Πατώντας στα βήματα σου

Πατώντας στα βήματα σου

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Η συνάντηση ήταν απροσδόκητη και άκρως σοκαριστική, πώς να στο πω, ήταν σα να ξυπνάς από όνειρο και να ζεις τη συνέχειά του σε πραγματική διάσταση.

Όλη μου τη ζωή φαντασιωνόμουν τη στιγμή που θα βρεθούμε μόνοι οι δυο μας, προβάριζα συνεχώς τα λόγια μου, κάθε φορά διάλεγα καινούργια, πιο έξυπνα, πιο κατάλληλα, έλεγα, μεγάλωνα κιόλας, δε θα μπορούσα να πω στα είκοσι πέντε αυτά που σκεφτόμουν στα δέκα πέντε, στα τριάντα άλλα πάλι, μέχρι προχτές…

Απ’ τα δέκα πέντε μου, που κεραυνοβολήθηκα από σένα, δοκίμαζα βλέμματα στον καθρέφτη, στάσεις σώματος, τρυφερά αστείο θέαμα, κάποια μέρα, σ’ εκείνα τα πρώτα χρόνια, γέρνοντας με αφελή ηδυπάθεια, έπεσα παρασέρνοντας καλλυντικά, καθρεφτάκια, τσιμπιδάκια, όλα χύμα τα σπασμένα γυαλιά ανακατεμένα με τη Λανκόμ στο μωσαϊκό, η μαμά μου έπαθε υστερία, αν ήμουν μικρότερη θα ‘τρωγα και καμιά μπούφλα.

Σ’ ακολούθησα παντού, όλα αυτά τα χρόνια, σπούδασα, ασχολήθηκα, εργάστηκα γύρω απ’ το δικό σου αντικείμενο, μη ξεχνώντας ποτέ πόσο μικρή ήμουν για σένα ή μάλλον πόσο μεγάλος ήσουν εσύ, για να προσέξεις το εφηβάκι που ξεροστάλιαζε όπου υπήρχε ελπίδα να το πάρει το μάτι σου, ήσουν πολύ σπουδαίος για να ζητήσεις από μένα κάτι περισσότερο απ’ το θαυμασμό μου, εσύ σίγουρα ήθελες δίπλα σου μια γυναίκα.

Λοιπόν μεγάλωσα, έγινα γυναίκα και παρά το γεγονός ότι αγάπησα και συντρόφεψα άλλους άντρες, αυτός ο έρωτας έζησε μέσα μου πάντα πεινασμένος κι εγώ έβγαζα από πάνω μου, από μέσα μου να του δίνω για τροφή την απόλυτη προσήλωσή μου στην τέχνη που μας ένωνε.

Για κάποια συνεργασία μου είπαν απ’ την εταιρία, πατούσα το μπουτόν του δεύτερου ορόφου, όταν η πόρτα του ασανσέρ άνοιξε και μπήκες μέσα βιαστικός σα σίφουνας, σχεδόν έπεσες πάνω μου κι εγώ δεν λιποθύμησα κι ούτε πρόλαβα καν να καταλάβω τι με βρήκε.

Μου χαμογέλασες, μ’ εκείνο το χαμόγελο, μ’ αγκάλιασες, μ’ έσφιξες με θέρμη, κράτησες το πρόσωπό μου στις παλάμες σου και, σα να είδες αγαπημένο παλιόφιλο, είπες «Το ήξερα πως θα γίνεις τόσο καλή! Θυμάμαι την επιμονή σου από μικρή να το βασανίζεις, σε παρακολουθώ από τότε που ήσουν πιτσιρίκα κι ερχόσουν σαν κατασκοπάκι να μαθαίνεις όλο και περισσότερα, πεισματάρα σαν κι εμένα! Μπράβο σου! Θα μου κάνεις τώρα την τιμή να συνεργαστείς και μαζί μου;»

Ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι έβγαλε φτερά και πέταξε πάνω από την οροφή του ασανσέρ, διαπέρασε τους ορόφους, την ταράτσα του κτιρίου αγκάλιασε ένα κατάλευκο, αφράτο σύννεφο και γελώντας εξαφανίστηκε στα βαθιά του ουρανού.

Όσο για μένα, τη σαστισμένη γυναίκα που παρέμεινε στη γη, αφού ανέκτησα την ανάσα μου, προχωρώντας προς την αίθουσα συσκέψεων, σκεφτόμουν τι περίεργα παιχνίδια παίζει η ζωή μερικές φορές, όμορφα, από αυτά που δεν σε νοιάζει αν θα κερδίσεις ή αν χάσεις, θέλεις μόνο να τα δώσεις όλα σε αυτά, ακόμα και τη ζωή σου.

Προηγούμενο άρθροΣτάσου πλάϊ μου…
Επόμενο άρθροCharlize Theron: Είμαι ανοιχτή σε οποιαδήποτε πρόταση
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας