Ούτε φραγμούς έχουν, ούτε ιερό, ούτε όσιο

Ας αφήσουμε το φιλοθεάμον κοινό να απολαμβάνει τα τηλεοπτικά σκουπίδια της αρεσκείας του κι ας πάμε στα σπουδαία και στα σοβαρά. Στον άκρως ενδιαφέροντα διάλογο, στην πρόσφατη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών: «Καλημέρα, Πάνο, τι κάνεις; Μια χαρά, Σταύρο. Εχω χάσει 19 κιλά».

Όπως γίνεται αντιληπτό, δεν πρόκειται για τη γνωστή παροιμία της Μαδαγασκάρης που λέει «έχετε γεια, γειτόνισσες, κι εγώ ψωλ@ρμενίζω». Ο διάλογος είναι μεταξύ του Πάνου Καμμένου και του Σταύρου Θεοδωράκη. Κάτι σαν ζέσταμα, δηλαδή, πριν η κουβέντα πάει στο ψητό του προσφυγικού.

Το επόμενο βήμα για τον μεγάλο αρχηγό των Ανεξάρτητων Ελλήνων είναι, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, η διαφήμιση του μασαζοκαλσόν που έριξε τα δεκαεννιά κιλά. Με τα σχετικά έσοδα να διατίθενται υπέρ της αποπεράτωσης του ιερού ναού της Παναγίας Σουμελά. Είναι σύνηθες, άλλωστε, το φαινόμενο να πρωταγωνιστούν σε διαφημίσεις διάσημοι. Ανδρες, γυναίκες.

Όπως έχει συμβεί στο παρελθόν μ’ έναν άλλον μεγάλο Ελληνα, που επίσης είχε τα κιλά του. Τον Ντέμη Ρούσσο (φωτό). Και μιας και το έφερε η κουβέντα στον αρχηγό του Ποταμιού, ο Σταύρος ήταν αυτός που είχε τη φαεινή ιδέα. Να προτείνει τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη υπερυπουργό για το προσφυγικό. Σωστός. Αλλη δουλειά άλλωστε, από υπουργός, ο Χρυσοχοΐδης ούτε ξέρει να κάνει ούτε έχει κάνει.

Τα μοναδικά ένσημα που έχει κολλήσει στο βιβλιάριό του είναι υπουργικά. Μπορεί να μάθει άλλη δουλειά στην ηλικία όπου βρίσκεται; Θα μου πείτε τώρα, ο Θεοδωράκης δεν ήταν αυτός που έλεγε ότι δεν θέλει στο Ποτάμι ούτε έναν που να έχει κάνει σε κυβερνητική θέση; Και θα πρέπει δηλαδή να το δέσουμε αυτό κόμπο;

Όπως έχει πει, άλλωστε, ο άλλος μέγας Κρητικός, Μίμης Ανδρουλάκης, «άλλο τι λέμε κι άλλο τι κάνουμε». Την ίδια ώρα, άλλωστε, που ο Σταύρος θέλει να χτυπήσει το παλιό, έχει κορώνα στο κεφάλι του τον Σημίτη. Ποιος είπε, όμως, ότι «όταν ο κόσμος καίγεται, το νιμού χτενίζεται»; Τα νέα από την πολιτική επικαιρότητα είναι συνταρακτικά: Οπως μας πληροφορούν οι πολιτικοί συντάκτες, η Αννα Καραμανλή έκοψε το τσιγάρο! Κι εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα, μένεις «παγωτό». Ή «Προκόπης Παυλόπουλος», όπως λέγεται στην καθομιλουμένη.

Όταν βλέπεις στο εξώφυλλο περιοδικού επιφανείς προσωπικότητες της σόου μπιζ να έχουν ντυθεί πρόσφυγες και να ποζάρουν. Με το ανάλογο ύφος και σκέρτσο. Οι άντρες σαν τον Μουτσινά με σωσίβια και οι γυναίκες σαν την Καραβάτου με μαντίλες. Κι όχι ότι ντυθήκανε μασκαράδες για να πάνε σε κάποιο πάρτι μασκέ. Ντυθήκανε πρόσφυγες για ιερό σκοπό. Σία Κοσιώνη και λοιποί σελέμπριτις, δήθεν σε ένδειξη συμπαράστασης στους πρόσφυγες.

Θα μου πείτε τώρα, για να δουν όλοι αυτοί τη φάτσα τους σε εξώφυλλο, είναι ικανοί να κάνουν ακόμα χειρότερα. Μέχρι τους αναστενάρηδες και να περπατάνε ξυπόλητοι στα αναμμένα κάρβουνα. Η αρρώστια, να προβάλλουν τη ματαιοδοξία τους, τους έχει τρελάνει. Ούτε φραγμούς έχουν, ούτε ιερό, ούτε όσιο. Το επόμενο στάδιο είναι να μπούνε σε μια βάρκα και να κάνουν γύρισμα σε πραγματικές συνθήκες στη Μυτιλήνη. Ο Μουτσινάς να υποδύεται τον πνιγμένο και η Σία Κοσιώνη την αδερφή νοσοκόμα που του δίνει το φιλί της ζωής. Αυτά.

Στην έκτη δεκαετία της ζωής του βρήκε ένα παιχνίδι να ασχολείται: Το ελληνικό ποδόσφαιρο

Προκόπης Παυλόπουλος θέλει να το παίξει ο Χαράλαμπος Σταύρος Κοντονής. Να μαζέψει τους ποδοσφαιρικούς αρχηγούς, γύρω-γύρω όλοι, στο ίδιο το τραπέζι. Για να το πούμε στην καθομιλουμένη «σε δουλειά να βρισκόμαστε». Εφτασε ο Κοντονής στην έκτη δεκαετία της ζωής του για να βρει ένα παιχνίδι να παίζει. Για να περνάει την ώρα του: Το ποδόσφαιρο. Πώς είναι δυνατόν όμως, σε ένα χρεοκοπημένο κράτος, σε μια ξεπεσμένη κοινωνία, να υπάρχει σωστό ποδόσφαιρο; Ποιος να θεσπίσει αρχές και κανόνες; Ο πολιτικός στην Ελλάδα είναι συνώνυμο του σαχλαμάρα.

Πως είναι δυνατόν να υπάρξουν κανόνες σε μια χώρα Φαρ Ουέστ: Σε μια χώρα που επιβιώνει και κερδίζει αυτός που είναι το πιο γρήγορο πιστόλι. Πού υπάρχει δικαιοσύνη και ισονομία, για να υπάρξει στο ποδόσφαιρο; Το γεγονός και μόνο ότι ένας υπουργός φωνάζει τους εμπλεκόμενους, μπας και συμφωνήσουνε να τα βρούνε, είναι ομολογία αποτυχίας. Οτι εγώ, σαν πολιτικός προϊστάμενος και πολιτικά υπεύθυνος, είμαι άχρηστος. Είμαι ανίκανος. Οτι έναν χρόνο τώρα, που παριστάνω τον μάγκα και τον νταή υπουργό, δεν έκανα απολύτως τίποτα.

Γι’ αυτό και σηκώνω τα χέρια ψηλά. Γι’ αυτό και αποδέχομαι ότι το ποδόσφαιρο είναι στο έλεος των παραγόντων. Αν μας κάνουν τη χάρη να τα βρούνε και να είναι καλά παιδιά, ΟΚ. Αν επιμένουν να τσακώνονται, δεν υπάρχει σωτηρία.

Ένα ματς δεν αλλάζει την πραγματικότητα

Απλά πράγματα: Υπάρχει το ποδόσφαιρο, υπάρχουν και τα γύρω γύρω. Στην Ελλάδα όμως για ποδόσφαιρο δεν μιλάει κανείς. Μόνο για τα γύρω γύρω. Στην Ελλάδα ο κερδισμένος πανηγυρίζει και μετράει νίκες και τίτλους. Ο χαμένος το γυρίζει στη διαιτησία: Δεν έπρεπε να μετρήσει το γκολ του Καμπιάσο (φωτό). Κι αν δεν μέτραγε το γκολ, ο Παναθηναϊκός θα πήγαινε στα αποδυτήρια με το μηδέν-ένα.

Κι αν το ημίχρονο τελείωνε μηδέν-ένα, θα μιλάγαμε για διαφορετικό παιχνίδι. Κι επειδή το κυρίως πιάτο συνοδεύεται πάντα με σάλτσα, υπάρχει και η γαρνιτούρα: Οι μαϊμού κίτρινες με τις οποίες φόρτωσε ο διαιτητής τους δικούς μας, οι κίτρινες που χάρισε στους άλλους και τα φάουλ που σφύριζε όπως ήθελε. Αρα μιλάμε για ανισονομία, για διαφθορά, κι ο Κοντονής πρέπει πάραυτα, μετα το Κύπελλο, να διατάξει και τη διακοπή του πρωταθλήματος. Για την οικονομία της συζήτησης, λοιπόν, να συμφωνήσουμε με όλα αυτά: Οτι, αν δεν μέτραγε το γκολ του Καμπιάσο, ούτε ο Λετο θα κουραζότανε, ούτε ο Βιγιαφάνιες, ούτε ο Ταυλαρίδης.

Αν δεν μέτραγε το γκολ του Καμπιάσο, ο Στραματσόνι θα είχε κάνει τις σωστές αλλαγές. Αν δεν μέτραγε το γκολ του Καμπιάσο, κάποιος θα βρισκότανε να πηδήξει στο κόρνερ, για να μη σκοράρει με κεφαλιά ο Ντα Κόστα. Αν δεν μέτραγε το γκολ του Καμπιάσο, αντί για το πλαστό και εικονικό 3-1, το τελικό σκορ θα ήταν 0-1. Σαφώς και η διαιτησία είναι μέρος του παιχνιδιού. Δεν γίνεται όμως να μιλάς μόνο για τη διαιτησία και να αγνοείς το παιχνίδι. Να αγνοείς το ποδόσφαιρο. Κι εν πάση περιπτώσει, άντε και κέρδιζε ο Παναθηναϊκός.

Τι θα άλλαζε; Τι θα έχανε ο Ολυμπιακός παραπάνω από ένα παιχνίδι; Τίποτα. Τι θα κέρδιζε ο Παναθηναϊκός παραπάνω από τρεις πόντους; Τίποτα. Η διαφορά του από την ΑΕΚ, αντί για τους οκτώ βαθμούς, θα ήτανε στους πέντε. Ενα γκολ, ένα ματς δεν αλλάζουν την πραγματικότητα. Ο Ολυμπιακός είναι αυτός που είναι, κι ο Παναθηναϊκός είναι αυτός που είναι. Οπως ακριβώς δεν άλλαξε απολύτως τίποτα με το 3-0 του Παναθηναϊκού πριν από δυο χρόνια. Ούτε ο Ολυμπιακός μίκρυνε ούτε ο Παναθηναϊκός μεγάλωσε.

Ερώτηση: Το ενδεχόμενο να έρθει μπουγιουρντί από τη FΙFΑ για το Κύπελλο το έχει εξετάσει ο Κοντονής;

Η πατρίδα μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Ο Αλέξιος Τσίπρας αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Σμύρνης.