Ποιος είναι ο κατάλληλος για να παντρευτείς

Ποιος είναι ο κατάλληλος για να παντρευτείς

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Αυτόν να ψάξεις να βρεις για να παντρευτείς. Για να σου πλένει, να σου συγυρίζει, να σου μαγειρεύει, να σε έχει βασίλισσα. Oύτε που να το σκεφτείς να πάρεις τον πρώτο τυχόντα κούκλο, έξυπνο και επιτυχημένο, επειδή είστε τρελά ερωτευμένοι. Κάτσε να σου πω τι θα σου συμβεί αν το κάνεις.

Με τον άντρα μου ζήσαμε αρκετά χρόνια ευτυχισμένοι. Μετά παντρευτήκαμε. Τις παραμονές του γάμου βοήθησα το μέλλοντα σύζυγό μου να μεταφέρει τα πράγματά του από το εργένικο σπίτι του. Ένα διαμέρισμα γεμάτο αναμνήσεις και δίσκους, DVD, μοκέτα, μαξιλάρες στη μοκέτα, στρώμα-υπόστρωμα με σατέν σεντόνια και κομπιούτερ πάνω στο γραφείο. Όλα τους πάντα τακτοποιημένα και καθαρά. Στη βεράντα τραπέζι-μπαμπού, πιάτο δεξιά, πιάτο αριστερά και στη μέση κερί αναμμένο. Κερί αναμμένο στεκόταν δίπλα μου κι εκείνος, ως το γάμο.

Από την επομένη άρχισε η διολίσθηση προς την ανεμελιά. Τη δική του. Επίσης άρχισε μια απροειδοποίητη εσωτερική μετακόμιση, μέσα στο νέο μας σπίτι: Τα ρούχα μεταφέρονταν από τις ντουλάπες στο πάτωμα, τα παπούτσια από το πάτωμα στους καναπέδες, η οδοντόπαστα από το σωληνάριο στο νιπτήρα, η μαρμελάδα από το βαζάκι στα πόμολα, τα χαρτιά από το γραφείο στο κρεβάτι.

Κοινώς, γινόταν της κακομοίρας – όπου η κακομοίρα ήμουν εγώ, που τα ξαναγύριζα όλα στη θέση τους. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι κάθε βράδυ, μετά τη δουλειά, δεν προλάβαινα να μπω στο σπίτι και ξεκινούσα οικειοθελώς και αυτεπαγγέλτως να επιδίδομαι σε πολλά και διάφορα, ή μάλλον σε πολλά και ίδια. Την ώρα που ο άντρας μου γύριζε κουρασμένος, εγώ συγύριζα κουρασμένη.

Άσε τα σπιτάκια σου ανακατωμένα

Το δεύτερο μεγάλο σοκ ήρθε μαζί με τη μαμά μου, η οποία πέρασε για μια σύντομη επίσκεψη σε ώρα που ήξερε πως θα με έβρισκε μόνη στο σπίτι. Στρογγυλοκάθισε στον καναπέ -αφού παραμέρισε μπουφάν, περιοδικά και τηλεκοντρόλ- και άρχισε το κοντρόλ της ανεπρόκοπης νιόπαντρης κόρης. Προχθές, λέει, που μας είδε στης συμπεθέρας, παρατήρησε ότι έλειπε από το γαμπρό της ένα κουμπί!

Του έλειπε επίσης, λέει, η τσάκιση στο παντελόνι και να τσακιστώ να του έχω ατσάκιστα τα πουκάμισα, λέει. Αποκαμωμένη εγώ και απηυδισμένη, μετά από μόλις ένα μήνα γάμου, της απάντησα πως καλά θα κάνει ο άντρας μου να βρει γυναίκα. Πριν βρει τη μαμά μου το εγκεφαλικό, πρόλαβα να διευκρινίσω πως εννοούσα μια νεαρή οικιακή βοηθό. Η μητέρα φυσικά είχε αντίρρηση:

Δεν είναι καλό πράγμα να τριγυρίζει ένα μανούλι με ποδιά στα πόδια μας. Τι θα έλεγε τότε για ένα ρομπότ, ένα σούπερ εξελιγμένο μηχάνημα, ειδικά προγραμματισμένο να κάνει τα πάντα μέσα στο σπίτι; Η μητέρα μου φυσικά πάλι με αποστόμωσε: «Αυτό δεν είναι λύση. Το ρομπότ έχει πολλά κουμπιά και, όταν θα πέφτουν κάτω, πάλι εσύ θα πρέπει να τα ράβεις».

Η δε γυνή να φοβήται τη λάντζα

Ως ένα βαθμό οι μαμάδες έχουν δίκιο. Παρά την πρόοδο της επιστήμης, ακόμη και σήμερα, στον 21ο αιώνα, εξακολουθούν να υπάρχουν άντρες που εκλαμβάνουν ως αναφαίρετο δικαίωμά τους τις οικιακές προσφορές των γυναικών τους. Φυσικά, ούτε που τους έχει περάσει ποτέ από το μυαλό ότι η αδυναμία τους να φτιάξουν έναν καφέ δεν τους στερεί τόσο τον καφέ, όσο τη σύντροφό τους, την οποία εξουδετερώνουν από τον ουσιαστικό της ρόλο φορτώνοντάς της αγγαρείες. Αλλά ευτυχώς αυτοί οι σύζυγοι αποτελούν πλέον απομεινάρια μιας άλλης γενιάς.

Αν κοιτάξεις γύρω σου, θα δεις πως τώρα πια πληθαίνουν οι νέοι που κυκλοφορούν στο σουπερμάρκετ με το μωρό τους κρεμασμένο στο «μάρσιπο», μπροστά στο στήθος τους, και ρίχνουν στο καλάθι σαμπουάν για τα βαμμένα και ταλαιπωρημένα μαλλιά της ταλαιπωρημένης από τα επαγγελματικά ραντεβού συζύγου τους. Oι άντρες αυτοί ούτε που θα τολμούσαν ποτέ να ελπίσουν ότι η business woman που παντρεύτηκαν θα μπορούσε να βρει το χρόνο ή τη διάθεση να τους γυαλίσει τα αρβυλάκια (άλλωστε αυτό θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο το άψογο μανικιούρ της).

Μεταξύ φύλων

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Και συγκεκριμένα από τότε που τελείωσες το σχολείο κι άρχισες να επιδιώκεις με πάθος την ανεξαρτησία και την αυτονομία σου, οι οποίες φυσικά δεν μπορούν να υποχωρήσουν εν μια νυκτί (έστω κι αν πρόκειται για την πρώτη νύχτα του γάμου σου).

Η λαχτάρα σου για επιμόρφωση, η δίψα σου για δημιουργική εκτόνωση μέσα από την εργασία και το δικαίωμά σου να αξιοποιείς τον ελεύθερο χρόνο σου (και όχι να τον σπαταλάς σε επαναλαμβανόμενες βαρετές ασχολίες) δεν μπορούν να εξαφανιστούν σε μια στιγμή, τουλάχιστον όχι χωρίς σοβαρές παρενέργειες. Γιατί πόσο καιρό θα μπορείς να υπομένεις αδιαμαρτύρητα μια κατάσταση που δε σε εκφράζει; Πόσο καιρό θα μπορείς να ανέχεσαι αυτό που σε κάνει δυστυχισμένη;

Ως πότε δε θα εναντιώνεσαι σ’ αυτό που απειλεί την ταυτότητά σου ως ατόμου; Μέχρι πότε θα δέχεσαι το άδικο; Φτάνει πια. Αυτό ακριβώς είπα στον άντρα μου όταν κάποια μοιραία στιγμή το ποτήρι ξεχείλισε μαζί με την αγανάκτησή μου. Μήπως φαντάζεται σε κάποιο τμήμα του εγκεφάλου του πως εγώ είμαι βιολογικά περισσότερο ικανή από εκείνον να σφουγγαρίζω; Μήπως, είπα ακόμη, έχει το σεξιστικό θράσος να πιστεύει ότι εγώ είμαι από τη φύση μου ικανότερη από εκείνον να παρακολουθώ πότε τελειώνει το χαρτί της τουαλέτας;

Είχε ήδη ξυπνήσει μέσα μου η σουφραζέτα. Κάποιες γυναίκες την εποχή της Βικτορίας μαίνονταν πάνω από ένα φλιτζάνι τσάι για την καταπίεση του αδύνατου φύλου, καταδικάζοντας την υποδούλωση των παντρεμένων γυναικών στους συζύγους τους. Δεν μπορεί η Αγγλίδα του περασμένου αιώνα να αγωνιζόταν για πιο ίση μεταχείριση κι εγώ σήμερα να σκέφτομαι πως πρέπει πάλι να φύγω νωρίτερα από το γραφείο προκειμένου να προλάβω ανοιχτό το σουπερμάρκετ για να αγοράσω ένα τρυπητό, γιατί το παλιό τρύπησε…

Οι δουλειές του νοικοκυριού

Δε θέλω φυσικά να αδικήσω τον άνθρωπό μου. Πρέπει λοιπόν να πω ότι κάνει στο σπίτι δουλειές περισσότερες απ’ όσες ο μπαμπάς μου και φαντάζομαι πολύ πιο πολλές από αυτές που δεν έκανε ποτέ ο παππούς μου. Και την κουρτίνα θα κρεμάσει και τον καναπέ θα μετακινήσει και το καπάκι από το κέτσαπ θα ξεσφηνώσει. Ωστόσο όλες αυτές οι προσπάθειές του δεν είναι αρκετές, γιατί εγώ εξακολουθώ να κάνω πολλαπλάσιες. Τις κάνω κι από μέσα μου μουρμουρίζω.

Κάθε φορά που τον βλέπω να τρώει το βραδινό του, δεν μπορώ να μη σκεφτώ πόσο χρόνο έφαγα εγώ μέσα στην κουζίνα για να το μαγειρέψω. Κι ήθελε και τηγανητές πατάτες με την μπριζόλα του, ενώ εγώ θα προτιμούσα να του τη σερβίρω με σκέτη γκρίνια. Κάποια στιγμή σκέφτηκα να λείψω από το σπίτι την ώρα του φαγητού, ώστε να γλιτώσω τον μπελά, αλλά όταν γύρισα τον βρήκα ξελιγωμένο στο τραπέζι να με περιμένει. Δεν του είχε περάσει από το μυαλό να ανοίξει το ψυγείο για κάτι κρύο.

Δεν ξέρω τι εννοούν τα εγχειρίδια όταν μιλούν για αντρική ανικανότητα, εγώ πάντως εννοώ την αδυναμία των συζύγων να τραφούν όταν η γυναίκα τους απουσιάζει. Ακόμη κι αν αφήσω φαγητό στην κατσαρόλα, ο πεινασμένος σύζυγος δε θα κάνει τον κόπο να σερβιριστεί μόνος του, αν δεν μπω στη διαδικασία τουλάχιστον να του το πω. Αυτό άλλωστε είναι και το πρόβλημα με τους άντρες. Όχι πως δεν κάνουν δουλειές στο σπίτι, απλώς δεν αναλαμβάνουν ποτέ πρωτοβουλία ή ευθύνη.

Oυκ εν τω πολλώ

Κάπως έτσι κατέληξα στο ότι το πρώτο μου πρόβλημα ως παντρεμένης δεν ήταν να συνειδητοποιήσω πως άλλο σημαίνει τσιγαρίζω κι άλλο καβουρντίζω. Το μεγάλο μου πρόβλημα ήταν πως ο σύντροφός μου δεν μπορούσε να καταλάβει το πρόβλημά μου.

Αδυνατούσε να αντιληφθεί γιατί κάνουν τη ζωή μου δύσκολη τα μικροπράγματα. Κι αυτό στ’ αλήθεια είναι το φοβερό. Πως δηλαδή μια νέα γυναίκα σήμερα δεν αναλώνει τον εαυτό της σε σοβαρά ζητήματα, αλλά σε τόσο δα ασήμαντες λεπτομέρειες από τις οποίες αποτελείται το νοικοκυριό.

Το εκπληκτικό λοιπόν δεν είναι το εξαιρετικά μεγάλο μέγεθος των συμβιβασμών που πρέπει να υπομένω ως συγκάτοικος, αλλά αντίθετα η αμείλικτη μικρότητά τους, η ασημαντότητα που περιβάλλει όλες αυτές τις σαχλές αγγαρείες, στις οποίες πρέπει να επιδίδομαι κάθε μέρα και οι οποίες με κάνουν να δείχνω μια πιο εξελιγμένη έκδοση της μαμάς μου.

Μόνο που εκείνη μεγάλωσε με σκοπό το γάμο, της άρεσε το μάζεμα του σπιτιού της και το δίπλωμα των ρούχων, ενώ εμένα με ενδιέφερε πιο πολύ το δίπλωμα του πανεπιστημίου. Και παρόλο που μορφώθηκα και δούλεψα και πάσχισα, κάτι απελπισμένες ώρες που τα βρίσκω σκούρα (και πρέπει να τα ξεχωρίσω από τα λευκά πριν τα στουμπώσω στο πλυντήριο) ανατριχιάζω στη σκέψη ότι ο άντρας μου θα πάψει να βλέπει σε μένα αυτό που είμαι και θα αρχίσει να κοιτάζει μόνο αυτό που κάνω. Και κάτι ακόμη πιο τρομακτικό.

Δεν έχω χρόνο, γι’ αυτό σε χώνω

Αυτό που με σόκαρε ακόμη πιο πολύ ήταν πως στην πορεία του συζυγικού μου βίου ανακάλυψα ότι ο άντρας μου ποτέ δε μου ζήτησε τίποτα. Δε με υποχρέωσε να κάνω καμία δουλειά στο σπίτι. Δε με ανάγκασε ποτέ να πλένω και να απλώνω την ώρα που αυτός απλώνεται στον καναπέ. Εγώ μόνη μου ανέλαβα ρόλους και δουλειές.

Η αδικία λοιπόν είναι πολύ βαθύτερη. Δεν αφορά μόνο αυτό που ο σύζυγος ή η κοινωνία, άμεσα ή έμμεσα, απαιτούν ή δεν απαιτούν από μια γυναίκα να κάνει. Αφορά τη δική της αυθόρμητη τάση να κάνει θυσίες για τον άντρα που παντρεύτηκε και την οικογένεια που δημιούργησε.

Είναι γραμμένο στο υποσυνείδητό μου πως αυτό το παπούτσι που τριγυρίζει δύο μέρες μόνο του στο σαλόνι πρέπει αμέσως να βρει το ταίρι του. Δε θα ησυχάσω αν δεν το μαζέψω από εκεί, είναι στη φύση μου. Βρίσκεται χαραγμένο στα γονίδιά μου πως πρέπει να το τακτοποιήσω τόσο καλά, ώστε ο άντρας μου να μην το ξαναβρεί ποτέ και να πάει αδιαμαρτύρητα να αγοράσει καινούριο ζευγάρι. Να ποια είναι η συνεισφορά του στο νοικοκυριό μας. Αυτή και το γεγονός ότι δεν παραλείπει να γλιστράει όταν εγώ κάνω παρκέ.

Μόνο στα όνειρα

Φυσικά, η λύση δε βρίσκεται εκεί που την ψάχνουν οι περισσότερες νιόπαντρες. Το να μάθει ένας νέος άντρας να κάνει κάποιες δουλειές μέσα στο σπίτι δε θα φέρει την οικογενειακή ευδαιμονία. Oύτε βέβαια και είναι σωστό η γυναίκα να μετατρέπεται σε οικιακό είλωτα, όπως στα χρόνια της προγιαγιάς.

Είναι όμως απαραίτητο να καταλάβουν και οι δύο σύζυγοι ότι δεν είναι αντίπαλοι σε αυτό ή άνισοι, αλλά ίσοι. Και δε θα μπορούσαν να μην είναι ίσοι, αφού επιθυμούν ακριβώς τα ίδια πράγματα: ελευθερία κινήσεων, απαλλαγή από τις δουλειές του σπιτιού, να μην κάνουν αγγαρείες, να τα βρίσκουν όλα έτοιμα και να μη δίνουν αναφορά σε κανέναν. Επειδή όμως κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν, καλό είναι να γίνονται και από τους δύο συντρόφους μαζί.

Έτσι, οι δουλειές του σπιτιού θα μετατρέπονται από αγγαρεία σε συνωμοσία. Αν κάνεις κάτι με παρέα, το κάνεις καλύτερα, πιο ξεκούραστα και πιο γρήγορα. Την ώρα που απασχολείς το σώμα σου με κάτι αδιάφορο, μπορείς να κουβεντιάζεις με το σύντροφό σου για κάτι πολύ ενδιαφέρον. Η επικοινωνία είναι χαρά, και μόνο έτσι οι δουλειές θα γίνονται ψυχαγωγία.

Αλλαγή, αλλαγή, αντρική συμμετοχή!

Κόλπα για να ζήσει αυτός καλά κι εσύ καλύτερα.

  • Όποια ανακατεύεται με τα πράγματά του την τρώνε οι μπότες, οι κάλτσες και τα πεταμένα CD. Αν σε ενοχλεί η ακαταστασία του, πες του το και βάλ’ τον στην πρίζα.
  • Το σπιτικό φαγητό είναι καλό όταν το βρίσκεις έτοιμο στης μαμάς σου. Αλλιώς, τι κακό έχει το delivery;
  • Για τις βαριές δουλειές του σπιτιού πάρε έναν άνθρωπο να τις κάνει. Καλύτερα να ξεχάσεις γι’ αυτόν το μήνα τα καινούρια μιουλ, παρά να τα φοράς πλένοντας μόνη σου τις βεράντες.
  • Ζήτησέ του να κάνει πράγματα για σένα. Oι άντρες σπάνια βλέπουν τις δουλειές του σπιτιού, εκτός αν τους τις υποδείξεις. Στο νοικοκυριό εσύ είσαι το αφεντικό κι εκείνος το εκτελεστικό όργανο.
  • Μην καταπνίγεις τον αυθορμητισμό σου αν αυτός σου υπαγορεύει να τον ξυπνήσεις με αχνιστό καφέ στο κρεβάτι. Θα εκπλαγείς όταν την επόμενη φορά σε ξυπνήσει εκείνος με αβγά και μπέικον.
  • Πραγματικά δεν μπορεί να ράψει ένα κουμπί, εσύ τα καταφέρνεις καλύτερα. Να ξέρεις όμως πως κι εκείνος θα πάει το αυτοκίνητό σου στο συνεργείο αδιαμαρτύρητα.
Προηγούμενο άρθροΌταν βγαίνετε βόλτα με άλλο ζευγάρι
Επόμενο άρθροNissan X-Trail 2.0 vs Subaru Forester 2.0 vs Suzuki Grand Vitara 2.0 σύγκριση
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας