Πριν χτυπήσει το κουδούνι στο σχολείο

Πριν χτυπήσει το κουδούνι στο σχολείο

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου

Είχα πρόβλημα. Στη χημεία. Ευτυχώς, ανέλαβε να μου το λύσει όχι ο αστυνόμος, αλλά ο καθηγητής Σαΐνης. Και υπήρξε άκρως επιμελής: έμαθα τα πάντα για τα χημικά στοιχεία, τις εξισώσεις, την πορεία του Ρήγα Φεραίου στην Αριστερά, το πλήρες έργο του Χατζιδάκι, την τζαζ, την αμερικάνικη λογοτεχνία και το Κάμα Σούτρα.

Δεν είχα περιθώρια να αντιδράσω. Oύτε διατηρούσα δικαίωμα επιλογής: τον ερωτεύτηκα. Το νέο καθηγητή της χημείας, τον Παύλο. Πήγαινα στη Β’ λυκείου, είχα αποφασίσει να δώσω εξετάσεις για την Ιατρική και οι σχέσεις μου με χημεία και φυσική ήταν άψογες. Για κοίτα τύχη: ένα από τα αγαπημένα μου μαθήματα θα το αναλάμβανε ο «νέος», ο περίφημος Παύλος, τον οποίο είχαν ερωτευτεί ήδη όλα τα κορίτσια της Γ’ και της Α’ λυκείου.

Δε χρειάζεται, νομίζω, να περιγράψω αναλυτικά τι έγινε τη μέρα που θα κάναμε για πρώτη φορά χημεία σ’ εκείνο το τμήμα της Β’ λυκείου. Όλα τα κορίτσια της τάξης εμφανίστηκαν με κοντές φούστες ή εφαρμοστά τζιν, βαμμένα χείλη, αρώματα και λάγνο ύφος. Εγώ πάλι, όχι ότι ήμουν υπεράνω, αλλά ήμουν γενικώς κουλ. Ήμουν αποφασισμένη να περάσω με την πρώτη στην Ιατρική και δε διαπραγματευόμουν το παραμικρό στην πορεία μου για το πανεπιστήμιο.

Επιπλέον είχα την τύχη (!) να μη γοητεύομαι τόσο εύκολα από τους μεγάλους. Με αδελφό και ξαδέλφια έξι χρόνια μεγαλύτερους, κυκλοφορούσα συνέχεια με τις παρέες τους και τα καλοκαίρια πηγαίναμε μαζί διακοπές, χωρίς γονείς και περιορισμούς. Το αποτέλεσμα ήταν να απορρίπτω ερωτικά τους περισσότερους συνομήλικούς μου, αλλά και να μην τσιμπάω εύκολα από τη γοητεία των μεγάλων.

Ακόμη και οι φίλοι του αδελφού και των ξαδελφιών μου με αντιμετώπιζαν σαν την αδελφούλα τους. Και, άντε, ξεκινούσε το φλερτ και το παιχνίδι με κάποια ενδιαφέροντα αγόρια, αλλά στην πορεία εγώ την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια και άφηνα τους άλλους να αναρωτιούνται τι είχε φταίξει. Ήμουν λοιπόν 16 ετών και δεν είχα κάποια σοβαρή σχέση, δεν είχα ερωτευτεί και, φυσικά, δεν είχα κάνει έρωτα, όπως η κολλητή μου η Μαριάνθη, που το είχε δοκιμάσει ήδη δύο φορές από το καλοκαίρι.

Ο χρυσός μου

Όχι. Φυσικά και δε σκεφτόμουν όλα αυτά όταν εμφανίστηκε ξαφνικά μια μεγάλη σκιά στην πόρτα. Απόλυτη σιωπή έπεσε στην τάξη. Μόνο τα δάχτυλα των κοριτσιών κινήθηκαν για να στρώσουν ντεκολτέ και μπούκλες. Χμ, από την πρώτη ματιά είδα ότι ο Παύλος δεν ήταν για πέταμα: πολύ ψηλός (στη συνέχεια διαπίστωσα ότι είχε ύψος 1,91 μ.), αρκετά αθλητικός, είχε καστανόξανθα μαλλιά μέχρι τους ώμους και γοητευτικό χαμόγελο.

Η χαρά της δεκαεξάρας – και όχι μόνο. «Αυτόν κάπου τον ξέρω» ψιθύρισα στη Μαριάνθη από δίπλα, για να εισπράξω ένα λιγωμένο «Κι εγώ τον ονειρευόμουν μια ζωή», φράση που με οδήγησε στο συμπέρασμα πως πάλι χωρισμούς θα έχουμε κι άλλος ένας αγαπητικός της κολλητής θα κλαίει ζητώντας μου να μεσολαβήσω για να του δώσει μια δεύτερη ευκαιρία.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να ομολογήσω πως ήμουν «κοράκι». Πώς το λένε, κυνηγούσα τους καλύτερους βαθμούς και μόνο που δεν έπαιζα σφαλιάρες με τον Κοσμά, που ήταν ο μεγάλος μου ανταγωνιστής. ‘Aρχισα λοιπόν να εκνευρίζομαι όταν φαντάστηκα πώς θα ήταν το κλίμα στο μάθημα της χημείας: όλο καυτές ματιές από τον κύριο Παύλο προς τις συμμαθήτριές μου, που θα εμφανίζονταν ντυμένες σαν να ήταν υποψήφιες για τα καλλιστεία Μις Σαλαμίνα. Εγώ ήθελα δράση, εξισώσεις, ανάπτυξη θεωριών και τεστ.

Ναι, αυτά σκεφτόμουν όταν συνειδητοποίησα πως ο χημικός είχε ήδη γράψει κάτι στον πίνακα και πλησίαζε προς το μέρος μου. Μέσα στα επόμενα δευτερόλεπτα εξελίχθηκαν τα εξής: O Παύλος γελώντας σταμάτησε ακριβώς πάνω από το κεφάλι μου. Τον κοίταξα. Μου γέλασε. Του είπα: «Χαίρω πολύ, Λένια. Τι μπορώ να κάνω για σας;» Κι αυτός τι έκανε; Κάθισε πάνω στο θρανίο μου, έσκυψε και μου είπε: «Αναγνωρίζεις το σύμβολο που έχω γράψει στον πίνακα;».

Επειδή άρχισα να νιώθω ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, περιορίστηκα να πω ευγενικά ότι δεν μπορούσα να δω, γιατί είχε στρογγυλοκαθίσει ακριβώς μπροστά μου και μάλιστα πάνω στο καινούριο μου τετράδιο της Unicef (ηλίθιε).

Και τι μου απάντησε το ρεμάλι της OΛΜΕ; «Σκέψου λίγο, Λένια. Είναι αυτό που μπορεί να μας φέρει πιο κοντά». Ένιωσα σουβλιές στην πλάτη. Δεν ξέρω αν ήταν οι ματιές που μου έριχναν οι συμμαθήτριες ή τα πρώτα συμπτώματα του έρωτα. Όμως, για πρώτη φορά στη ζωή μου έμεινα να κοιτάζω έναν άντρα άφωνη, χωρίς να μπορώ να ανοίξω το στοματάκι μου. «O χρυσός» πετάχτηκε ο Κοσμάς από παραδίπλα, ο οποίος έβλεπε το σύμβολο στον πίνακα χωρίς να έχει την Πάμελα ‘Aντερσον καθισμένη μες στα μούτρα του να του γελάει λάγνα. Αυτό ήταν. Έπρεπε οπωσδήποτε να παίξω ξύλο με τον Κοσμά στις τουαλέτες.

Πιάσε, πέτα

Ξεφύσηξα και άρχισα να τραβάω με νεύρα το τετράδιο της Unicef, κοιτάζοντας αυστηρά τον Παύλο. Ήταν προφανές ότι του ζητούσα να μου αδειάσει τη γωνιά. Αυτός όχι μόνο δε μετακινήθηκε, αλλά κάθισε ακόμη πιο αναπαυτικά πάνω στο θρανίο και το τετράδιό μου και συνέχισε το μάθημα από εκεί. Τέτοιο θράσος! Δε θυμάμαι πώς ακριβώς πέρασε το επόμενο μισάωρο. Έχω μόνο την αμυδρή εικόνα της Μαριάνθης να μου κάνει νόημα να δω τα gorgeous οπίσθιά του και να σταματήσω επιτέλους να τραβάω το τετράδιο.

Όπως φαντάζεσαι, με το που τέλειωσε το μάθημα έγινε απίστευτο σούσουρο για τη συμπεριφορά του Παύλου, την τυχερή τη Λένια, που νευρίασε η ηλίθια αντί να το απολαύσει, και άλλα τέτοια ωραία. Τελικά, σ’ αυτή τη σχέση όλα ήταν μοιραία και κυρίως εξαιρετικά βιαστικά. Στο επόμενο διάλειμμα με πλησίασε η Μαριάνθη πιο κόκκινη από ποτέ, με άρπαξε από το χέρι, με έσπρωξε στην τάξη για να είμαστε μόνες και με κοίταξε συνωμοτικά.

«Έχω κάτι να σου δώσω» μου είπε όλο νόημα και μου έβαλε στο χέρι μια σοκοφρέτα. Σκέφτηκα αμέσως ότι μάλλον έπρεπε να μεσολαβήσω για άλλη μια φορά στη «γαλλικού» για να βάλει μεγαλύτερο βαθμό στη Μαριάνθη. Ακολούθησε ένας διάλογος επιπέδου προνηπίων, με την κολλητή μου να μου εξηγεί ότι τη σοκοφρέτα μού την έστελνε ο Παύλος, τον οποίο είχε συναντήσει στο κυλικείο και την παρακάλεσε να μου τη φέρει.

Και επειδή η κολλητή μου το πήρε προσωπικά, άρχισε να χοροπηδάει εξηγώντας μου πόσο με ήθελε ο Παύλος και ότι θα ήμουν ηλίθια αν δεν έκανα κάτι μαζί του και ότι επιτέλους βρέθηκε άνθρωπος να μου ανοίξει τα μάτια (να τα βγάλουμε ήθελε, χρυσή μου) και πως εκείνη θα ήταν στη διάθεσή μου για ό,τι πληροφορίες χρειαζόμουν αναφορικά με τον έρωτα.

Τις επόμενες δύο εβδομάδες η συμπεριφορά του ήταν πιο διακριτική, ενώ εγώ, αποφασισμένη να δείξω πόσο ανώτερη ήμουν, πλάσαρα και πάλι την εικόνα της άψογης μαθήτριας. Προσπαθούσα βέβαια να αποφεύγω τις ματιές του Παύλου. Εξάλλου τον ντρεπόμουν, γιατί δεν τον είχα ευχαριστήσει για τις σοκοφρέτες που μου έστελνε κάθε εβδομάδα με τη Μαριάνθη.

Αρχές Oκτωβρίου, ένα Σάββατο, ήταν τα γενέθλια του εξαδέλφου μου του Βαγγέλη και ήμουν από νωρίς στο σπίτι του για την προετοιμασία του πάρτι. Κάποια στιγμή χτύπησε το κουδούνι και άκουσα από το θυροτηλέφωνο το αλησμόνητο «Έλα, ρε μαλάκα, άνοιξε! O Παύλος είμαι, κουβαλάω τα ποτά». Ποιος Παύλος, ρε παιδιά; «Έλα μωρέ, τον ξέρεις, ο φίλος του Βαγγέλη, που έλειπε τον τελευταίο χρόνο για μεταπτυχιακά.

Δεν τον θυμάσαι πέρσι τα Χριστούγεννα που είχε έρθει στο χωριό με κάτι γαλλικά κρασιά;» είπε η Μάρθα. Χα, να λοιπόν γιατί κάτι μου θύμισε όταν τον είδα στην τάξη. Δηλαδή, έστησε όλο το σκηνικό για να κάνει πλάκα στην ξαδελφούλα που δεν τον θυμόταν. «Γιατί δε μας είπες ότι τον έχεις καθηγητή, ρε; Μου είπε ότι είσαι αστέρι, μπράβο μικρή» μου φώναξε από το άλλο δωμάτιο ο Βαγγέλης, ενώ άνοιγε την πόρτα.

Φύγε, κρατάω μαχαίρι

«Πού είσαι, ηλίθια Μαριάνθη, να δεις ότι δε με γουστάρει ο gorgeous, αλλά μου κάνει πλάκα επειδή δεν τον θυμάμαι» σκεφτόμουν ενώ έβαζα νευρικά βούτυρο στα καναπεδάκια. Όταν μπήκε στην κουζίνα με τα ποτά, πέταξα ένα μισό «καλησπέρα». Με πλησίασε γελώντας και έβγαλε από την τσέπη του μια σοκοφρέτα. Ώστε το ήξερε ότι θα ήμουν από νωρίς εδώ και ήθελε να συνεχίσει τις πλακίτσες, λες και δεν του έφταναν όσα έκανε στο σχολείο.

«Α, ευχαριστώ, αλλά δε σας είπα! Είμαι αλλεργική στις σοκοφρέτες, τις δίνω στον Κοσμά. Δεν έχετε παρατηρήσει ότι σας γλυκοκοιτάζει τελευταία;» του είπα και έφυγα για το σαλόνι. Απέφυγα να του ξαναμιλήσω, κάνοντας ευσυνείδητα όλες τις δουλειές που μου ανέθετε ο Βαγγέλης, απορημένος με τον υπερβάλλοντα ζήλο μου. Τον κοίταζα με αυστηρό ύφος, ενώ εκείνος γελούσε συνέχεια και μου έκανε νόημα ότι θα με έκοβε στο μάθημα αν δεν του μιλούσα.

Είχα κάνει λάθος όμως. O Παύλος, για έναν απίστευτο λόγο που τότε δεν ήμουν σε θέση να κατανοήσω, αλλά που με απασχόλησε τα χρόνια που ακολούθησαν, δε μου έκανε πλάκα. Του άρεσα πραγματικά. Όπως αποδείχτηκε, με είχε βάλει στο μάτι ήδη από εκείνα τα Χριστούγεννα στο χωριό. Το πόσο φυσιολογικό είναι να γουστάρει ένας τριαντάρης μια δεκαεξάρα δεν το ξέρω. Και δε με απασχόλησε σε εκείνη τη φάση. Oύτε όταν γύρω στα μεσάνυχτα ο Παύλος με έσπρωξε σε ένα δωμάτιο και αφού με ρώτησε «Μου επιτρέπεις να σε φιλήσω, ε;» με βοήθησε να εξηγήσω τη συμπεριφορά της Μαριάνθης κάθε φορά που γύριζε από ραντεβού με τον Νικόλα.

Φυσικά και δεν αντιστάθηκα. Δεν αρνήθηκα τίποτα και απόλαυσα όλα όσα έγιναν αργότερα. Με τη βοήθεια των ξαδέλφων μου ήμουν κυριολεκτικά συνέχεια μαζί του. Πηγαίναμε εκδρομές, βγαίναμε τα Σαββατοκύριακα, συναντιόμασταν μετά το σχολείο. Σήμερα, αποστασιοποιημένη από τη μαγεία της εποχής εκείνης, σκέφτομαι ότι είχε πάρει πολύ σοβαρά το ρόλο του δασκάλου κι εγώ απολάμβανα αυτόν της μαθήτριας. Μου έδωσε να διαβάσω βιβλία που αμφιβάλλω αν θα τα γνώριζα και θα τα διάβαζα στην ηλικία των 16 ετών.

Μαζί πήγαμε στο «Αν Club» και στο «Ρόδον» σε συναυλίες μεγάλων καλλιτεχνών μπλουζ, αλλά και στη Λυρική Σκηνή, σε μια εποχή που οι αίθουσές της ήταν σχεδόν άδειες. Με έκανε ορκισμένη οπαδό του Παύλου Σιδηρόπουλου, του Σαββόπουλου, αλλά και της όπερας. Μαζί του παρακολούθησα συναντήσεις του Ρήγα Φεραίου, συνέδρια του ΚΚΕ Εσωτερικού, συμμετείχα σε συζητήσεις για τα μεγάλα διεθνή γεγονότα.

Είχα την τύχη να διαμορφωθώ από τον Παύλο, να πάρω τα ιδανικά πνευματικά ερεθίσματα σε μια κρίσιμη εποχή. Επιπλέον, με ενθάρρυνε απίστευτα να προχωρώ και να διεκδικώ πάντα το καλύτερο για τον εαυτό μου. Και, ναι, ομολογώ ότι του χρωστάω πολλά γι’ αυτό που έγινα σήμερα.

«Και τη σεξουαλική παιδεία, πού την πας» σαν να ακούω τη Μαριάνθη να μου φωνάζει. Ε, ναι, και εκεί έδειξε υποδειγματική επιμέλεια ως καθηγητής, αλλά κι εγώ όλο τον ενθουσιασμό της μαθήτριας που θέλει να είναι πάντα πρώτη. Δεν ξέρω αν τσαντίστηκε η Μαριάνθη που άρχισε να μαθαίνει all about sex από μένα, αλλά το σίγουρο είναι ότι κάθε φορά που της μιλούσα γι’ αυτά που (μου) έκανε ο Παύλος, ήταν έτοιμη να σουτάρει τον γκόμενό της ως ανεπαρκή.

Όλα ήταν αρμονικά, με εξαίρεση την γκρίνια του αδελφού μου, που αναρωτιόταν «τι δουλειά έχει ένας καθηγητής με μια μαθήτριά του δεκατέσσερα χρόνια μικρότερη». Όταν μάλιστα ψιλομαλώναμε για κάποιον άσχετο λόγο, πάντα αναφερόταν στον «ανώμαλο που βγαίνει με τη μικρή». Αδιαφορούσα. Η μόνη μου έγνοια ήταν να μην το μάθουν οι γονείς μου και, φυσικά, να μη γίνει γνωστό στο σχολείο. Το τελευταίο δεν ήταν εύκολο και κάποια στιγμή άρχισαν να ακούγονται ψίθυροι. O Παύλος έφταιγε, που εκνευριζόταν όταν με έβλεπε να μιλάω με αγόρια ή όταν έβγαινα με συμμαθητές μου.

Ενδεχομένως να είχε αρχίσει να ξεθωριάζει ο ενθουσιασμός μου, αλλά όταν λίγο πριν από το τέλος της σχολικής χρονιάς πρόσβαλε χωρίς λόγο μέσα στην τάξη τον Γιάννη, με τον οποίο έκανα στενή παρέα, άρχισα να ανησυχώ και να σκέφτομαι ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Στο πάρτι που κάναμε σε παραλιακό μπαρ για να γιορτάσουμε το τέλος της χρονιάς ήταν κι αυτός καλεσμένος, όπως και άλλοι καθηγητές. Για πρώτη φορά μου έκανε τη ζωή μαρτύριο. Μέχρι που μου ζήτησε να σταματήσω να χορεύω με τους συμμαθητές μου και να ρίξω κάτι επάνω μου γιατί θα κρύωνα μ’ αυτό το ελαφρύ μπλουζάκι που φορούσα (Ιούνιο μήνα!).

Σχολάσαμε, κύριε

Σκηνές τέτοιες υπήρξαν πολλές όλο το καλοκαίρι. Κυρίως όταν έλειψα για 15 μέρες σε διακοπές με τους γονείς μου, κάθε τηλεφώνημα που του έκανα κρυφά ήταν ένα μαρτύριο. Ήθελε να έχει τον απόλυτο έλεγχο στο δημιούργημά του. Δεν είχα αρχίσει να αισθάνομαι σαν το τέρας του Φρανκεστάιν, αλλά ανησυχούσα. Και επαληθεύτηκα όταν ο Βαγγέλης, ο ξάδελφός μου, μου είπε πως τον είχε ζαλίσει με μένα ο Παύλος και πως έπρεπε να βρω τρόπο να τον καλμάρω. Και τον βρήκα.

Αρχές Σεπτεμβρίου, με την επιστροφή στο σχολείο, έπρεπε να δηλώσουμε τη δέσμη που θα ακολουθούσαμε. Όλοι περίμεναν πως θα ακολουθούσα τη δεύτερη, που οδηγούσε στην Ιατρική. Όταν παρέδωσα το δελτίο όπου δήλωνα ότι θα πήγαινα τέταρτη δέσμη, για οικονομικά, έγινε έκρηξη. Oυδείς με μετέπεισε. Oύτε ο έξαλλος Παύλος, που συνειδητοποίησε ότι δε θα είχαμε πλέον καμία επαφή μέσα στην τάξη, αφού η χημεία δε διδασκόταν στην τέταρτη δέσμη.

Ακολούθησαν καβγάδες, ανακρίσεις για το «τι συνέβη το καλοκαίρι και γύρισες αλλαγμένη», προσπάθειες να ανακτήσει το χαμένο έδαφος μέσω του έρωτα (κλασική αντρική αντίδραση). Όμως, αυτό το κλίμα αρρώστιας για το οποίο μου μιλούσε συνέχεια ο αδελφός μου όταν αναφερόταν στη σχέση μου είχε αρχίσει να με πνίγει. Λίγο αργότερα του είπα ότι ήθελα να χωρίσουμε. Του εξήγησα ότι έπρεπε να ασχοληθώ με τις σπουδές μου, ότι με έπνιγε, πως θα τον θαύμαζα πάντα ως προσωπικότητα και ότι, φυσικά, τον ήθελα για φίλο. Δεν είχε περιθώρια αντίδρασης.

Ήταν ο καθηγητής μου στο σχολείο και αρκετά σώφρων για να ξέρει πως δεν μπορούσε να κάνει τρέλες. Εξακολούθησε βέβαια να μου κάνει τη ζωή κόλαση. Όταν διαισθάνθηκε ότι φλέρταρα με έναν πρωτοδεσμίτη, τον τρέλανε στα πειράγματα και του έβαζε αδικαιολόγητα κακούς βαθμούς, που έφεραν τους γονείς του στο σχολείο για να διαμαρτυρηθούν.

Συνέχισε να μου δίνει βιβλία, δίσκους, σοκοφρέτες. Ήταν όμως πια για μένα ένας φίλος που αγαπούσα και θαύμαζα. Στην πενθήμερη απομυθοποιήθηκε τελείως. Αφού προσπάθησε με κάθε τρόπο να με πείσει να τον επισκεφτώ στο δωμάτιό του, άρχισε να με ειρωνεύεται και να κάνει παρατηρήσεις για το ντύσιμό μου. Στο τέλος, για να με κάνει να ζηλέψω, άρχισε να φιλιέται με τη μαθηματικό που μας συνόδευε, μπροστά στα μάτια όλων των παιδιών. Για μένα η σχέση είχε τελειώσει οριστικά.

Σίγουρα ο Παύλος με σημάδεψε. Δεν ξέρω αν ισχύει αυτό για όλες τις πρώτες σχέσεις. Σήμερα θέλω να θυμάμαι όλα τα μαγικά που έμαθα και εισέπραξα από αυτόν και, κυρίως, να μη σκέφτομαι με λύπη μήπως όντως κάτι δεν πήγαινε καλά μ’ αυτόν τον άνθρωπο, που επέλεξε να ερωτευτεί μια απλή μαθητριούλα.

Εντατικά μαθήματα

Μάθε σε τίτλους τα θετικά και τα αρνητικά μιας σχέσης με τον (ανύπαντρο, ε!) καθηγητή σου.

Θετικά

  • Δεν υπάρχει περίπτωση να μείνεις στο μάθημά του.
  • Μαθαίνεις τα πάντα για τα αιφνιδιαστικά τεστ και όλα τα κουτσομπολιά του σχολείου.
  • Κάνει τη ζωή στο σχολείο πιο ενδιαφέρουσα κι εσένα πιο φιλότιμη μαθήτρια, αφού δε θέλεις να εξευτελιστείς στα μάτια του ως στούρνος.
  • Ισχύουν όλα τα θετικά που έχεις από μια σχέση με μεγαλύτερο άντρα σε αυτή την ηλικία: απίστευτο έρωτα, νέες εμπειρίες, νιώθεις μεγαλύτερη και σημαντικότερη.

Αρνητικά

  • Υπάρχει ο φόβος να σας πάρουν χαμπάρι και να γίνει χαμός στο σχολείο και, φυσικά, στο σπίτι.
  • Δεν μπορείς να εμπιστευτείς σε φίλους το μυστικό σου, εκτός αν είναι απολύτως εχέμυθοι.
  • Υπόκεισαι σε απόλυτο έλεγχο κάθε στιγμή. Με λίγα λόγια, είναι σαν να έχεις τον κηδεμόνα σου στο σχολείο να παρακολουθεί αν φλερτάρεις ή αν κάνεις τρέλες.
  • Αν τον χωρίσεις, υπάρχει και ο κίνδυνος να σε κόψει.
Προηγούμενο άρθροSugar Mommy: Ένα από τα φεμινιστικά συνθήματα του 1970
Επόμενο άρθροΈγχρωμοι φακοί επαφής για όμορφο βλέμμα
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας