Παντρεύτηκα τον πρώην σύντροφο της κολλητής μου

Παντρεύτηκα τον πρώην σύντροφο της κολλητής μου

Άρθρο της θέτιδας Παπαδοπούλου.

Όταν έμαθε η κολλητή μου ότι βγήκα ραντεβού με τον πρώην της, δεν μου ξαναμίλησε, και καλά μου έκανε. Μιάμιση δεκαετία μετά, ο πρώην της είναι ακόμα νυν μου, και μάλιστα τον παντρεύτηκα, και έγινα παράλληλα πατέρας του παιδιού μου. Ε, μάλλον έμαθα να ζω με την απώλεια αυτής της φιλίας που προφανώς δεν έμελλε να κρατήσει για πάντα.

Παντρεύτηκα τον πρώην σύντροφο της κολλητής μου

Όταν βρίσκομαι με καινούρια παρέα και αναφέρω πως γνώρισα τον άντρα μου, η πιο συνηθισμένη αντίδραση είναι ένα κοκτέιλ από ατάκες του τύπου «Πλάκα κάνεις», συνοδευόμενες από περιφρονητικό ύφος, που σε ελεύθερη μετάφραση μπορεί να ερμηνευτεί και ως «Ελπίζω να σου αρέσει η ζέστη, γιατί πας κατευθείαν στην Κόλαση». Η αλήθεια είναι ότι τον γνώρισα μέσω μιας φίλης μου. Εντάξει, καλής μου φίλης. Και ήταν φίλος της. Εντάξει, ήταν ο φίλος της. Ναι, καλά κατάλαβες, προ αμνημονεύτων ετών υπέπεσα στο μεγαλύτερο φάουλ που μπορείς να κάνεις σε μια κολλητή σου. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν το θεώρησα φάουλ ούτε τότε ούτε τώρα ούτε ποτέ.

Μα καλά, τον τοίχο δεν τον είδες;

Το να τα φτιάξεις με αυτόν που αγαπάει και (νομίζει πως) έχει η κολλητή σου βρίσκεται πάνω πάνω στη λίστα με τα πράγματα που δεν κάνεις ποτέ σε μια φίλη. Ποτέ. Κι αν τα κάνεις, δεν πρόκειται να παραγραφούν στον αιώνα τον άπαντα, ακόμη κι αν ο ίδιος ο Θεός κατέβει με μούσι, άμφια και έκο και την παρακαλέσει να δείξει κατανόηση. Ναι, είναι στην κορυφή αυτής της καταραμένης λίστας, πάνω από το λήμμα «Μην της κάψεις το σπίτι φτιάχνοντας καφέ», πιο πάνω ακόμη κι από το «Μην την κουρέψεις όταν είναι μεθυσμένη και μετά πεις ότι το έκανε μόνη της». Το «Μην τα φτιάξεις με τον δικό της» είναι γραμμένο με bold, υπογραμμισμένο και με italics, με νεκροκεφαλές από ροζ νέον να αναβοσβήνουν γύρω γύρω. Αλλά, παραδόξως, μερικές φορές μπορεί να το αγνοήσεις.

«Χα! Γι’ αυτό δεν έχεις φίλες» σε ακούω να συμπεραίνεις αααβάδιστα, αλλά θα σε εκπλήξω. Και φίλες έχω και τις αγαπώ πολύ και έχω την εντύπωση ότι κι εκείνες με αγαπούν. Βοηθάει βέβαια το γεγονός ότι δεν θα μου περνούσε ποτέ απ’ το μυαλό, ούτε σαν σουρεαλιστικό σενάριο του Ταραντίνο, ότι θα έκανα κάτι με τους άντρες τους. (Ούτε κι εκείνοι μ’ εμένα, δεν είμαι η Αντζελίνα. Μπορείς να με αποφύγεις, για να το θέσω με τρόπο που δεν πληγώνει τη γυναικεία μου ματαιοδοξία. Τέλος παρένθεσης.) Το γεγονός ότι ερωτεύτηκα έναν άνθρωπο που τον γνώρισα ως το αγόρι της κολλητής μου δεν είναι τυπικό δείγμα της συμπεριφοράς μου. Δεν είναι κάτι που συνηθίζω, δεν είναι καν κάτι που συνιστώ. Αλλά έτυχε.

Μη γράψεις λάθος

Oι πολύ συγκεκριμένες λεπτομέρειες της πολύ συγκεκριμένης ιστορίας δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία. Πάνω κάτω έχει να κάνει με το γνωστό plot: αγόρι γνωρίζει κορίτσι, κορίτσι γνωρίζει αγόρι, κάνουν σχέση. Μόνο που υπάρχει και συνέχεια. Κορίτσι γνωρίζει το αγόρι της σε κολλητή της. Αγόρι και κολλητή αντιλαμβάνονται ότι περνούν και μόνοι τους (πιο) καλά. Αγόρι και κολλητή κάνουν σχέση και τους μισούν όλοι ever after.

Στην αρχή, όταν σκεφτόμουν πώς προέκυψε αυτή η σχέση, έσκυβα με παβλοφική ακρίβεια σεμνά το κεφάλι, δήθεν μετανιωμένη για την τερατώδη πράξη μου (το «δήθεν» δεν τοποθετήθηκε εκεί για λόγους φενγκ σούι). Τα 17 χρόνια που έχουν περάσει από τότε μου δίνουν, ευτυχώς, μια ικανή απόσταση, ώστε να μπορώ πλέον να υπερασπίζομαι τις πράξεις μου απέναντι σε κάθε ηθικοπλαστικό εκτελεστικό απόσπασμα που τοποθετεί απέναντί μου όποιος θέλει να μου κάνει ένα ταχύρρυθμο μαθηματάκι περί φιλίας. Συνήθως μάλιστα οι γνώμες που υποχρεούμαι να ακούω ως απαύγασμα πολιτισμένου fair play συνοψίζονται στο κολοσσιαίο επιχείρημα «Αυτό που έκανες δεν ήταν σωστό», ενίοτε στο «Θα σου άρεσε δηλαδή να το κάνουν σ’ εσένα;» και άλλες μεγάλες φιλοσοφικές αλήθειες που μαθαίνει κανείς την ίδια περίοδο που μαθαίνει να μη βάζει τη γάτα στο πλυντήριο πιάτων (βασική εκπαίδευση νηπιαγωγείου, α’ τρίμηνο).

Θα μπορούσα να προφασιστώ ότι ήταν μια λάθος εκτίμηση της ηλικίας, αποδίδοντας στις εφηβικές μου ορμόνες την επιλογή του συγκεκριμένου ανθρώπου. Αλλά θα ήταν πολύ εύκολο. Και δεν έχω πρόβλημα με τα εύκολα, αλλά θα ήταν και ψέμα. Γιατί 17 χρόνια και ένα παιδί μετά μπορώ, νομίζω, να πω ότι OΚ, μάλλον δεν ήταν και τόσο μεγάλο λάθος που παρέβλεψα λιγάκι τους κανόνες.

Από κωμωδία δράμα και vice versa

Φυσικά, όταν ξεκίνησε αυτή η ιστορία, ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι θα εξελισσόταν σε αυτό που λέμε (προσοχή, θανατηφόρο κλισέ στον αέρα) «σχέση ζωής» (δεν μπορείς να πεις ότι δεν σε προειδοποίησα). Με τη λογική των 16 μού άρεσε, με τη λογική των 20 τού άρεσα. Για την ιστορία, είχε χωρίσει την κολλητή μου. Απλώς η κολλητή μου δεν το έπαιρνε απόφαση ούτε με υπνοπαιδεία. Δεν λέω ότι φερθήκαμε ιπποτικά, αλλά συνήθως όταν ένας άνθρωπος χωρίζει, βρίσκεται και πάλι on the market, ακόμη κι αν το πρώην έτερόν του ήμισυ απειλεί να ξαπλώσει στην Κηφισίας για να το πατήσουν τα τρόλεϊ.

Ασφαλώς και ξέρω ότι για εκείνη θα ήταν καλύτερα αν δεν είχε γίνει αυτό. Ακόμη κι αν δεν τον ξανάβλεπε ποτέ στη ζωή της, θα της ήταν πιο εύκολο από το να μας βλέπει μαζί, fair enough. Και σκοπός μου φυσικά δεν ήταν να την πληγώσω. Αλλά σε μικρές ηλικίες ορισμένα πράγματα παίρνουν διαστάσεις που δεν έχουν. Η σχέση τους, για παράδειγμα, δεν ήταν σημαντική, τουλάχιστον έτσι μου φαινόταν εμένα. Εκείνη πάλι είχε άλλη γνώμη, παλεύοντας να μεγαλοποιήσει κάθε λεπτομέρεια, κάθε τηλεφώνημα, κάθε κουβέντα που της έλεγε, παρασυρμένη προφανώς από την εφηβική υπερβολή που συχνά κάνει την κωμωδία δράμα. Και ποιος σε ρώτησε, κούκλα μου, τη γνώμη σου, είναι η εύλογη ερώτηση που προκύπτει. Κανείς. Αλλά όταν ο Μάνος μου ζήτησε να βγούμε -και θα έβγαινα μαζί του ούτως ή άλλως, διότι όπως προείπα δεν είμαι η κλασική οσιομάρτυρας-, ήξερα ότι δεν έμπαινα ανάμεσα σε κανένα ζευγάρι. Τουλάχιστον όχι τρέχον, για να είμαστε ακριβείς.

Σε μια παράλογη για τα δεδομένα μου κρίση πολιτικής ορθότητας τηλεφώνησα σε μια άλλη πρώην κοπέλα του, με την οποία ήμασταν επίσης φίλες (ήμασταν μια μεγάλη παρέα, κάτι σαν το Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς, χωρίς τα αυτοκίνητα). Της τηλεφώνησα όχι για να πάρω την άδεια, αλλά για να μάθω αν ήταν OΚ με το γεγονός ότι θα έβγαινα με τον πρώην της. Διότι ήμασταν φίλες και ήθελα να είναι OΚ. Και διότι μ’ εκείνη είχαν κατά τη γνώμη μου σημαντική σχέση. Με διάρκεια, με αισθήματα, με όλες τις προδιαγραφές τέλος πάντων που χρειάζεται ένας ανθρώπινος συσχετισμός για να θεωρηθεί δεσμός. Με την κολλητή μου που ανέφερα στην αρχή αυτές οι προδιαγραφές δεν υπήρχαν. Και όχι, το να διαβάσεις ότι «Ένας Κριός θα καταλάβει τα αληθινά του αισθήματα για σας – κάντε μαζί του μια ρομαντική βόλτα στην εξοχή, τυχερός αριθμός σας το 9» δεν είναι μία απ’ αυτές τις προδιαγραφές.

Γνώμη anybody;

Φυσικά, όλα αυτά από τη δική μου οπτική γωνία. Από τη δική της, η μοναδική τιμωρία που μου άξιζε, προκειμένου να εξισορροπήσει στο ελάχιστο το κακό που έκανα, ήταν να με απαγάγουν εξωγήινοι για να με χρησιμοποιήσουν ως πειραματόζωο στη διασταύρωση ανθρώπου με κροκόδειλου (όπου φαντάζεσαι ποιο κεφάλι θα κρατήσουμε, έτσι;). Στο μυαλό της ήμουν ο εκπρόσωπος του απόλυτου κακού, η μετενσάρκωση του Αδόλφου Χίτλερ, ο δωσίλογος μαυραγορίτης που μπροστά στο προσωπικό του συμφέρον δεν δίσταζε να αποδεκατίζει ένα κεφαλοχώρι ανά Σαββατοκύριακο. Και είχε κάθε δικαίωμα να έχει όποια γνώμη τη βόλευε. Όπως κι εγώ. Όπως κι όλος ο κόσμος στα δημοκρατικά πολιτεύματα.

Τη γνώμη της μάλιστα ασπάστηκαν και άπαντα τα μέλη της παρέας μας – το γεγονός ότι κι εγώ παράτησα κάποιον από την ίδια παρέα για να είμαι με τον Μάνο δεν βοήθησε, ομολογουμένως. Και ως εκ τούτου, ομόφωνα αποφάσισαν να μου κόψουν την καλημέρα. «OΚ, θα ζήσω» σκέφτηκα και πέρασα περίπου ένα μήνα λύνοντας σταυρόλεξα, διότι ήταν Αύγουστος, οι δικοί μου ήταν διακοπές και ο Μάνος, που ήταν φαντάρος τότε, είχε πάρει μετάθεση κι έφυγε για τη Ρόδο δύο (2) μέρες αφότου βγήκαμε. Ναι, έγινα άπιαστη στα ομόκεντρα εκείνη τη χρονιά.

Στην αρχή πήγα πάσο με την τιμωρία μου, διότι θεώρησα ότι κατά κάποιον τρόπο μου άξιζε. Εγώ είχα ακούσει όλο αυτόν τον καιρό τα βάσανα της κολλητής μου μαζί του (που της έλεγα ότι θα έπρεπε να της έδιναν ένα ρημαδοσήμα, αλλά πού;). Την είδα να κλαίει κάθε φορά που χώριζαν (μία φορά στις τρεις μέρες, that was). Την παρακολουθούσα να βάφεται σαν τον Μέριλιν Μάνσον (με την καλή έννοια) για να περάσει τυχαία έξω απ’ το σπίτι του. Εν ολίγοις, ήξερα το κόλλημά της. Έπρεπε να το σεβαστώ; Μπορεί, αλλά προτίμησα να μην το κάνω. Και είχα δίκιο.

Αν για το δικό της εφηβικό κόλλημα είχα μείνει έξω απ’ αυτή την ιστορία, η ζωή μου θα ήταν σίγουρα διαφορετική. Και μ’ αρέσει η ζωή μου όπως είναι σήμερα. Σίγουρα, δεν περίμενα τίποτα με τέτοια διάρκεια, αλλά τον Μάνο τον ερωτεύτηκα. Και μ’ ερωτεύτηκε πίσω – αλλιώς αυτό θα ήταν ένα πολύ διαφορετικό κείμενο. Μετά από αρκετά που κάναμε και μεταξύ μας όπως όλοι οι άνθρωποι κάτω των 25, μπορούμε σήμερα να κοιταζόμαστε στα μάτια και να λέμε «OΚ, ανοίξαμε τη σωστή πόρτα». Δεν θα άλλαζα λοιπόν αυτή την ιστορία με τίποτα. Κι αν γύριζα το χρόνο πίσω εκατό φορές, πάλι το ίδιο θα έκανα. Με τη διαφορά ότι θα ήθελα να είχα ανακαλύψει και το sudoku νωρίτερα. (Γιατί πόσα σταυρόλεξα να λύσεις πια; Από ένα σημείο κι έπειτα ο «Βασιλιάς του Ιούδα» είναι πάντα ο Άσα.)

Έχω μάθει να σέβομαι τον έρωτα

Μετά από αυτό έχω μάθει να σέβομαι τον έρωτα και να μην τον υποτιμώ. Ξέρω ότι μπορεί αυτό που λέω να μου γυρίσει μια μέρα μπούμερανγκ, να μου πει ο άνθρωπος που αγαπάω ότι ερωτεύτηκε κάποια άλλη. Δεν λέω ότι θα μου αρέσει (ή ότι δεν θα του κάψω το αυτοκίνητο for that matter), αλλά ότι θα το δεχτώ. Γιατί σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Δεν τίθεται θέμα επιλογής ούτε υπομονής ούτε στρατηγικής. O έρωτας είναι έρωτας, κι εγώ δεν θα ήθελα ποτέ κάποιον που θα ήταν ερωτευμένος με μια άλλη.

Αν, για παράδειγμα, τότε πίστευα ότι εκείνος ήταν ερωτευμένος με την κολλητή μου, δεν θα μου περνούσε καν από το μυαλό να βγω μαζί του. Δεν θα το διακινδύνευα να μπλέξω με κάποιον που θα με είχε αναπληρωματική στην καρδιά του. Ήτοι, όχι από ηθικό κώλυμα, αλλά από το παλιό, καλό ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Τέτοιο ενδεχόμενο όμως δεν υπήρχε. Και τότε δεν μπορούσα να εξηγήσω ή να πείσω κανέναν ότι δεν πρόδωσα μια φιλία για ένα καπρίτσιο – ούτε καν εγώ μπορούσα να ισχυριστώ με βεβαιότητα κάτι τέτοιο.

Όλα ξεκίνησαν από μια απλή, ανθρώπινη έλξη. Όπως γίνεται εκατομμύρια χρόνια τώρα, πράγμα που πολύ βολικά ξεχνάνε όσοι θέλουν να παραμείνουν κάτω από την ομπρέλα του τι θεωρείται «σωστό», όπου το «σωστό» είναι τόσο αυταπόδεικτο, σαν να τους το ψιθύρισε ο Θεός στο αφτί.

Παραδοσιακά, το δίκαιο είναι με το μέρος της θιγόμενης, «προδομένης» φίλης. Ωραία λοιπόν, πέρασα απέναντι, δέχτηκα κριτική από οποιονδήποτε ένιωθε ηθικά ισορροπημένος να μου πει τη γνώμη του (την οποία ζήτησα όσο και μια κλοτσιά στο καλάμι), άκουσα δυσοίωνες προφητείες που έλεγαν ότι μια σχέση που ξεκινάει έτσι δεν θα έχει καλό τέλος, ότι θα πληρωθώ με το ίδιο νόμισμα και άλλα ενδιαφέροντα, που έχω την εντύπωση ότι εκλάπησαν από το medley κοινωνιολογικής ανάλυσης της γιαγιάς μου. Και;

17 χρόνια μετά, εντάξει, μπορούν πλέον να υποθέσουν ότι εκείνοι έκαναν λάθος. Μερικές φορές τα σκέφτομαι με συμπάθεια (όπως πας στο ζωολογικό κήπο και συμπαθείς τις μαϊμούδες που χώνουν φιστίκια στη μύτη τους), άλλες φορές πάλι θα ήθελα να ανεβάσω μια φωτογραφία της κόρης μας στο ίντερνετ για να τους την τρίψω στη μούρη, αλλά φοβάμαι ότι κάτι τέτοιο μπορεί να θεωρηθεί bad parenting. Κι αυτό μόνο αυτό με σταματάει.

Προετοιμάσου να ακούσεις…

…φαρμακερές ατάκες από την πρώην φίλη σου. Αν καταλήξεις μ’ εκείνον που θέλει ακόμα, είναι δεδομένο ότι θα σε χρεώνει για έσχατη προδοσία . Οπότε, είναι αναπόφευκτο να σου κυρήξει πόλεμο. Δέξου την ποινή σου με χάρη και επίτρεψέ της να βγάλει το άχτι της – με κάποια όρια βέβαια. Ναι, το να σου στέλνει απειλητικά e-mails στη δουλειά ξεπερνά αυτά τα όρια..

Μην πεις λέξη

Αν βρεθείς στη θέση μου, το πιο πιθανό είναι ότι η θιγμένη κολλητή σου θα σου κάνει τη ζωή δύσκολη. Θα σε βρίσει, θα πει τον πόνο της ακόμη και στις πέτρες, θα σε παρουσιάσει σαν αδίστακτο τέρας. Όμως, όσο κι αν σε προκαλέσει, υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει να πεις.

  • Δεν φταίω εγώ που χωρίσατε. Φταίει που τον έπαιρνε ο ύπνος όταν κάνατε έρωτα.
  • Δεν φταίω εγώ που χωρίσατε. Φταίει που ήταν μεθυσμένος όταν τα φτιάξατε.
  • Δεν φταίω εγώ που χωρίσατε. Φταίει που τους τελευταίους έξι μήνες πήρες τριάντα κιλά.
  • Δεν φταίω εγώ που χωρίσατε. Φταις εσύ, που νόμιζες ότι τα είχατε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας