Όταν η γυναίκα έχει το πάνω χέρι και τον έλεγχο

Όταν η γυναίκα έχει το πάνω χέρι και τον έλεγχο

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Η εξουσία μπορεί να είναι πολύ καλό ή πολύ κακό πράγμα. Ανάλογα με το ποιος από τους δύο την έχει ή δεν την έχει. Το βέβαιο είναι πως είναι πολύ μοναχική.

Παρότι έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε, οι φίλες μου διατηρούν για μένα την εντύπωση που σχημάτισαν την πρώτη μέρα που με γνώρισαν. Να τρέχω σαν τρελή, και μάλιστα με τακούνια. Και με μια τσάντα περασμένη σταυρωτά στον ώμο, μες στην οποία μπορούσες να βρεις από κόλλα στιγμής, εκκαθαριστικά των τριών τελευταίων χρόνων και τέσσερις θρυμματισμένες σκιές για τα μάτια στην ίδια ακριβώς απόχρωση (αλλά σε άλλη μάρκα) μέχρι ελβετικό σουγιά και εκπτωτικά κουπόνια για το σουπερμάρκετ. Είχα τον απόλυτο έλεγχο της ζωής μου.

Και της ζωής του Σάκη. Ήμουν υπεύθυνη για τα πάντα: για το σπίτι μας, τις εφορίες μας, τους λογαριασμούς μας, τις εξόδους μας, τα ταξίδια μας, τους φίλους μας, για την ερωτική μας πράξη, τη δουλειά μου, τη δουλειά του. Δεν χρειάστηκε πολύ για να του πάρω τον αέρα.

Στην αρχή ανέλαβα όλα όσα είχαν να κάνουν με το σπίτι: να γεμίζω το ψυγείο, να μαγειρεύω, να αλλάζω λάμπες, να διαλέξω κουρτίνες, να ορίσω σε ποιο συρτάρι θα έμπαιναν τα σώβρακά του, να τακτοποιήσω τα βιβλία μας αλφαβητικά, να διαλέξω κρασί για το βράδυ, να βάψω το WC ροζ, να φτιάξω το πλυντήριο. Το μικρό μου βασίλειο ήταν φτιαγμένο για μια πριγκίπισσα (εμένα), που φιλοξενούσε και έναν Σάκη.

Μετά ανέλαβα την κοινωνική μας ζωή. Ποιοι γνωστοί μας κάνουν; Τους κρατάμε. Ποιοι φίλοι ασκούν κακή επιρροή; Τους κάνουμε πέρα. Ποιους θα καλέσουμε σήμερα και ποιους μεθαύριο, ποια φίλη μου θα τα φτιάξει με ποιο φίλο του και με ποιους θα πάμε διακοπές. Στα ταξίδια μας διάλεγα προορισμό, έκλεινα εισιτήρια, έβρισκα ξενοδοχείο, πακέταρα τις βαλίτσες, έδινα πουρμπουάρ στους αχθοφόρους, τρώγαμε ό,τι τραβούσε η όρεξή μου. Εγώ πρότεινα, εκείνος ακολουθούσε.

Πάντα. Ακόμη και αν έπαιρνε την πρωτοβουλία να κάνει κάτι μόνος του, στραβό το έκανε και ήταν βέβαιο πως εγώ θα το είχα κάνει καλύτερα. Οπότε, εκείνος σταμάτησε να κάνει οτιδήποτε.

Σύντομα απλώς ανακοίνωνα. Ο Σάκης συμφωνούσε σε ό,τι ήθελα, γιατί τον πατούσα εκεί που τον πονούσε: στην αδυναμία του για μένα. Και στην αδυναμία του γενικότερα, που φυσικό ήταν να αισθάνεται ότι την έχει, αφού τον υποτιμούσα και απαξίωνα ό,τι κι αν δοκίμαζε και ό,τι κι αν επέλεγε. Άσε που φοβόταν και λίγο, γιατί έτσι και μου έφερνε αντίρρηση, γυάλιζε το μάτι μου και άρχιζα να γαβγίζω. Και τον τιμωρούσα με αποχή από την κουζίνα ή το κρεβάτι μέχρι να ξανάρθει στα σύγκαλά του και να κάνει το σωστό, δηλαδή αυτό που ήθελα εγώ.

Επιπλέον πάντα του προέβαλλα απολύτως λογικά και αδιάσειστα επιχειρήματα για τους λόγους που αυτό που επέλεγα ήταν το πιο σωστό. Στα πέντε χρόνια που μείναμε μαζί, ήμουν η σερσέ λα φαμ πίσω από το μεγάλο άντρα. Η Βιονική Γυναίκα, η Χίλαρι Κλίντον, η Κατ Γούμαν, η Λάρα Κροφτ. Δοξάστε με.

Gloria

Πολύ σύντομα απέκτησα άποψη και για τη δουλειά του. Φυσικό, αφού εγώ ήξερα καλύτερα. Απόδειξη, ότι έκανα τα πάντα τέλεια μέχρι τότε. Οπότε, τον έπεισα να χωρίσει με το συνεταίρο του, να πουλήσει το μερίδιό του και να κάνει άλλη δουλειά. Γιατί; Απλώς επειδή είχε φανεί σε εμένα λογικό. Μπορεί επίσης επειδή κατά βάθος ήθελα να τσεκάρω αν μπορούσα να γίνω και η Γιόκο Όνο.

Οι μέρες κυλούσαν αργά για τον Σάκη, γρήγορα για μένα. Στον πρώτο κιόλας χρόνο της σχέσης μας εκείνος βούλιαξε στη γλυκιά χαύνωση του ανθρώπου που δεν έχει σκοπό. Παραδόθηκε άνευ όρων. Σ’ εμένα. Εγώ απολάμβανα τη δύναμη της απόλυτης εξουσίας, παρ’ ότι έτρεχα συνέχεια. Ανάμεσα στα τρεχάματα έβρισκα και το χρόνο να του υπενθυμίσω πως τα έκανα όλα μόνη μου και πως εκείνος είναι τεμπέλης. Και το ημερήσιο πρόγραμμά μου όλο και μεγάλωνε.

Ο Σάκης όλο και αποχαυνωνόταν. Δεν έκανε σχεδόν τίποτα. Ούτε καν έρωτα. Εκείνος δεν μπορούσε, εγώ δεν ήθελα. Πώς να μπορούσε άλλωστε, που μόνο άντρας δεν αισθανόταν σε αυτή τη σχέση. Και πώς να ήθελα εγώ, που ήμουν ο μόνος άντρας της σχέσης. Δεν βαριέσαι -δικαιολογούμουν- δεν μπορεί να είναι όλα τέλεια. Αλλά η εξουσία (μου) είχε ξεμείνει από φαντασία και δεν έβλεπα το προφανές.

Προς το τέλος είχα ξενερώσει τελείως. Αντί για επιβήτορα, τον έβλεπα σαν χαλβά. Θα μπορούσα να τον είχα χωρίσει νωρίτερα, αλλά με συγκρατούσαν όλοι οι φίλοι και γνωστοί μου, που έβρισκαν τον Σάκη «πολύ καλό παιδί». Επίσης δεν είχα βρει με ποιον να τον αντικαταστούσα. Μόλις βρήκα, τον άφησα. Για κάποιον για τον οποίο οι φίλοι και γνωστοί μου δεν εξέφεραν απολύτως καμία γνώμη, ποτέ. Επειδή τον φοβόντουσαν.

Η βασίλισσα πέθανε, ζήτω ο βασιλιάς

Αφού ευνούχισα τον Σάκη, αποφάνθηκα πως είχα βαρεθεί να κάνω τα πάντα μόνη μου, διαπίστωσα πως το να είμαι εγώ ο Σούπερμαν της σχέσης είχε πολλά ντεφό και τον άλλαξα με κάποιον που ήταν το άκρως αντίθετό του.

Ο Νίκος ήξερε τα πάντα. Είχε άποψη για τα πάντα. Μπορούσε να φτιάξει τα πάντα και ήταν διατεθειμένος να κάνει τα πάντα για μένα: να με πάει ταξίδια, να μου μαγειρέψει, να κλείσει εστιατόριο, να διαλέξει μενού, να υιοθετήσει το γάτο μου. Και τα έκανε όλα τέλεια. Τυφλωμένη από έρωτα, του παρέδωσα τα σκήπτρα και είπα να αφήσω τη ζωή μου στα χέρια κάποιου που ήξερε, μπορούσε και ήθελε να την ορίσει. Και να αρχίσω να είμαι λίγο θηλυκό, μπας και δω πώς είναι να έχεις σχέση στην οποία θα κάνεις έρωτα.

Επί έξι μήνες ήμουν σε κατατονία, λες και έπαιρνα συνέχεια ηρεμιστικά. Πήγαινα όπου ήθελε ο Νίκος, μαγείρευα ό,τι τραβούσε η όρεξή του, ξεφλούδιζα την ντομάτα από τη χωριάτικη για να μην πάθει δυσπεψία, πήγα διακοπές με τη μαμά του, έκοψα τη Λίλι από φίλη γιατί είχε πονηρό μάτι, έπινα κόκκινο κρασί κι ας μου ανακάτευε το στομάχι, έκοψα το ρούμι γιατί έχει πολλές θερμίδες, αργούσα στη δουλειά μου για να του κάνω παρέα το πρωί, ξάνθυνα τα μαλλιά μου γιατί μου πήγαιναν καλύτερα έτσι.

Δεν ήμουν εγώ αυτό. Το ανακάλυψα όταν μου έκανε παρατήρηση για το πώς έκοβα τη γραβιέρα. «Διότι η γραβιέρα κόβεται μόνο από το πλάι, για να έχει κάθε κομμάτι όλη τη γεύση της ζύμωσης, η οποία γίνεται από μέσα προς τα έξω». Ε; Το μαχαίρι αιωρήθηκε επικίνδυνα για κάποια δευτερόλεπτα. Αλλά το βούλωσα και δεν είπα τίποτα, αφού ήταν ικανός να ανοίξει την πόρτα, να εξαφανιστεί και να κάνει μία εβδομάδα να σηκώσει το τηλέφωνο.

Κατάπια πολλά ακόμη. Και μην πάει ο νους σου στο πονηρό, καμία σχέση. Έρωτα δεν κάναμε και πολύ συχνά. Μπορεί να έφταιγε που ο Νίκος ξενέρωσε που ήμουν τόσο άβουλη, χωρίς το θάρρος της γνώμης μου. Και μια ωραία μέρα με χώρισε. Αναμενόμενο.

Ίσα βάρκα, ίσα νερά

Αφού πέρασα από το χαλβά στο σατράπη και από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη, άρχισα να αναρωτιέμαι ποια από τις δύο όψεις του νομίσματος είναι καλύτερη για μένα.

Την απάντηση μου την έδωσε ο Γιώργος. Με τον Γιώργο ανακάλυψα ότι δεν χρειάζεται ούτε εγώ να έχω το πάνω χέρι ούτε εκείνος. Πολύ φυσικά και χωρίς να το συζητήσουμε περισσότερο απ- όσο του άξιζε, ανέλαβε ο καθένας να κάνει αυτό που μπορούσε καλύτερα. Αφού δεν γίνονται όλα από όλους, ας κάνει ο καθένας δικό του πριγκιπάτο μες στο σπίτι και το δικό του βασίλειο έξω απ’ αυτό.

Εκείνος ασχολείται με τα μηχανοκίνητα και των δύο. Εγώ, με τα ρούχα μας. Εγώ μαγειρεύω, εκείνος πηγαίνει σουπερμάρκετ. Εκείνος διαλέγει τους προορισμούς στα ταξίδια, εγώ κλείνω τα εισιτήρια. Εκείνος παραγγέλνει τα κρασιά, εγώ τα αλλαντικά. Εκείνος έχει τους φίλους του. Εγώ έχω τους δικούς μου. Εκείνος δεν μπαίνει στην κουζίνα μου κι εγώ δεν αγγίζω τα CD του.

Εγώ έχω τη δουλειά μου κι εκείνος τη δική του. Στα μερεμέτια λίγο τα χαλάσαμε, καθώς έχουμε και οι δύο έφεση σ’- αυτά. Επίσης εγώ αρνιόμουν να ενσωματώσω τη δική μου εργαλειοθήκη στη δική του, αφού τα δικά μου εργαλεία ήταν αφενός χρωματιστά, αφετέρου περισσότερα. Αλλά εγώ δεν είχα Black & Decker για λόγους ασφαλείας (των άλλων) κι εκείνου του έλειπε ένα δραπανοκατσάβιδο, στο οποίο εγώ ήμουν εξπέρ. Οπότε, όταν αποφασίσαμε να φτιάξουμε μια βιβλιοθήκη, πήρε ο καθένας το όπλο του ανά χείρας και την αποτελειώσαμε στο τσακ μπαμ.

Ανακάλυψα λοιπόν ότι μια σχέση λειτουργεί όχι όταν ο ένας ασκεί εξουσία στον άλλο, αλλά όταν ασκεί την εξουσία του σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι της σχέσης. Εγώ το σπίτι, εκείνος τα λεφτά. Ή εγώ τα λεφτά κι εκείνος το σπίτι, καθότι το θέμα μας είναι όχι ο διαχωρισμός εργασιών ανά φύλο, αλλά ανά ικανότητα.

Καθώς το μεγαλύτερο ποσοστό των τσακωμών στα ζευγάρια αφορά το ποιος θα ασχολείται και με τι και αν κάποιος θα έκανε κάτι καλύτερα, με τον Γιώργο τα χωρίσαμε όλα από την αρχή και προσπαθούμε να μη σχολιάζουμε τον τομέα του άλλου. Έτσι, κανείς από τους δύο δεν αισθάνεται ανίκανος και κανείς από τους δύο δεν αισθάνεται ο Θεός. Αντίθετα, αλληλοθαυμαζόμαστε και αλληλοκομπλιμενταριζόμαστε πολύ συχνά:

«Τέλειο το ξενοδοχείο, αγάπη μου». «Εσύ όμως διάλεξες τη χώρα, μωρό μου». «Ναι, αλλά η δική σου θετική ενέργεια με έκανε να σκεφτώ να έρθουμε εδώ». «Ναι, αλλά εσύ οδήγησες τόσα χιλιόμετρα, γλυκέ μου». Κι άλλες τέτοιες σάχλες, που φέρνουν αναγούλα στους φίλους μας (και τώρα και σ’ εσένα, είμαι σίγουρη), αλλά εμάς μας κρατάνε σε ισορροπία.

Καθότι είμαστε και οι δύο εξίσου δυναμικοί, εξίσου ικανοί και επιπλέον εξίσου τεμπέληδες. Οπότε, και το κομμάτι μας κάνουμε και κανείς δεν γκρινιάζει. Ακόμη κι αν είμαστε και οι δύο καλοί σε κάτι, το έχει αναλάβει μόνο ο ένας. Καλή η πολυφωνία, δεν λέω, αλλά μόνο μέσα στη Βουλή. Στο σουφλέ μπορεί να έχει καταστροφικά αποτελέσματα.

Δείξε μου τι σύντροφο διαλέγεις, να σου πω πόσο εξουσιαστική είσαι ή δεν είσαι:

Μόλις έχεις μάθει ότι εκείνος πήγε με άλλη στο διάστημα που είχατε χωρίσει. Δεν ξέρεις τι να πεις. Ιδού μερικές προτάσεις για να σπάσει ο πάγος:

  • Ποιος κοιτάζει πρώτος το λογαριασμό;
  • Ποιος διηγείται ανέκδοτα στην παρέα;
  • Ποιος έχει την κηδεμονία του τηλεκοντρόλ;
  • Σε ποιον απευθύνουν το λόγο οι πωλήτριες στα καταστήματα εσωρούχων;
  • Ποιος προγραμματίζει τους σταθμούς στο ραδιοκασετόφωνο του αυτοκινήτου;
  • Ποιος αρπάζει το ποντίκι του υπολογιστή από το χέρι του άλλου;
  • Ποιος ξυπνάει πρώτος το πρωί;
  • Ποιος κρατάει τον άλλον από τη μέση όταν περπατάτε;

Περισσότερα ΕΣΥ: Ένοχη
Περισσότερα Εκείνος: Θύμα
Περισσότερα Και Οι Δύο: Άμαχος πληθυσμός

Προηγούμενο άρθροΜετά το Touchpad στους φορητούς, σειρά έχει το non-contact Touchpad
Επόμενο άρθροΜουσική με… κακό παρελθόν
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας