Ψηφίζω κέντρο, δηλαδή φιλελευθερισμό στην οικονομία και την κοινωνία

Όταν τον περασμένο μήνα έγραφα ότι «ψηφίζω ακραίο κέντρο», δηλαδή φιλελευθερισμό στην οικονομία και την κοινωνία (από την κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων ως την αναγνώριση των ιδιωτικών πανεπιστημίων), δεν μπορούσα φυσικά να φανταστώ ότι θα έμπαιναν στο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ οι par excellence εκπρόσωποι του φιλελευθερισμού από δεξιά και αριστερά: Μάνος, Ανδριανόπουλος, Ανδρουλάκης.

Όμως, είχαμε μυριστεί σωστά φαίνεται προς τα πού πάει το πράγμα: η ατζέντα των εκλογών παίζεται στις ιδέες του ακραίου κέντρου, που θα προσελκύσουν τους αναποφάσιστους ψηφοφόρους. Οι εκλογές γίνονται για 100.000 άτομα το πολύ. Αρκετοί από αυτούς είναι αναγνώστες μας. Aνθρωποι φιλελεύθεροι, επιτυχημένοι, ανοιχτόμυαλοι, που περιμένουν να γίνει η Ελλάδα σύγχρονη χώρα με ανταγωνιστική οικονομία και μοντέρνα ήθη. Γι’ αυτό και αντί για τα πληκτικά πορτρέτα διάφορων φίλων υποψηφίων, που κάνουν προεκλογικά τα περιοδικά, αποφασίσαμε να υποβάλουμε ένα καυτό ερωτηματολόγιο σε δέκα κορυφαίους πολιτικούς και να τους φέρουμε προ των ευθυνών τους και, γιατί όχι, σε δύσκολη θέση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι πασίγνωστοι πολιτικοί που συμφωνούν με πολλές προοδευτικές ιδέες που κρύβονται πίσω από τις ερωτήσεις δεν μας απάντησαν για να μη θορυβήσουν το συντηρητικό ακροατήριό τους! (Απλώς μια υπενθύμιση: Ζούμε στο 2004). Γενικά, πάντως, πρέπει να πω ότι εκπλαγήκαμε ευχάριστα από την προθυμία (εκλογές γαρ) και κυρίως το ανοιχτό μυαλό των περισσότερων πολιτικών αντρών. Διαβάστε το αφιέρωμα, έχει ενδιαφέρον, μπορεί να βρείτε και σε ποιον θα βάλετε σταυρό και, κυρίως, δεν θα πλήξετε θανάσιμα. Διαβάστε, όμως, οπωσδήποτε και το άρθρο για την “Τάξη του ’71”, ένα story με πολιτικό ενδιαφέρον, αφού μιλάμε για μία παρέα συμμαθητών του Κολλεγίου που σήμερα κυβερνά την Ελλάδα.

Ένας από την παρέα ήταν και ο Γιώργος Παπανδρέου. Και μία ακόμη αποκλειστικότητα του Texnologia: Περάσαμε τέσσερις μέρες με τον “Πέτζα” Στογιάκοβιτς στο Λας Βέγκας και το Λος Aντζελες, για το All Star Game. Ακολουθήσαμε τον “Έλληνα στο φρόνημα” πρώτο σκόρερ του ΝΒΑ παντού, στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, στο εστιατόριο, στα αποδυτήρια. Στο τέλος μας χάρισε και τη φανέλα του.

Πού είχαμε μείνει; Στο “ακραίο κέντρο” και στις μοντέρνες ιδέες. Κακά τα ψέματα, ο πιο μοντέρνος πολιτικός είναι ο Παπανδρέου. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι απολύτως λογικό και προπαντός δημοκρατικό να χάσει τις εκλογές. Να κάτσει στην αντιπολίτευση, να χαλαρώσει, να δει λίγο την οικογένειά του και κανένα φίλο. Και να αποδείξει ότι πράγματι έχει σκοπό να αλλάξει το σύστημα, τα πρόσωπα, να απαγκιστρωθεί από το βαθύ πράσινο κράτος. Αν το κάνει αυτό, είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση, θα μπορούμε να μιλήσουμε για έναν ηγέτη μακράς πνοής, που μόνο ένας άλλος πολιτικός με αυτοπεποίθηση και μοντέρνες ιδέες, όπως η Ντόρα, θα απειλήσει από το να καθίσει δύο τετραετίες στην εξουσία, εάν και όποτε τελικά την κατακτήσει.

Είναι όμως διατεθειμένος ο Γιώργος να κάνει τη ρήξη; Εδώ είναι το θέμα. Τα ίδια και περισσότερα αν θυμάστε περιμέναμε από τον Σημίτη, που ήταν μεν ένας καλός πρωθυπουργός, ίσως ο καλύτερος των τελευταίων 40 χρόνων, αλλά χάρη στη σοβαρότητα και όχι στη ριζοσπαστικότητά του. Αν και υποσχόμενα σνομπ, ανέχτηκε τη γυφτιά του συστήματος που εγκαθίδρυσε η παράταξή του. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι ο Γιώργος θέλει να αλλάξει τα πάντα, αφού για να το κάνει αυτό θα πρέπει πολύ απλά να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ και να ιδρύσει νέο κόμμα. Ο πατέρας του το έκανε. Μακάρι να το κάνει και αυτός. Με την ευκαιρία, θα ήταν καλή ιδέα να διαλυθεί και η Νέα Δημοκρατία, αυτό το απαρχαιωμένο λαϊκό κόμμα, και να αντικατασταθεί από ένα μοντέρνο, φιλελεύθερο, κεντροδεξιό κόμμα, με αυτοπεποίθηση. Δεν νομίζω να διαφωνεί κανείς ότι θα ήμασταν καλύτερα χωρίς πυρσούς, πράσινους ήλιους και σφυροδρέπανα.

Τα σύμβολα αυτά μπορεί να είναι ιστορικά και συναισθηματικά φορτισμένα, αλλά είναι και εξίσου φθαρμένα. Δεν είναι τυχαίο ότι στα σποτάκια τους τα δύο κόμματα αποφεύγουν (ΝΔ) ή παραλλάσσουν (με “ναΐφ” τεχνική – ΠΑΣΟΚ) τα σύμβολά τους. Κατά τα άλλα, βέβαια, τα σποτάκια είναι βαρετά. Της Νέας Δημοκρατίας θυμίζει διαφήμιση για τον καφέ Bravo με κάτι γλάρους, φαράγγια και μοναστήρια. Στου ΠΑΣΟΚ, οι πολίτες που νιώθουν “σαν όνειρο, ότι κάτι αλλάζει”, μοιάζουν έτοιμοι να αλλάξουν το παλιό τους απορρυπαντικό για τον Γιώργο Παπανδρέου (ενώ το δεύτερο σποτ με τους νέους, τους αγρότες κ.λπ. θυμίζει περσινή καμπάνια της Cosmote).

Δυστυχώς, παρότι ακούμε κάθε τέσσερα χρόνια ότι οι εκλογές θα αμερικανοποιηθούν, δεν έχουμε δει ακόμη συναρπαστική πολιτική επικοινωνία. Μόνο ωραιολογίες με γλάρους, το Σούνιο και θεριζοαλωνιστικές μηχανές σε πράσινα λιβάδια.
Όσοι δεν βαρεθήκατε να διαβάσετε μέχρι εδώ, ίσως πείτε: “Του έδωσαν του φουκαρά μία σελίδα και κάνει τη δήθεν βαρυσήμαντη πολιτική του παρέμβαση”. Και θα έχετε δίκιο. Πρέπει, πάντως, να πω το εξής: Το περιοδικό αυτό ήταν πάντα ουδέτερο κομματικά και έτσι πρέπει να παραμείνει, δεν μπορεί όμως να είναι ουδέτερο σε ιδέες. Ο πυρήνας της ιδεολογίας του Texnologia, όπως διαμορφώθηκε πριν από 16 χρόνια, είναι η επιτυχία.

Η επιτυχία έχει ως αποτέλεσμα την πρόοδο. Aρα, το περιοδικό είναι εξ αντικειμένου φιλελεύθερο και προοδευτικό. Πιστεύει στους νόμους της αγοράς, στους οποίους άλλωστε υπόκειται. Πιστεύει, όμως, και στον κοινωνικό φιλελευθερισμό, αφού τα εκφραστικά του μέσα είναι μοντέρνα, νεανικά και ο προσανατολισμός του κοσμοπολίτικος. Το Texnologia είναι ο “δανδής” της δημοσιογραφίας και αποστολή του δανδή είναι να πηγαίνει κόντρα στο μικροαστισμό, χρησιμοποιώντας το στυλ σαν μία μορφή ιδεολογίας και άρα το ωραίο ως μία μορφή αλήθειας.

Η κριτική στο μοντέλο αυτό είναι αναμενόμενη και ευπρόσδεκτη. Κι εγώ και οι συνεργάτες του Texnologia συχνά πιάνουμε τον εαυτό μας να νιώθει “αριστερότερα” της ύλης του περιοδικού. Αυτό, όμως, είναι καλό, γιατί σημαίνει ότι το περιοδικό είναι ανήσυχο και, αν και άξιο “και περήφανο” τέκνο του συστήματος, θέλει να βρίσκεται ένα βήμα μπροστά, όπως με το σλόγκαν που καθιερώσαμε περί “ακραίου κέντρου”. Εύχομαι καλή ψήφο.

Υ.Γ. Οι Άντρες της Χρονιάς

Είχαμε κι εμείς τις δικές μας εκλογές. Για 7η φορά, ο ιστότοπος μας βράβευσε τους «Aντρες της Χρονιάς». Ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα στο κλασικό πλέον event και αν και αγχωμένος για να πάνε όλα καλά, το διασκέδασα. Το ηθικό δίδαγμα είναι ότι λίγο γκλάμουρ δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Ζητάμε συγγνώμη από όσους δεν πήραν πρόσκληση και είναι παραπονεμένοι. Ούτε εμένα με είχαν καλέσει ποτέ, μέχρι που έγινα διευθυντής του περιοδικού και μπόρεσα να καλέσω τον εαυτό μου. Απολαύστε στις 6 σελίδες που ακολουθούν τα καθιερωμένα “κοσμικά” από την εκδήλωση.

Προηγούμενο άρθροMια σφαγή ασύλληπτη στην Ιαπωνία!
Επόμενο άρθροΤο κόμμα, οι ταξιτζήδες και η δικαίωση του ΣΕΒ
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας