρχονται στο κινητό μου τα μηνύματα μιας άγνωστης γυναίκας: «Ποια είσαι; Τι δουλειά έχει στο κινητό του φίλου μου το τηλέφωνό σου; Είμαι η γυναίκα του Στέφανου. Πάρε με επειγόντως τηλέφωνο!».

Στην αρχή πίστεψα πως επρόκειτο για κακόγουστη φάρσα. Έπιασα το τηλέφωνο για να πάρω εκείνον, να τον ρωτήσω τι συνέβαινε. Τα μηνύματα όμως από την άγνωστη συνεχίζονταν: «Γιατί με αγνοείς; Μήπως γιατί έχεις κάτι να κρύψεις; Ποια είναι η σχέση σου με το φίλο μου;». Τότε σκέφτηκα ότι σίγουρα ήταν κάποια τρελή. Κάποια με την οποία με είχε απατήσει, ίσως; Θα γινόταν άραγε η ήρεμη ζωή μας σκηνές από την ταινία Oλέθρια σχέση; Με απάτησε; Δε με απάτησε; Γιατί η άλλη χρησιμοποιούσε τις λέξεις «γυναίκα του» και «φίλος μου»; Τα γόνατά μου είχαν κοπεί. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. Κάθισα κάτω γιατί ένιωθα ότι θα λιποθυμούσα. Εκείνη συνέχισε να στέλνει μηνύματα. «Φοβάσαι;» με ρωτούσε. Φοβόμουν, ναι. Ότι κάτι πολύ άσχημο μου συνέβαινε. Να έπαιρνα εκείνον τηλέφωνο; Να έπαιρνα εκείνη; Τελικά έκανα το δεύτερο. «Γεια χαρά, είμαι το κορίτσι του Στέφανου. Τι σημαίνουν όλα αυτά;». Εκείνη ούρλιαζε, έκλαιγε. «Το κορίτσι ποιου;» ρωτούσε.

«Είμαι με τον Στέφανο τρία χρόνια!». Πώς είναι δυνατόν; Κι εκείνος ήταν δίπλα της. Έτσι μου είπε, ότι εκείνος ήταν δίπλα της. Τι συνέβαινε; Τι ήταν όλα αυτά; Ζήτησα να του μιλήσω. «Στέφανε», ρώτησα με όση ψυχραιμία μπορούσα να βρω, «έχεις κι άλλη σχέση;». ‘Aκουσα ένα ξεψυχισμένο «ναι» ανάμεσα από γυναικείες κραυγές, πράγματα που έσπαγαν και κλάματα. «Γιατί έχεις κι άλλη σχέση;» ρώτησα.

«Δεν ξέρω» μου είπε. Μου είπε «δεν ξέρω». Έτσι απλά. Νομίζεις ότι ξέρεις τα πάντα για έναν άνθρωπο, ζεις μαζί του, ξυπνάτε μαζί, τρώτε μαζί, ονειρεύεστε μαζί, βάζετε στόχους, λέει ότι σε αγαπάει, κάνεις θυσίες, πορεύεσαι μαζί του, μιλάς με τους γονείς του, μιλάς για παιδιά, για γάμο και ξαφνικά μαθαίνεις ότι ζούσες τέσσερα χρόνια ένα ψέμα γιατί… δεν ξέρει! Έτσι απλά. Δεν ξέρει γιατί είχε κι άλλη σχέση όλα αυτά τα χρόνια.

Αχ, το υποσυνείδητο, γιατί δεν το άκουσα; Το υποσυνείδητο είναι ένας μαγικός κόσμος. Πριν δύο χρόνια είχα δει ένα παράξενο όνειρο. Είδα από μια τζαμαρία τον Στέφανο με μια ξανθιά γυναίκα. Από τα λόγια τους κατάλαβα ότι ήταν παντρεμένοι. «Γιατί τόσα ψέματα;» φώναζα στο όνειρο και ξύπνησα μουσκεμένη στον ιδρώτα. Περίμενα να ξημερώσει για να τον πάρω τηλέφωνο.

O Στέφανος εκείνες τις μέρες ήταν στους γονείς του, έτσι μου είχε πει. Τώρα πια ξέρω ότι όλες εκείνες οι επισκέψεις στους γονείς του ήταν η διπλή του ζωή. Του είπα το όνειρό μου στο τηλέφωνο και γέλασε. «Μάλλον έχεις άγχος» μου είχε πει. «Μου λείπεις, μωρό μου. Ποτέ δε θα υπάρξει καμία άλλη για μένα». Εκτός από εκείνη που κοιμόταν δίπλα του!

Άνοιξε, πέτρα, να διαβώ

Δε θυμάμαι ακριβώς τι είπα, τι είπε, πόσο φώναξα, πόσο έκλαψα. Θυμάμαι μόνο που εκείνος φώναζε «Είμαι χαμένος. Συγχώρεσέ με». Θυμάμαι μόνο που εκείνη δεν μπορούσε να το πιστέψει και μου τηλεφωνούσε ξανά και ξανά για να μάθει λεπτομέρειες. Πώς λένε τους γονείς του; Πού ζούσαμε μαζί; Δεν έμενε σε άλλη πόλη, όπως της έλεγε; Πώς λένε τον αδελφό του; Τα Χριστούγεννα -που τα περνούσε πάντα μαζί μου- δεν έφευγε όντως για επαγγελματικές υποχρεώσεις; Μόλις εκείνη πέρασε το σοκ, με μίσησε. Μου έστελνε γύρω στα δεκαπέντε μηνύματα τη μέρα.

«Σε είχε μόνο για τον έρωτα» μου έλεγε. «Ποτέ δε σε αγάπησε. Σε δούλευε. Ήξερα ότι το αγόρι μου με απατούσε, αλλά δε με πειράζει. Είναι μαζί μου τώρα και είμαστε καλά. Ήσουν μόνο μια περιπέτεια. Λες ψέματα ότι συζούσατε. Λες ψέματα ότι ήσασταν έτοιμοι να κάνετε παιδί. Αν τον ξαναενοχλήσεις, θα έχεις να κάνεις με μένα». Δεν απαντούσα σε κανένα μήνυμα, σε κανένα τηλέφωνο. Oύτε στα δικά της ούτε στα δικά του. Εκείνος μου άφηνε στον τηλεφωνητή μηνύματα. Έκλαιγε κι έλεγε ότι ήξερε πως τον μισώ και δε θέλω να τον ξαναδώ μπροστά μου. Με παρακαλούσε να μην τον πληγώσω. Να μην τον πληγώσω!

Εκείνη τη μέρα γύρισα στο σπίτι μου με νευρική κρίση. Έσκισα όλες τις φωτογραφίες του, μία μία. ‘Aνοιξα την ντουλάπα και πέταξα όλα του τα ρούχα. Ύστερα πέταξα τα παπούτσια του, τα CDs του, τα DVDs του, το φούρνο μικροκυμάτων, τα πιάτα, τα σεντόνια, μία τηλεόραση, τις πετσέτες, τα ξυριστικά, τις καρέκλες, οτιδήποτε είχε κουβαλήσει εκείνος στο σπίτι. Κι οτιδήποτε μου τον θύμιζε. Μετά πήρα τηλέφωνο τη μητέρα μου. «Μην καταρρεύσεις, σε παρακαλώ» μου είπε. Αλλά κατέρρευσα. Δυο φίλες μετακόμισαν στο διαμέρισμά μου για να σιγουρευτούν ότι δε θα αυτοκτονούσα. O κολλητός μου ερχόταν κάθε τόσο με νέα πράγματα για το σπίτι, μέχρι να αλλάξει όλη η διακόσμηση από την αρχή.

Oι γνωστοί μου αναρωτιούνταν πού είχα χαθεί ένα μήνα. Oι συνάδελφοι και οι συναθλητές μου με ρωτούσαν στον τηλεφωνητή τι στο καλό έκανα. Τίποτα. Ξυπνούσα πρωί κι άρχιζα να χτυπιέμαι στο πάτωμα. Με έπαιρνε ξανά ο ύπνος βράδυ, εξαντλημένη από το κλάμα. Κι έβλεπα όνειρα ότι ήμουν ξανά στη μήτρα της μαμάς μου. Κι ήταν τόσο όμορφα εκεί, μακριά από τους κακούς ανθρώπους. Ναι, ήμουν βαθιά πληγωμένη από τον άνθρωπο που πίστεψα για σύντροφό μου. Ήμουν τόσο πληγωμένη, που φοβόμουν ότι αυτή η προδοσία θα με στοίχειωνε σε όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Πώς να αγαπήσω ξανά; Πώς να εμπιστευτώ κάποιον άλλο; Και πώς να ξεχάσω;

Η σχέση που πληγώναμε

Πριν από πέντε χρόνια ήμουν συνοδός μιας κολυμβήτριας. Ήταν μαραθωνοδρόμος. Είχε κολυμπήσει μέχρι και 24 ώρες συνεχόμενες. Oι συνοδοί ακολουθούν τους μαραθωνοδρόμους με βάρκα, για να τους δείχνουν την πορεία και να τους δίνουν νερό να πίνουν. Μου είχε δώσει το κινητό της να το κρατώ, για να καθησυχάζω τα παιδιά της ότι ήταν καλά. Είχε τρία παιδιά, που ήξερα ότι τα είχε μεγαλώσει μόνη της. Δε μιλούσε ποτέ για τον πατέρα των παιδιών της.

Όμως ένας άντρας έπαιρνε διαρκώς τηλέφωνο και ρωτούσε τι καιρό είχε κι αν η κολυμβήτρια ήταν καλά. «Πες της ότι την αγαπώ» μου έλεγε. Της το φώναζα, αλλά εκείνη σε κάθε στάση της πάντα απαντούσε «Καλά, πες του να πάει στο διάολο». Έντεκα φορές τηλεφώνησε εκείνος ο άντρας. Η κολυμβήτριά μου ήρθε πρώτη. Βγήκε μελανιασμένη από το κρύο κι έκλαιγε από την εξάντληση. Πήρε τα λουλούδια που της πρόσφεραν οι διοργανωτές, γύρισε και μου ψιθύρισε: «Είναι ο πρώην άντρας μου.

Λίγες ώρες πριν γεννήσω το τρίτο μας παιδί με πήρε τηλέφωνο στην κλινική για να μου πει να μην τον περιμένω. Είχε άλλη σχέση και μας εγκατέλειπε. Γέννησα το τρίτο μου παιδί ολομόναχη και σοκαρισμένη. Δεν αυτοκτόνησα γιατί ήμουν μητέρα. Κι άρχισα να κολυμπάω μαραθώνιους για να αποδείξω στον εαυτό μου ότι, αφού μπορώ να κάνω αυτό, μπορώ να ξεπεράσω τα πάντα». Η ιστορία της τότε μου είχε φανεί X-Files. Νόμιζα ότι όλα αυτά συνέβαιναν μακριά από μένα, σε άλλους ανθρώπους, σε άλλες κουλτούρες, σε άλλες ζωές.

Εκείνη η κοπέλα, η οποία χαμογελούσε στο πλήθος που τη δόξαζε χωρίς κάποιος να μπορεί να φανταστεί πόσο πόνο κουβαλούσε, έμεινε μέσα μου ως σύμβολο της γυναικείας δύναμης. Και εκείνη την εικόνα ανακαλούσα στο μυαλό μου για να με βοηθήσει τις μέρες που χτυπιόμουν στο πάτωμα, απόλυτα προδομένη κι απόλυτα αδύναμη. Γιατί οι γυναίκες είναι πιο ευαίσθητες αλλά και πιο σκληρές. Είχα λοιπόν να διαλέξω ποιο χαρακτήρα της φύσης μου θα έβγαζα έξω. Ή θα συνέχιζα να κλαίω στο πάτωμα σαν γυναικούλα, μην μπορώντας να πιστέψω πόσο ψέμα έφαγα κι ότι κάποια μου έκλεβε τον άντρα, ή θα γινόμουν σκληρή και θα συνέχιζα τη ζωή με ψηλά το κεφάλι, με όσους ήταν άξιοι να σταθούν δίπλα μου.

Κοίτα που κάνω χαρακτήρα

Τον Στέφανο δεν τον συγχώρεσα ποτέ. Με έπαιρνε τηλέφωνο κάθε βράδυ με απόκρυψη για να μου πει ότι δεν ήξερε γιατί τα είχε κάνει όλα αυτά, ότι ήταν χαμένος, ότι δεν ήξερε πού του πάνε τα τέσσερα. Του είπα να πάει σε έναν καλό γιατρό να τον βοηθήσει, γιατί εγώ δεν ήμουν ο ψυχολόγος του. Ήμουν το πρώην κορίτσι του. Κι η σχέση είχε αποτύχει. Από δικό του λάθος. Ή μήπως η σχέση δεν υπήρξε ποτέ; Μπορεί να υπάρξει σχέση που έχει θεμελιωθεί πάνω σε ψέματα και θέατρο;

Αναθεώρησα όλο το παρελθόν μου μαζί του. Όλα τα λόγια που μου είχε πει, τις υποσχέσεις, τα όνειρα που κάναμε. Πολλές φορές μπήκα στον πειρασμό να τον δικαιολογήσω. Να δεχτώ ότι ένας άνθρωπος μπορεί να αγαπάει δύο ερωτικούς συντρόφους ταυτόχρονα. Αλλά, και πάλι, αυτά συμβαίνουν στην αρχή της σχέσης και κάποτε αποφασίζεις. Όχι, το να δικαιολογείς τους άλλους είναι απόλυτα εγωιστικό. Ποια είμαι εγώ να τους κατανοήσω;

O καθένας μας κρίνεται από τις πράξεις του. Αν έχεις να κάνεις με απιστία, λες ότι ο άλλος σκεφτόταν με τα γεννητικά του όργανα εκείνη τη στιγμή. Αν όμως έχεις να κάνεις με μακροχρόνιες παράλληλες σχέσεις, ξέρεις ότι ο άλλος σκεφτόταν μόνο τον εαυτό του. Κι ίσως, αλήθεια, να ένιωθε πολύ σπουδαίος που κορόιδευε δύο γυναίκες που τον αγαπούσαν. Ή ίσως να βαριόταν τη ζωή του και να έψαχνε κάτι να της δώσει ένταση και άγχος. Αλλά πάλι κάνω το ίδιο λάθος, προσπαθώ να τον κατανοήσω – κι αυτό είναι εγωιστικό. Τον άφησα να ζήσει το δράμα του, να χτυπάει τις πόρτες και να αφήνει δακρύβρεχτα μηνύματα στον τηλεφωνητή για το ότι ποτέ δεν αγάπησε έτσι καμία άλλη και γύρισα σελίδα στη ζωή μου. Δεν είμαι σε ηλικία να κάνω ανθυγιεινές σχέσεις.

Την πρώτη μέρα που σηκώθηκα από το κρεβάτι μου για να βγω πίσω στον κόσμο την πέρασα ολόκληρη σ’ ένα κολυμβητήριο. «Αφού μπορώ να κολυμπήσω άλλο ένα χιλιόμετρο», έλεγα στον εαυτό μου, «δεν μπορώ να ξεπεράσω έναν άντρα που ήταν ψεύτικος;». Κι ύστερα άλλο ένα κι ακόμη ένα, κι ήταν τόσο ωραίο το υγρό στοιχείο, σαν να επέστρεφα στη μήτρα της μητέρας μου. «Ειρήνη», με επανέφερε στην πραγματικότητα ο προπονητής μου, «κάποιος άντρας παίρνει τηλέφωνο διαρκώς στο κινητό σου και λέει ότι σε αγαπάει».

«Κάποιοι άνθρωποι αγαπούν μόνο τον εαυτό τους» φώναζα. «Μα επιμένει» έλεγε ο προπονητής μου. «Καλά τότε, πες του να πάει στο διάολο». Και ονειρευόμουν το πλήθος να έρχεται και να μου φέρνει λουλούδια, γιατί κατάφερα να ξεπεράσω κι αυτή τη δοκιμασία στη ζωή μου. Κι αυτό που λένε, πως «ό,τι δε με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό», είναι τόσο αλήθεια!

Πάρ’ το απόφαση

  • Μόλις μια σχέση αρχίσει να γίνεται πολύπλοκη, με εκείνον να εξαφανίζεται, με άλλες γυναίκες να σου τηλεφωνούν, με απιστίες, με μυστήριο κ.λπ., απλά φύγε.
  • Όταν ένας άντρας που τα είχε και με άλλη πέφτει γονατιστός στα πόδια σου και κλαίει σαν μικρό παιδί για να τον συγχωρήσεις γιατί εσένα αγαπά, δε σημαίνει ότι το εννοεί. Πάντα θέλει περισσότερο εκείνη από τις δύο σχέσεις του που τον εγκαταλείπει.
  • Δες πόσο αξιολύπητος γίνεται κάποιος όταν αποκαλύπτονται τα ψέματά του. Κάνε ό,τι μπορείς για να δείξεις υπεράνω και να κερδίσεις την αυτοεκτίμησή σου. Είναι απαραίτητο όταν σου έχουν διαλύσει την αυτοπεποίθηση και σε έχουν βάλει στο ρόλο του θύματος.
  • Μην μπεις στον πειρασμό να τον εκδικηθείς. Υπάρχει και ο νόμος του κάρμα. Θα του γυρίσουν όλα πίσω σε ανύποπτη στιγμή. Εντάξει, αν θέλεις του θανατά να του σπάσεις το αμάξι μέχρι να παρέμβει το κάρμα, κάν’ το ελεύθερα.

Και τώρα τι κάνω;

Μην μπεις αμέσως σε άλλη σχέση για να το ξεπεράσεις. Θα είσαι διαρκώς στην τσίτα, αφού στην πραγματικότητα δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν άντρα αυτή τη στιγμή. Ή θα διαλέξεις κάποιον που μπορείς να τον δουλέψεις ψιλό γαζί. Ίσως και να τον ταράξεις στο κέρατο. Δε φταίνε όμως σε τίποτα οι επόμενοι. Να βγαίνεις πολύ έξω με τις φίλες σου, φλέρταρε ακόμη πιο πολύ και κάνε σχέσεις μόνο για έρωτα, αν θες. Αν τους συγκρίνεις όλους με εκείνον στο κρεβάτι και νομίζεις ότι δε θα τον ξεπεράσεις ποτέ, απόφυγε τον έρωτα. Κανείς δεν πέθανε από αγαμία – από κακή ψυχολογία, αντίθετα, πολλοί αυτοκτόνησαν. Πάρε το χρόνο σου, η ζωή είναι μεγάλη.

Προηγούμενο άρθροMercedes G63 AMG 6X6. Δεν κολλάει πουθενά
Επόμενο άρθροΤο αγόρι σου με προξενιό. Όπου Κάτσει (κι αν σου κάτσει)
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας