Όταν βγαίνεις με κάποιον τον οποίο θεωρείς καλύτερο από εσένα

Όταν βγαίνεις με κάποιον τον οποίο θεωρείς καλύτερο από εσένα

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Όλα εκείνα για τα οποία θαύμαζες τον εαυτό σου δεν μετράνε πια, αφού μπροστά σε εκείνον είσαι απλώς «λίγη».

Τον Σταύρο τον γνώρισα σε κάποια συναυλία. Σε μια απόπειρα να ξεστραβωθώ και να διευρύνω τους μουσικούς μου ορίζοντες, είχα ανακοινώσει στη φίλη μου ότι θα τη συνόδευα σε ένα live indie μουσικής. Φυσικά, μόνο επιτόπου αντιλήφθηκα ότι indie θα πει «independent σκηνή» και όχι «μουσική τύπου σάουντρακ της ταινίας O γάμος των μουσώνων».

Έτσι, την ώρα που η φίλη μου χτυπιόταν μπροστά στη σκηνή, εγώ καθόμουν στη μία γωνία του μπαρ με ένα ποτήρι λευκό κρασί στο χέρι και καταριόμουν την ώρα και τη στιγμή που είχα εμφανιστεί με εξώπλατη μπλούζα, η οποία, κατά τη γνώμη μου, θα αναδείκνυε τις οριεντάλ χορευτικές μου ικανότητες.

O Σταύρος καθόταν στην άλλη γωνία και με κοίταζε ντροπαλά μέσα από τον κοκάλινο σκελετό των γυαλιών του. Πάντα μου άρεσαν οι ιντελεκτουέλ τύποι, γιατί πίστευα ότι πίσω από τη βιτρίνα υπάρχει ένας καλά κρυμμένος «άλλος» εαυτός. Γι’ αυτό και επειδή η φίλη μου γκάριζε πλέον στο μικρόφωνο αγκαλιά με τον τραγουδιστή, αποφάσισα να πάω να του μιλήσω. Βέβαια, εκείνη την ώρα δεν μπορούσα να φανταστώ ότι οι συζητήσεις μαζί του θα με έκαναν πάντα να νιώθω σαν μαθήτρια. Την ώρα που την πιάνουν αδιάβαστη.

Στον πίνακα

Σε πρώτη φάση κέρδισα πόντους α) λόγω της επίμαχης μπλούζας και β) επειδή δήλωσα ότι ασχολούμαι με το γράψιμο, πράγμα το οποίο ξέρω ότι πάντα πιάνει με τέτοιους τύπους. Πράγματι αυτό τον ενθουσίασε, διότι έδειξε προθυμία να διαβάσει κείμενά μου. Φάιβ πόιντς, λοιπόν. Στη συνέχεια ζήτησε να μάθει ποιοι είναι οι αγαπημένοι μου συγγραφείς. Είχα έτοιμη την απάντηση για τον Κούντερα, παρόλο που πάλευα το Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι από το προηγούμενο καλοκαίρι.

Άλλοι φάιβ πόιντς. Μετά άρχισε να μου μιλάει για το δικό του αγαπημένο βιβλίο, το οποίο δεν κατάλαβα ποιο είναι, αλλά το έσωσα γιατί έπαιζε δυνατά η μουσική κι έτσι μπορούσα απλώς να κουνάω το κεφάλι μου σε απόλυτη συμφωνία με τα λεγόμενά του. Μείον φάιβ πόιντς, που κανονικά θα ήταν μείον δέκα αν δεν είχα ευγενικό χαμόγελο. Όμως το σκορ δεν είχε ιδιαίτερη σημασία τελικά. Το θέμα ήταν ότι είχα κερδίσει ένα ραντεβού.

O Σταύρος είναι από εκείνους τους ανθρώπους που για κάποιον περίεργο λόγο έχουν γνώσεις για τα πάντα. Έχουν πολιτική άποψη, γνωρίζουν ιστορικά δεδομένα, έχουν τρομερό ενδιαφέρον για την τέχνη και μπορούν να σου πουν τα πάντα για τα μουσικά ρεύματα κάθε εποχής. Εμένα αυτό μου προκαλούσε τρομερό θαυμασμό και δέος. Τον έβρισκα υπέροχο και πρέπει να τον κοίταζα με μάτια πεντάχρονου που μαθαίνει τον κόσμο, κάθε φορά που άνοιγε το στόμα του για να μιλήσει. Είχα εντυπωσιαστεί που έτρεφε τέτοιο ενδιαφέρον για ό,τι συνέβαινε γύρω του και ασχολιόταν με τόσα πράγματα ταυτόχρονα.

Ίσως γιατί εγώ δεν διάβαζα ποτέ εφημερίδες, είχα αφήσει την Ιστορία στο λύκειο, παρόλο που είχα γράψει 19,6 στις Πανελλήνιες, ενώ η τέχνη και η μουσική μού άρεσαν πάντα αλλά από μακριά. Δεν ασχολιόμουν ιδιαίτερα με τίποτα απ’ αυτά, κι έτσι έβλεπα στον Σταύρο τον άνθρωπο που θα με έπαιρνε από το χέρι και θα μου μάθαινε τα πάντα. Δεν ξέρω αν λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο, πάντως στην πορεία τα πράγματα δεν ήρθανακριβώς όπως τα περίμενα.

Όταν βγαίνεις με κάποιον τον οποίο θεωρείς καλύτερο από εσένα, με οποιονδήποτε τρόπο, υπάρχουν στιγμές που θέλεις απλώς να πας σπίτι σου και να βγεις μόνο όταν θα είσαι έτοιμη. Για εκείνον. Είτε να πλακωθείς στα γυμναστήρια, αν το αντικείμενο του πόθου σου είναι υπερβολικά όμορφος, είτε να γίνεις πρωταθλήτρια σε οποιοδήποτε παιχνίδι γνώσεων υπάρχει αν εκείνος ανήκει στην κατηγορία ιδιοφυΐας (τουλάχιστον στα δικά σου μάτια). Γιατί νιώθεις ότι σου πέφτει πολύς και πρέπει κάπως να ανεβάσεις το επίπεδό σου, αλλιώς θα πάει παρακάτω.

Εκεί όπου κυκλοφορούν κατά δεκάδες γύρω του άνθρωποι της δικής του κλάσης. Εξωτερικά, μορφωτικά, οικονομικά, επαγγελματικά, δεν έχει σημασία. Το θέμα είναι ότι εσύ, κατά τη γνώμη σου, είσαι «υπό», και αυτό σε τρελαίνει. Γιατί δεν θέλεις να νιώθεις ότι ο άλλος έχει συμβιβαστεί μαζί σου, ειδικά όταν εσύ καμαρώνεις σαν κοκόρι που Εκείνος περνάει το χρόνο του με εσένα.

Έτσι, άκουγα πολλές συζητήσεις με τους φίλους του, στις οποίες προσποιούμουν την αόρατη, για να μην πετάξω κανένα μαργαριτάρι το οποίο θα τον έκανε να καταλάβει ότι στην πραγματικότητα δεν είχα δει καμία ταινία του Κισλόφσκι (απλώς ήξερα τους τρεις τίτλους).

Όταν ήμασταν οι δυο μας, είχα γίνει μανούλα στο να αλλάζω το θέμα της συζήτησης προς όφελός μου (για το νέο μου διήγημα, για παράδειγμα, βλέπε χίλιες λέξεις για το πόσο θεό τον είχα, τις οποίες δεν θα διάβαζε ακόμη κι αν απειλούσαν να μου κόψουν το χέρι), ενώ όταν άρχιζε να κάνει κριτική για το τάδε άλμπουμ του καλλιτέχνη για τον οποίο δεν είχα ακούσει ποτέ ούτε μία λέξη, του έσκαγα ένα φιλί, μπας και γλίτωνα χωρίς να χρειαστεί να πω την ταπεινή άποψη που δεν είχα. Τουλάχιστον φιλιόμουν πολύ εκείνη την περίοδο.

Less is not more

Δεν ξέρω αν είχα καταφέρει να τον κοροϊδέψω, πάντως εκείνος συνέχιζε να βγαίνει μαζί μου. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί. Σκεφτόμουν ότι θα προτιμούσε κάποια σαν τη φίλη μου, με την οποία θα μπορούσαν να συζητούν με τις ώρες για το εκπαιδευτικό και τις πορείες ή τα φοβερά lives στα οποία είχαν παρευρεθεί και οι δύο. Μια κοπέλα με την οποία θα είχαν στην πραγματικότητα παρόμοια ενδιαφέροντα? όχι σαν εμένα, που προσπαθούσα απεγνωσμένα να τον φτάσω στα σημεία που θα ήθελα να έχουμε κοινά.

Γιατί το είχα πάρει απόφαση πως έπρεπε να ενημερωθώ. Έτσι, εκείνη την εποχή σερφάριζα πολύ στο ίντερνετ. Όταν μιλούσε, κρατούσα σημειώσεις (όχι σε μπλοκάκι, στο μυαλό μου) με τις άγνωστες λέξεις, τα συγκροτήματα που δεν ήξερα και την έκθεση που έπρεπε οπωσδήποτε να πάω να δω. Μετά έπαιρνα τους φίλους μου που ήξεραν κάτι παραπάνω για τα αντίστοιχα θέματα και ζητούσα το ανάλογο update.

Η φίλη μου είχε ενθουσιαστεί που ξαφνικά έδειχνα τέτοια προθυμία να πάμε μαζί στις Νύχτες Πρεμιέρας και χαιρόταν που επιτέλους είχα πάψει να προσποιούμαι αναγούλα όποτε μου πρότεινε να δούμε κάτι άλλο εκτός από ρομαντικές κομεντί. O δε πατέρας μου πάθαινε σοκ όποτε με έβλεπε σε έξαλλη κατάσταση να ψάχνω την εφημερίδα. Κι όταν με είδε να διαβάζω για το ασφαλιστικό και όχι για τα ζώδια, παραλίγο να μου φέρει το θερμόμετρο.

Η αλήθεια όμως ήταν ότι δεν άντεχα άλλο να νιώθω μπροστά στον Σταύρο λες και το κεφάλι μου ήταν ακατοίκητο. Γιατί είναι περίεργο να έχεις μια εικόνα για τον εαυτό σου, η οποία παραμορφώνεται μόλις εμφανίζεται ο νέος -και όχι απαραίτητα ωραίος- στο προσκήνιο. Ειδικά αν οι πάντες θαυμάζουν την εξυπνάδα και το κοφτερό μυαλό σου, παθαίνεις σοκ όταν μπροστά σε εκείνον που σου αρέσει νιώθεις σαν καθυστερημένη ξανθιά (no offence, το στερεότυπο), που ξέρει μόνο να παίζει με τις μπούκλες της.

Εγώ ήμουν πάντα καλή μαθήτρια (ανέφερα το 19,6 στην Ιστορία κατεύθυνσης;), διάβαζα τουλάχιστον πέντε βιβλία το καλοκαίρι και πάντα μου άρεσαν οι εκθέσεις ζωγραφικής. Παρ’ όλα αυτά έβλεπα μονίμως τον εαυτό μου σαν την Μπρίτζετ Τζόουνς μπροστά στον Μαρκ Ντάρσι, και μάλιστα στην επίμαχη σκηνή, όπου την πηγαίνει στο συνέδριο των δικηγόρων. Ευτυχώς, ο Σταύρος δεν ήξερε σκι.

Αλλά έτσι κι αλλιώς εκείνος δεν έφερε καμία ευθύνη για την κρίση αυτοπεποίθησης που με είχε καταλάβει. Δεν με έκανε να νιώθω άσχημα για τον εαυτό μου ούτε με έφερε ποτέ σε δύσκολη θέση. Αντίθετα, έδειχνε συνέχεια διάθεση να με διαφωτίσει όταν έβρισκα το θάρρος να εκφράσω την άγνοιά μου. Με είχε συστήσει σε όλους τους φίλους του και μου ζητούσε να τον συνοδεύσω όπου κι αν πήγαινε.

Η μόνη που ντρεπόταν για τον εαυτό της ήμουν εγώ. Που σιχτίριζα για τους χιλιάδες καφέδες που είχα πιει και είχα καταλήξει ένας άνθρωπος πεζός, που δεν ξέρει αν προηγείται η σκα από τη ρέγκε ή το αντίθετο.

O Σταύρος, από την άλλη, έτρεφε μεγάλο θαυμασμό και για τα δύο είδη. Όπως και για το χαμόγελό μου. Αλλά το μόνο που σκεφτόμουν εγώ όποτε τον άκουγα να κάνει την ανάλογη δήλωση ήταν πως δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς, αφού για να μην είμαι βαρετή έπρεπε τουλάχιστον να δείχνω ευχάριστη. Πράγμα που με έκανε να νιώθω ακόμη πιο χαζή. Και να ευγνωμονώ κάποια ανώτατη δύναμη που οι ξανθές ανταύγειες είχαν ξεθωριάσει.

Η Ελεονώρα και η μελέτη

Με τον Σταύρο σταματήσαμε να βλεπόμαστε γιατί αποφάσισε πως δεν ήταν έτοιμος να κάνει σχέση. Δεν ξέρω αν έλεγε την αλήθεια ή είχε βαρεθεί την τρελή που εμφανιζόταν υπερήφανη κάθε φορά που ήξερε τον τίτλο ενός τραγουδιού του αγαπημένου του συγκροτήματος. Oύτε αν εκείνο που δεν άντεχε ήταν να έχει δίπλα του έναν άνθρωπο ο οποίος περίμενε μονίμως από εκείνον να του βάλει άριστα. Δεν ήταν ότι ήθελα να αλλάξω, ήθελα απλώς να εξελιχθώ.

Εκείνο τον καιρό ένιωθα την ανάγκη να γίνω καλύτερη στα δικά του μάτια. Παράλληλα όμως ξεχνούσα τελείως ποια ήταν τα στοιχεία για τα οποία εκείνος με είχε κάποτε ερωτευτεί – το χαμόγελο, ας πούμε, ή το χιούμορ μου, που εγώ τώρα πια τα θεωρούσα για πέταμα ή, τέλος πάντων, πολύ «λίγα» μπροστά σ’ εκείνα που εγώ θαύμαζα πάνω του.

Μου έμειναν πολλά πράγματα από το διάστημα που περάσαμε μαζί. Μπορεί να μην άντεξα ποτέ μια ολόκληρη σκα-πανκ συναυλία, αλλά ανέπτυξα ένα πραγματικό ενδιαφέρον για την τζαζ και το γαλλικό κινηματογράφο. Δεν σταμάτησα να πηγαίνω για καφέδες, αλλά τουλάχιστον μείωσα τη διάρκειά τους (άλλωστε «στραβώνει» κι ο ιδιοκτήτης όταν τριβελίζεις πέντε ώρες ένα φρέντο).

Άρχισα να ενημερώνομαι για όσα συμβαίνουν γύρω μου και ανακάλυψα ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα πράγματα να κάνει κάποιος από το να πίνει το ίδιο ποτό στο ίδιο στέκι κάθε βράδυ. Έπαψα να φοράω παρωπίδες σχετικά με πράγματα τα οποία απέρριπτα στο παρελθόν χωρίς να τα γνωρίζω. Έτσι, γνώρισα καινούριους ανθρώπους με χρωματιστά μαλλιά και πολλά τατού, τους οποίους υπό άλλες συνθήκες δεν θα πλησίαζα καν. Αλλά δεν περιμένω πλέον κανέναν να με χειροκροτήσει γι’ αυτό.

Μπορεί ο Σταύρος να μου έδειξε το δρόμο, αλλά ξέρω πως μέσα μου είχα την ανάγκη να αρχίσω να βλέπω πέρα από το δάχτυλό μου. Γιατί είναι πολύ θετικό το να θέλεις να πηγαίνεις μπροστά, αρκεί να το κάνεις για τον εαυτό σου. Όπως είναι απολύτως φυσιολογικό να σου αρέσουν άνθρωποι τους οποίους θαυμάζεις και είσαι υπερήφανη να τους έχεις δίπλα σου. Αρκεί να μη χάνεις την μπάλα, και τον εαυτό σου μαζί, στην προσπάθειά σου να τους μοιάσεις.

Άλλωστε οποιοσδήποτε επιλέγει να είναι μαζί σου έχει τους λόγους του, ακόμη κι αν εκτιμάει σ’ εσένα πράγματα τα οποία είναι διαφορετικά από αυτά που βλέπεις εσύ σ’ εκείνον. Είναι αυτά τα χαρακτηριστικά σου για τα οποία σε αγαπούν οι φίλοι και συνήθως δεν έχουν σχέση με το αν θυμάσαι πότε έγινε η μάχη του Σκρα. Εκτός βέβαια αν παίζετε Τρίβιαλ.

Λίγη και καλή

Πώς να καταλάβεις αν εκείνος σε μειώνει επίτηδες.

  • Φροντίζει να σε φέρνει σε δύσκολη θέση μπροστά στους φίλους του.
  • Δεν εκδηλώνει ποτέ το θαυμασμό του για οποιοδήποτε χαρακτηριστικό σου.
  • Μιλάει συνέχεια για τον εαυτό του, ενώ δεν ρωτάει ποτέ για σένα.
  • Σε κοροϊδεύει για πράγματα τα οποία ξέρει ότι σε πληγώνουν και δεν σταματάει όταν του το ζητάς.
  • Γράφει για τις γκάφες σου στο blog του (με τη σημείωση «χα χα» από κάτω).

Από την ανάποδη

Μήπως είσαι εσύ εκείνη που τον κάνει να νιώθει «λίγος»;

  • Αναφέρεσαι συνέχεια στα δικά σου κατορθώματα στη δουλειά και τον σνομπάρεις επειδή εκείνος μόλις πήρε πτυχίο.
  • Δεν τον επιβραβεύεις όταν κάνει κάτι σωστά.
  • Του δηλώνεις ξεκάθαρα ότι θεωρείς χάσιμο χρόνου το να παρακολουθεί όλους τους αγώνες ποδοσφαίρου.
  • Θάβεις τους φίλους του μπροστά του.
  • Όταν σου φωνάζει ότι πέρασε πίστα, τον κοιτάζεις σαν να είναι καθυστερημένος. Θυμήσου, καθένας με τη χαρά του.
Προηγούμενο άρθροΟι παρενέργειες θεραπειών καρκίνου στην οδήγηση
Επόμενο άρθροPorsche 911 GT3
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας