Στους δύο η φίλη δεν χωρεί

Στους δύο η φίλη δεν χωρεί

Άρθρο της Θέτιδας Παπαδοπούλου.

Όταν ο άντρας που είχα ερωτευτεί παράφορα μου ζήτησε να βγούμε, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να τηλεφωνήσω στην αισθητικό μου για να κλείσω ραντεβού για beaute. Το δεύτερο, να ειδοποιήσω όλους μου τους φίλους να περάσουν τυχαία από το μπαρ στο οποίο είχαμε ραντεβού, για να τον γνωρίσουν. Τους το χρωστούσα. Επί δύο μήνες δεν τους μιλούσα για τίποτε άλλο παρά μόνο για εκείνον.

Ήταν ο πρώτος, και μέχρι τώρα ο τελευταίος, άντρας που ερωτεύτηκα εκ του μακρόθεν. Τον αντίκρισα ένα βράδυ σε κάποιο πάρτι. Ήταν κεραυνοβόλος έρωτας, αλλά και μονόπλευρος. Καθόταν πολύ μακριά μου, στην άλλη πλευρά του δωματίου. Μόλις τον είδα, κατάλαβα πως αυτός ο άντρας ή θα είναι ο έρωτας της ζωής μου ή θα με καταστρέψει. Φυσικά συνέβη το τελευταίο.

Στο πάρτι μια γνωστή μου προθυμοποιήθηκε να μου τον συστήσει όταν κατάλαβε ότι είχα μείνει ξερή να τον κοιτάω. Αρνήθηκα, με το σκεπτικό πως, αν είναι μοιραίο να γίνει κάτι ανάμεσά μας, θα κάνει εκείνος το πρώτο βήμα. Το ίδιο βράδυ, φεύγοντας από το πάρτι, άρχισα να μου ρίχνω μούτζες στον καθρέφτη, αφού εκείνος όχι μόνο δεν έκανε ούτε το πρώτο ούτε κανένα βήμα αλλά ούτε καν με πρόσεξε.

Ένα μήνα μετά, κι ενώ διαπίστωσα πως δεν μπορούσα να τον βγάλω από το μυαλό μου, αποφάσισα να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου και να προκαλέσω εγώ την επόμενη συνάντησή μας. Μου πήρε ένα μήνα ακόμη να την οργανώσω, αλλά τελικά τα κατάφερα. Και οι φίλοι μου, κυρίως η κολλητή μου, η Αλέκα, έζησαν από κοντά όλη μου την αγωνία.

Η Αλέκα ήταν και είναι μια γυναίκα που όποιος άντρας την αντικρίσει του πέφτει το σαγόνι. Πανύψηλη, με αψεγάδιαστο σώμα, τέλεια μαλλιά, τέλεια μάτια, το πιο σέξι στόμα που έχω δει να υπάρχει -μισάνοιχτο μονίμως-, σούπερ σέξι αλλά και «αντράκι». Από μυαλά μια χαρά είναι, όχι βέβαια η Αρβελέρ, αλλά ουδείς άντρας κόλλησε ποτέ σ’ αυτό. Παρ’ ότι όλοι, μα όλοι, οι άντρες πρόσεχαν μόνο την Αλέκα και κανείς εμένα, δε με πείραζε καθόλου.

Αν και ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που ένιωθα να έρχομαι δεύτερη σε τέτοιου είδους συγκρίσεις, δε με ενοχλούσε, εφόσον δεν είχα τίποτα να χωρίσω μαζί της. Oι άντρες που άρεσαν σε εκείνη ασχολούνταν με εκείνη και οι άντρες που άρεσαν σε μένα ασχολούνταν με μένα.

Και τα γούστα μας ήταν πάντα τελείως διαφορετικά. Ευτυχώς. Σε εκείνη άρεσαν οι ψηλοί, όμορφοι και καλογυμνασμένοι, σε μένα οι μορφωμένοι, πνευματώδεις και με «τύπο», ανεξαρτήτως εμφάνισης. Άλλωστε ανάμεσα σε δύο φίλες τέτοιου είδους συγκρίσεις είναι και ανεπίτρεπτες και άνευ ουσίας τελικά.

Αμφιβολίες το μυαλό μου βασανίζουνε πολλές

Όταν λοιπόν εκείνο το βράδυ, στο πρώτο μας ραντεβού, ο Πέτρος γνώρισε όλους τους φίλους μου, συμπεριλαμβανομένης και της Αλέκας, δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για κανέναν τους (συμπεριλαμβανομένης και της Αλέκας) κι εμένα μου έφυγε ένα βάρος από πάνω μου. Αφού, σκέφτηκα, την είδε και δε γούρλωσε τα μάτια, όπως συνηθίζουν να κάνουν άπαντες όσοι ανήκουν στο αρσενικό φύλο, φαίνεται να είναι ο άντρας που μου ταιριάζει.

Πέρασαν κάποιοι μήνες με τον Πέτρο κι εμένα να ζούμε τον έρωτά μας, όπως συνηθίζεται να λέγεται. Νόμιζα ότι βρισκόμουν στον παράδεισο. O Πέτρος φαινόταν καλύτερος απ’ ό,τι μπορούσα να ευχηθώ. Κάναμε μαζί εκδρομές και ταξίδια, ξενυχτούσαμε χορεύοντας ή αγκαλιά μπροστά στο τζάκι, συζητούσαμε ξαπλωμένοι στις βεράντες κοιτώντας τα αστέρια, ξεχνούσαμε να πάμε στις δουλειές μας, αυτά που κάνει ο κόσμος δηλαδή όταν ερωτεύεται. Στα περισσότερα από αυτά -με εξαίρεση τη βεράντα και το τζάκι- ήταν παρούσα και η Αλέκα.

Και ξαφνικά διαπίστωσα πως ο Πέτρος κοίταζε την Αλέκα λίγο παράξενα. Κάθε φορά που την έβλεπε της έκανε και ένα κομπλιμέντο, όπως «ωραία είναι τα μαλλιά σου», συμπληρώνοντας βιαστικά «και τα δικά σου, Ιωάννα, ωραία είναι». Όταν περπατούσαμε οι τρεις μας στο δρόμο, ο Πέτρος ήταν πάντα δίπλα στην Αλέκα.

Και κάθε φορά που του πρότεινα να πάμε κάπου, με ρωτούσε ποιος άλλος θα είναι μαζί. Μου πέρασε μια αμυδρή υποψία από το μυαλό, αλλά βιάστηκα να τη διώξω, θυμωμένη μάλιστα με τον εαυτό μου. «Απλά προσπαθεί να είναι ευγενικός με τις φίλες μου» τον δικαιολόγησα, αισθανόμενη και ενοχές για τις ποταπές υποψίες μου.

Αλλά καθότι είμαι γυναίκα, κι αυτά τα πράγματα δε βγαίνουν εύκολα από το μυαλό σου άπαξ και μπουν, θέλησα να σπρώξω λίγο τα πράγματα στα όριά τους. Άρχισα να εκθειάζω την Αλέκα στον Πέτρο και να την καλώ συνέχεια μαζί μας, για να δω τις αντιδράσεις του. «Τα ‘θελες και τα ‘παθες» θα μου πεις, αλλά έπρεπε να ξέρω αν ο Πέτρος ήταν απλώς δημιούργημα της φαντασίας μου ή πραγματικός.

Άρξατε πυρ

Και έμαθα σύντομα, πριν καλά καλά προλάβω να χωνέψω τι ακριβώς γινόταν. Το βράδυ που εγώ και η Αλέκα χτυπήσαμε την εξώπορτα του σπιτιού του για να του κάνουμε έκπληξη, ο Πέτρος ανοίγοντας κοίταξε εμένα έκπληκτος και την Αλέκα ακόμη πιο έκπληκτος.

Αμίλητος μας πέρασε στο καθιστικό, αμίλητος μας τράταρε έναν καφέ, που αργότερα θα αποδεικνυόταν της παρηγοριάς, αμίλητος κάθισε στο πάτωμα οκλαδόν, αμίλητος πήρε το φλιτζάνι του στο χέρι. Και όταν αποφάσισε να μιλήσει, ξεστόμισε τα εξής: «Λοιπόν, Ιωάννα, σε αγαπώ πολύ, αλλά είμαι ερωτευμένος με την Αλέκα».

Τώρα ήμαστε εμείς που μείναμε όχι μόνο αμίλητες αλλά και ακούνητες. Διαλυμένη σε εκατό χιλιάδες κομμάτια, αδυνατούσα να αντιδράσω. Oύτε η Αλέκα μου έφταιγε, οπότε δεν μπορούσα να την ξεμαλλιάσω για να ξεσπάσω με κάποιον τρόπο, ούτε εκείνος, που πήγε και την ερωτεύτηκε και αφού την ερωτεύτηκε τι να κάνει.

Επειδή εμένα μου είχε φύγει το αίμα από το πρόσωπο, ήταν η Αλέκα που έδωσε μια απάντηση. «Ναι, αλλά εσύ είσαι της Ιωάννας» είπε κατά λέξη. Ανθρώπινη η αντίδραση και απόλυτα κατανοητή, και τι να πει η κοπέλα που το τελευταίο πράγμα που ήθελε να ζήσει στη ζωή της ήταν αυτό – έτσι νομίζω τουλάχιστον.

O Πέτρος μετέφρασε αυτή της τη δήλωση ως: «Θα μπορούσε κάτι να γίνει μεταξύ μας, αλλά βλέπεις είναι αυτή η στρίγλα στη μέση, που σε καπάρωσε πρώτη και τυχαίνει να είναι και φίλη μου, άρα ο έρωτάς μας είναι ένας Έρωτας δίχως Αύριο και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τη σκοτώσουμε και την πετάξουμε σε κανένα χαντάκι, μήπως και το ξανασυζητήσουμε το πράγμα». Και ο Πέτρος, με τον οποίο μέχρι πενταλέπτου ζούσαμε έναν έρωτα αντίστοιχο της Καζαμπλάνκα, μου έριξε ένα βλέμμα όλο μίσος, παρακαλώντας μέσα του να εξαφανιζόμουν και να μην είχα υπάρξει ποτέ.

«Αν και η Αλέκα σε θέλει, εμένα δε μου πέφτει λόγος» δήλωσα, άρπαξα το μπουφάν μου και βγήκα στο δρόμο. Η Αλέκα έτρεξε πίσω μου. Και πίσω της έτρεξε ο Πέτρος. Συνεχίσαμε περπατώντας σε αυτόν το σχηματισμό, μέχρι που βρήκα την πόρτα ενός μπαρ. Μπήκα μέσα και κατευθύνθηκα προς τον μπάρμαν. Τον άρπαξα από το λαιμό και τον φίλησα. Ευτυχώς ήταν ωραίος.

Και τότε συνέβη κάτι μαγικό, κάτι μάλλον μεταφυσικό, που χρειάζονται πολλά μέντιουμ για να το αναλύσουν. Η Αλέκα μπήκε μέσα στο μπαρ, αλλά κανείς δε γύρισε να την κοιτάξει. Το 90% του πληθυσμού του μπαρ ήταν άρρενες και ήταν στραμμένοι προς το μέρος μου. Προς την πιο εύκολη, εννοείται. Ένας ή δύο τόλμησαν και με πλησίασαν για να μου δώσουν τα τηλέφωνά τους. Ένας άλλος παρακαλούσε την Αλέκα να μας συστήσει. O Πέτρος στο μεταξύ απλά καθόταν σαν ηλίθιος στη μέση της πίστας, κάτω από τα στρόμπο, και κοιτούσε μια τη μία και μια την άλλη.

Τελικά πλησίασε εμένα. «Έκανα λάθος, συγνώμη» μου ψιθύρισε στο αφτί, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. O Πέτρος το μόνο που έκανε εκείνη τη στιγμή ήταν να διαλέξει ουσιαστικά εκείνη που οι άλλοι άντρες ήθελαν περισσότερο. Το δίλημμά του δεν ήταν εγώ ή η Αλέκα. Δεν υπήρχε κανένα δίλημμα. Απλά ήθελε μια γυναίκα ως έπαθλο. Την οποία τελικά δεν μπόρεσε να έχει. Εγώ έφυγα από το μπαρ με τον μπάρμαν και η Αλέκα με τον DJ. Όχι πως κάναμε τίποτα μαζί τους, σπίτια μας πήγαμε, απλά θελήσαμε να δώσουμε στον Πέτρο ένα μικρό μάθημα.

Τι φταίει

O έρωτάς μου με τον Πέτρο τελείωσε εκείνο το βράδυ. Όχι, δεν το ξεπέρασα αμέσως. Φυσικά και μου στοίχισε. Το πρώτο διάστημα θύμωσα με τον εαυτό μου που το άφησα να συμβεί, ή μάλλον το προκάλεσα, και με όλες αυτές τις βλακείες περί δοκιμασίας του αληθινού έρωτα και περί φιλίας υπεράνω κάθε υποψίας.

Αμέσως μετά θύμωσα με τον μπαμπά μου που με μεγάλωσε πιπιλίζοντας τα αφτιά μου πως η ομορφιά είναι κάτι εφήμερο και πως κανένας δεν θα με θέλει απλά για την εξωτερική μου εμφάνιση, αλλά κυρίως για την εσωτερική, στην προσπάθειά του να με κάνει να στρωθώ στο διάβασμα και να μην πάνε χαμένα τα λεφτά που πλήρωνε για ιδιαίτερα. Μετά θύμωσα με τον αντρικό πληθυσμό εν γένει, που το πρώτο που κοιτάει είναι οι διαστάσεις.

Oι διαστάσεις του σουτιέν, οι διαστάσεις του μίνι, οι διαστάσεις του τάνγκα. Και συνέχεια βρισκόμουν σε φάση σύγκρισης με την Αλέκα. Έχει ωραία μαλλιά, αλλά και τα δικά μου είναι μακριά. Είναι πιο αδύνατη, αλλά εγώ την έχω δει και χοντρή. Έχει πιο ωραίο πρόσωπο, αλλά εγώ έχω πιο μεγάλο στήθος. Είναι πιο σέξι, αλλά εγώ είμαι πιο έξυπνη. Και λοιπές αξιοπρεπέστατες συγκρίσεις, που κατέληξαν στο κομμωτήριο και σε μια καθ’ όλα αποτυχημένη αλλαγή βαφής.

Στο τέλος, επιτέλους, θύμωσα με τον Πέτρο. Oύτε ο μπαμπάς μου έφταιγε ούτε η μαμά, που με έκανε όπως φαίνομαι, ούτε εγώ. Εκείνος έφταιγε και φταίει που οι επιλογές του είναι απόλυτα επιφανειακές. Και στο κάτω κάτω, αν πραγματικά ερωτεύτηκε την Αλέκα, το καλύτερο που μπορούσε να κάνει ήταν να με παρατήσει και να εξαφανιστεί.

Το γεγονός ότι μας το ανακοίνωσε κατ’ αυτόν τον τρόπο, πιστεύοντας πως συμπεριφέρθηκε ειλικρινά και «αντρίκεια», και ένιψε τας χείρας του πετώντας το μπαλάκι σε εμάς έδειξε πως πίστεψε ότι μπορεί να καταφέρει να έχει αυτό που ήθελε: εμένα να σφάζομαι για χατίρι του και την Αλέκα στολίδι στο πλευρό του.

Καθόλου εγωιστικό και ιδιοτελές. Τον Πέτρο τον ξέχασα με τον καιρό. Την ερωτική του εξομολόγηση όμως δεν μπόρεσα να την ξεχάσω. Άλλωστε κάθε φορά που έβλεπα την Αλέκα, η παρουσία της και μόνο μου το θύμιζε. Και αισθανόμουν άσχημα στη θέα της. Νομίζω πως κι εκείνη το ίδιο νιώθει, αφού ακόμη και σήμερα, αν συναντηθούμε κάπου τυχαία, βλέπω στο πρόσωπό της κάποια ενοχή – από τη νοερή αναπαράσταση του γεγονότος.

Όπως κατάλαβες, δεν ήμουν τελικά τόσο «υπεράνω» απέναντί της. Συνεχίσαμε να κάνουμε παρέα, αλλά τώρα είχε μπει ανάμεσά μας ο φόβος μου τι θα κάνει ο επόμενος όταν τη γνωρίσει. Άρχισα να την αποφεύγω και με την πρώτη αφορμή, κάτι χαζό νομίζω, σταμάτησα να της μιλάω. Επιβεβαίωσα κι εγώ τη διαπίστωσή της πως οι γυναίκες αποφεύγουν να την κάνουν παρέα.

Άθελά της, με την εμφάνισή της και μόνο, προκαλεί ανασφάλεια σε κάθε γυναίκα που δεν είναι τόσο όμορφη όσο εκείνη. Τέλος πάντων, πήρα κι εγώ το μάθημά μου, κατέταξα τον Πέτρο σε μια κατηγορία αντρών που έκτοτε αποφεύγω και αναθεώρησα πολλά περί αντρών, έρωτος, δοκιμασιών, φιλίας και βάθους αισθημάτων και ντεκολτέ.

Προηγούμενο άρθροMitsubishi Outlander CVT vs Toyota RAV4 Multidrive S Σύγκριση
Επόμενο άρθροJeep Compass vs Mitsubishi Outlander Σύγκριση
Avatar
Κατά γενική ομολογία θεωρούμε ξεγραμμένος ή πιο σωστά αποτυχημένος. Αφού σας συστήθηκα, πάμε παρακάτω. Για εμένα δεν υπάρχουν διλήμματα, γιατί ξέρω τι θέλω και τι αναζητώ στη ζωή μου. Από μικρός έπαψα να συμβιβάζομαι και άρχισα να αγωνίζομαι. Το Μοναδικό μου εργαλείο είναι το γράψιμο και η ουδέτερη σκέψη μου.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ εισάγετε το σχόλιο σας!
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας